choroba układowa tkanki łącznej
Choroba układowa tkanki łącznej (CUŁT) to grupa schorzeń autoimmunologicznych charakteryzujących się procesem zapalnym obejmującym wiele narządów i układów. W przebiegu tych chorób dochodzi do produkcji autoprzeciwciał skierowanych przeciwko własnym tkankom organizmu, co prowadzi do przewlekłego stanu zapalnego i postępującego uszkodzenia narządów.
Do głównych chorób układowych tkanki łącznej zalicza się toczeń rumieniowaty układowy (SLE), twardzinę układową, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie wielomięśniowe, mieszaną chorobę tkanki łącznej oraz zespół Sjögrena. Choroby te mogą współistnieć ze sobą lub ewoluować z jednej postaci w drugą, co niekiedy utrudnia jednoznaczną klasyfikację.
Diagnostyka CUŁT opiera się na ocenie objawów klinicznych, badaniach laboratoryjnych (obecność autoprzeciwciał, parametry zapalne) oraz badaniach obrazowych. Leczenie jest wielokierunkowe i zależne od typu choroby oraz zajętych narządów. Stosuje się leki przeciwzapalne, immunosupresyjne, glikokortykosteroidy oraz leki biologiczne. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie ma kluczowe znaczenie dla spowolnienia progresji choroby i poprawy rokowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rumień guzowaty – Patofizjologia i mechanizm
Rumień guzowaty (erythema nodosum) jest najczęstszą postacią panniculitis, charakteryzującą się nagłym pojawieniem bolesnych, rumieniowych guzków na wyprostnych powierzchniach kończyn dolnych, zwłaszcza na goleniach. Patogeneza obejmuje reakcję nadwrażliwości typu IV (opóźnionej), z udziałem limfocytów T i uszkodzeniem tkanek przez aktywowane neutrofile produkujące reaktywne formy tlenu (ROI). W badaniach wykazano czterokrotnie wyższy odsetek ROI u pacjentów z rumieniem guzowatym, korelujący z nasileniem klinicznym. W patogenezie uczestniczą liczne cząsteczki adhezyjne (E-selektyna, P-selektyna, ICAM-1, VCAM-1) oraz cytokiny prozapalne (IL-6, IL-8, IL-12, TNF-α, interferon-γ), zarówno w skórze, jak i surowicy. Histopatologicznie dominuje zapalenie przegród tkanki podskórnej tłuszczowej z naciekiem neutrofilów, a w późniejszych fazach ziarniniaki promieniste Mieschera, bez pierwotnego zapalenia naczyń.
choroba układowa tkanki łącznej, cząsteczka adhezyjna, czynnik martwicy nowotworów, czynnik martwicy nowotworów alfa, doustny środek antykoncepcyjny, enzym hydrolityczny, gruźlica, immunofluorescencja bezpośrednia, infekcja paciorkowcowa, interleukina-6, kompleks immunologiczny, limfocyt Th1, mediator zapalny, naciek neutrofilowy, nadwrażliwość typu IV, nadwrażliwość typu opóźnionego, nieswoiste zapalenie jelit, panniculitis, reaktywne formy tlenu, rumień guzowaty, sarkoidoza, stres oksydacyjny, wielojądrzasta komórka olbrzymia, zapalenie naczyń, zapalenie przegrod tkanki tłuszczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Mieszana choroba tkanki łącznej – Epidemiologia
Mieszana choroba tkanki łącznej (MCTD) to rzadka choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się obecnością wysokiego miana przeciwciał anty-U1-RNP oraz cechami klinicznymi typowymi dla SLE, SSc, RZS i PM. Epidemiologia MCTD jest zróżnicowana, z roczną zapadalnością wahającą się od 0,2 do 1,9 na 100 000 dorosłych, a chorobowość w różnych populacjach wynosi od 2,7 do 6,4 na 100 000. Kobiety stanowią zdecydowaną większość chorych (stosunek kobiet do mężczyzn od 3:1 do 16:1), a średni wiek diagnozy mieści się w przedziale 35-48 lat. Diagnostyka jest utrudniona ze względu na nakładające się objawy z innymi chorobami tkanki łącznej, co skutkuje medianą opóźnienia diagnozy wynoszącą około 3,6 lat. W badaniach populacyjnych wykazano, że MCTD jest stosunkowo stabilną jednostką chorobową, z 12% pacjentów rozwijających inne choroby reumatyczne po średnio 17 latach obserwacji. Najważniejszym predyktorem remisji jest wyższa pojemność życiowa płuc (FVC % należnej) na początku choroby.
badanie czynnościowe płuc, choroba autoimmunologiczna, choroba układowa tkanki łącznej, echokardiografia, kryteria klasyfikacyjne, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie płucne, pojemność życiowa płuc, przeciwciała anty-U1-RNP, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała antykardiolipinowe, refluks żołądkowo-przełykowy, remisja choroby, reumatoidalne zapalenie stawów, sklerodaktylia, śródmiąższowa choroba płuc, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zajęcie narządowe, zapalenie wielomięśniowe, zdolność dyfuzyjna płuc, zespół nakładania - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Echinerba 100 mg
Przed zastosowaniem leku Echinerba, zawierającego 100 mg wyciągu suchego z ziela jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae extractum siccum), konieczna jest szczegółowa ocena pacjenta pod kątem przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z gruźlicą, zakażeniem HIV/AIDS, białaczkami oraz chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak stwardnienie rozsiane i kolagenozy (np. toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, twardzina układowa, zapalenie wielomięśniowe), ze względu na ryzyko nasilenia procesów zapalnych i autoimmunologicznych. Echinerba nie powinna być stosowana u pacjentów w stanie immunosupresji, gdyż może zakłócać działanie leków immunosupresyjnych i prowadzić do powikłań, takich jak odrzucenie przeszczepu.
alergia na astrowate, białaczka, chemioterapia nowotworowa, choroba autoimmunologiczna, choroba układowa tkanki łącznej, gruźlica, HIV/AIDS, immunostymulacja, immunosupresja, jeżówka purpurowa, kolagenoza, kwas chlorogenowy, kwas polifenolowy, leczenie immunosupresyjne, odrzucenie przeszczepu, przeszczep narządu, reakcja krzyżowa, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, wyciąg z jeżówki purpurowej, zaburzenia odporności, zapalenie wielomięśniowe