ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej
Ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej (PASP – Pulmonary Artery Systolic Pressure) to parametr hemodynamiczny określający maksymalne ciśnienie w tętnicy płucnej podczas skurczu prawej komory serca. Prawidłowe wartości PASP wynoszą zazwyczaj 15-30 mmHg, choć za górną granicę normy przyjmuje się często 35 mmHg.
Podwyższone ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej jest kluczowym parametrem diagnostycznym w rozpoznawaniu nadciśnienia płucnego. Wartości PASP powyżej 35-40 mmHg sugerują obecność nadciśnienia płucnego, które może być skutkiem chorób lewego serca, chorób płuc, chorób zakrzepowo-zatorowych, wrodzonych wad serca lub stanowić pierwotne nadciśnienie płucne.
W praktyce klinicznej ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej najczęściej oceniane jest nieinwazyjnie za pomocą echokardiografii przezklatkowej, poprzez pomiar maksymalnej prędkości fali zwrotnej przez zastawkę trójdzielną i zastosowanie zmodyfikowanego równania Bernoulliego. Złotym standardem pomiaru PASP pozostaje jednak cewnikowanie prawego serca, które umożliwia bezpośredni pomiar ciśnień w krążeniu płucnym.
Monitorowanie ciśnienia skurczowego w tętnicy płucnej jest istotne w ocenie progresji chorób serca i płuc, skuteczności leczenia nadciśnienia płucnego oraz w kwalifikacji pacjentów do niektórych zabiegów kardiochirurgicznych. Trwałe podwyższenie PASP wiąże się z gorszym rokowaniem w wielu jednostkach chorobowych, szczególnie w niewydolności serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych – Zapobieganie i profilaktyka
Częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych (PAPVR) to rzadka wada wrodzona, charakteryzująca się przeciekiem lewo-prawym spowodowanym nieprawidłowym połączeniem jednej lub więcej żył płucnych z miejscem innym niż lewy przedsionek. Diagnostyka opiera się na echokardiografii, angiografii, a coraz częściej na rezonansie magnetycznym (MRI) i tomografii komputerowej (CT). Kluczowe jest monitorowanie pacjentów pod kątem rozwoju nadciśnienia płucnego (PAH) oraz identyfikacja wysokiego ryzyka, co wymaga systematycznego stosowania wytycznych i cewnikowania prawego serca (RHC). Wskazania do korekcji chirurgicznej obejmują objawy kliniczne, powiększenie prawej komory oraz stosunek przepływu płucnego do systemowego (Qp:Qs) ≥ 1,5:1, przy ciśnieniu skurczowym w tętnicy płucnej < 50% ciśnienia systemowego i oporze naczyniowym płuc (PVR) < 1/3 systemowego oporu naczyniowego (SVR). W przypadku resekcji płucnej decyzje terapeutyczne opierają się na anatomii PAPVR i ocenie Qp/Qs, a u pacjentów bezobjawowych z prawidłowym Qp/Qs standardowa resekcja jest zwykle wystarczająca.
angiografia, angiografia tomografii komputerowej, antagonista receptora endoteliny, arytmia przedsionkowa, cewnikowanie prawego serca, ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej, ciśnienie zaklinowania w kapilarach płucnych, częściowo nieprawidłowe spływanie żył płucnych, echokardiografia, hiperwolemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor cyklazy guanylowej, inhibitor fosfodiesterazy 5, nadciśnienie płucne, nadkrzepliwość, niewydolność prawego serca, opór naczyniowy płuc, procedura Wardena, przeciek lewo-prawy, rezonans magnetyczny, systemowy opór naczyniowy, test reaktywności naczyniowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zespół Eisenmengera - Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Leczenie
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) stanowi 10-15% wrodzonych wad serca i wymaga indywidualnej oceny pod kątem wielkości ubytku, wieku pacjenta, objawów klinicznych oraz znaczenia hemodynamicznego (Qp:Qs >1,5). Małe ubytki typu secundum często zamykają się samoistnie (do 80% w pierwszych 18 miesiącach życia), natomiast ubytki utrzymujące się po 3. roku życia zwykle wymagają interwencji. Wskazania do zamknięcia obejmują powiększenie prawego przedsionka i komory, objawy kliniczne, przebyty incydent zatorowy oraz desaturację tlenem. Preferowaną metodą leczenia ASD typu secundum jest przezskórne zamknięcie za pomocą okludera Amplatzer, które cechuje się mniejszą inwazyjnością, krótszym pobytem szpitalnym (około 24 godziny), niższym ryzykiem powikłań (7,2% vs. 24% w chirurgii) oraz szybszym powrotem do aktywności. Metoda ta jest ograniczona do ubytków <36 mm z odpowiednimi brzegami (>5 mm) i bez współistniejących wad serca.
antagonista receptora endoteliny, ASD typu primum, ASD typu secundum, ASD typu sinus venosus, ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej, defekt przegrody międzyprzedsionkowej, echokardiogram, embolizacja urządzenia, incydent zatorowy, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor fosfodiesterazy 5, krążenie pozaustrojowe, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie płucne, okluder Amplatzer, opór naczyń płucnych, parametr hemodynamiczny, powiększenie prawego przedsionka, przeciek lewo-prawy, przezskórne zamknięcie ASD, stosunek przepływu płucnego do systemowego, strategia treat and repair, trzepotanie przedsionków, urządzenie okluzyjne, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zespół Eisenmengera