zespół Samtera
Zespół Samtera, znany również jako choroba Samtera lub triada Samtera, to schorzenie charakteryzujące się współistnieniem trzech głównych objawów: astmy oskrzelowej, nietolerancji aspiryny oraz przewlekłego zapalenia zatok z polipami nosa. Stan ten został po raz pierwszy opisany przez amerykańskiego lekarza Maxa Samtera w 1968 roku.
Patofizjologia zespołu Samtera wiąże się z zaburzeniami metabolizmu kwasu arachidonowego. U pacjentów z tym zespołem niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym aspiryna, blokują enzym cyklooksygenazę (COX), co prowadzi do zwiększonej produkcji leukotrienów na szlaku lipooksygenazy. Leukotrieny te wywołują skurcz oskrzeli i reakcje zapalne w drogach oddechowych.
Diagnostyka zespołu Samtera opiera się na wywiadzie klinicznym, badaniach laryngologicznych, próbach prowokacyjnych z aspiryną (w warunkach szpitalnych) oraz badaniach obrazowych zatok przynosowych. Leczenie obejmuje unikanie NLPZ, stosowanie glikokortykosteroidów donosowych, leków przeciwleukotrienowych oraz w niektórych przypadkach procedury desensytyzacji na aspirynę.
Zespół Samtera występuje częściej u dorosłych niż u dzieci, z początkiem objawów zazwyczaj w trzeciej lub czwartej dekadzie życia. Astma w przebiegu tego zespołu ma często ciężki charakter i może być oporna na standardowe leczenie. Pacjenci wymagają kompleksowej opieki wielospecjalistycznej, obejmującej alergologów, pulmonologów i laryngologów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diclomax 25 mg
Diklofenak potasowy (Diclomax) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z aktywną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, nawracającym wrzodem lub krwawieniami z przewodu pokarmowego (≥2 epizody), zwłaszcza jeśli związane były z wcześniejszym stosowaniem NLPZ. Ryzyko krwawień jest szczególnie wysokie u osób starszych oraz pacjentów z historią schorzeń gastroenterologicznych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wrodzonymi koagulopatiami, małopłytkowością, przyjmujących pełne dawki leków przeciwkrzepliwych, ciężką niewydolnością wątroby, porfirią wątrobową, zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobami naczyń obwodowych i mózgowych. Diklofenak zwiększa ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i wysokich dawkach. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność nerek (GFR <30 ml/min), gdzie lek może pogorszyć funkcję nerek i powodować obrzęki.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, Diclomax, diklofenak potasowy, filtracja kłębuszkowa, incydent zakrzepowo-zatorowy, koagulopatia, krwawienie lub perforacja, lek przeciwkrzepliwy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, napad astmy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, pokrzywka, porfiria wątrobowa, przewód tętniczy płodu, triada aspirynowa, udar mózgu, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Samtera