metabolizm werapamilu
Werapamil jest blokerem kanałów wapniowych należącym do grupy pochodnych fenylalkiloamin, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca. Metabolizm werapamilu zachodzi głównie w wątrobie poprzez system cytochromu P450, przede wszystkim izoenzymy CYP3A4.
W wyniku metabolizmu wątrobowego werapamil ulega N-dealkilacji i O-demetylacji, tworząc kilkanaście metabolitów. Najważniejszym aktywnym metabolitem jest norwerapamil, który wykazuje około 20% aktywności przeciwnadciśnieniowej leku macierzystego, jednak ma słabsze działanie antyarytmiczne. Biodostępność werapamilu po podaniu doustnym wynosi zaledwie 10-35% ze względu na intensywny efekt pierwszego przejścia.
Werapamil charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania (2-8 godzin), co wymaga stosowania preparatów o przedłużonym uwalnianiu w terapii przewlekłej. Lek jest wydalany głównie z żółcią (około 70%) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (około 16%). Znajomość metabolizmu werapamilu ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na liczne interakcje lekowe oparte na konkurencji o enzymy CYP3A4.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Staveran 120 120 mg
Werapamil chlorowodorek wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od nasilenia choroby i stanu pacjenta. Standardowa dawka dobowa u dorosłych i młodzieży powyżej 50 kg wynosi od 240 mg do 360 mg, z możliwością zwiększenia do 480 mg w terapii długoterminowej, a w krótkotrwałym leczeniu – nawet wyższej. Wskazania takie jak nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, napadowy częstoskurcz nadkomorowy oraz migotanie i trzepotanie przedsionków wymagają podawania dawki 120-480 mg na dobę w trzech lub czterech dawkach podzielonych. U dzieci dawki są odpowiednio niższe: 80-120 mg/dobę dla wieku do 6 lat oraz 80-360 mg/dobę dla wieku 6-14 lat, podawane w dwóch do czterech dawkach podzielonych. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawka powinna być zmniejszona i wprowadzana stopniowo ze względu na zaburzenia metabolizmu leku, natomiast u osób z niewydolnością nerek konieczne jest ostrożne dawkowanie i ścisłe monitorowanie stanu klinicznego. W podeszłym wieku preferowane jest stosowanie preparatu Staveran 40 mg, zwłaszcza u pacjentów wykazujących odpowiedź na małe dawki.
choroba wieńcowa, metabolizm werapamilu, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność wątroby, sok grejpfrutowy, Staveran, trzepotanie przedsionków, werapamil chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Werapamil – Dawkowanie i sposób podawania
Chlorowodorek werapamilu jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej oraz zaburzeń rytmu serca, z dawkowaniem dostosowanym indywidualnie do pacjenta, uwzględniając nasilenie choroby, wiek i współistniejące schorzenia. Standardowa dawka dobowa wynosi od 240 mg do 360 mg, z maksymalną dawką 480 mg w terapii długoterminowej, natomiast w leczeniu krótkotrwałym dopuszcza się wyższe dawki. Werapamil podaje się doustnie, tabletki należy połykać w całości, najlepiej podczas lub bezpośrednio po posiłku. U dzieci stosuje się wyłącznie preparaty o niemodyfikowanym uwalnianiu, z dawkami 80-120 mg/dobę dla dzieci do 6 lat oraz 80-360 mg/dobę dla dzieci 6-14 lat. U pacjentów z niewydolnością wątroby i osób w podeszłym wieku zaleca się preparaty o niższej zawartości substancji czynnej (Isoptin 40, Staveran 40) oraz ostrożne dawkowanie, natomiast u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dokładne monitorowanie stanu klinicznego.
chlorowodorek werapamilu, choroba wieńcowa, dawka dobowa, dawka podzielona, efekt odbicia, interakcja lekowa, metabolizm werapamilu, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność wątroby, postać farmaceutyczna, preparat o niemodyfikowanym uwalnianiu, preparat o przedłużonym uwalnianiu, sok grejpfrutowy, substancja czynna, trzepotanie przedsionków, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Isoptin SR-E 240 240 mg
Produkt Isoptin SR-E 240 zawierający chlorowodorek werapamilu wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania i nasilenia choroby. Standardowe dawki dobowe wahają się od 240 mg do 360 mg, z możliwością zwiększenia do 480 mg w terapii długoterminowej, a w krótkotrwałym leczeniu – nawet powyżej tej wartości. Dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 50 kg w nadciśnieniu tętniczym, chorobie wieńcowej, napadowym częstoskurczu nadkomorowym, migotaniu i trzepotaniu przedsionków wynosi od 120 mg do 480 mg na dobę, podawane w jednej lub dwóch dawkach podzielonych. W przypadku konieczności stosowania dawki 120 mg zaleca się użycie produktu o przedłużonym uwalnianiu Isoptin SR 120 mg. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością wątroby wskazane jest rozpoczęcie terapii od mniejszych dawek (Isoptin 40 mg lub 80 mg) z dokładnym monitorowaniem odpowiedzi klinicznej i funkcji narządów. Produkt nie jest zalecany u dzieci poniżej 50 kg ze względu na wysoką zawartość substancji czynnej i formę o przedłużonym uwalnianiu; w tej populacji stosuje się preparaty o niemodyfikowanym uwalnianiu.
chlorowodorek werapamilu, choroba wieńcowa, dawka podzielona, dysfunkcja narządu, działanie niepożądane, kontrola rytmu serca, metabolizm werapamilu, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niemodyfikowane uwalnianie, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, przedłużone uwalnianie, trzepotanie przedsionków, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Staveran 40 40 mg
Werapamil chlorowodorek, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej oraz zaburzeń rytmu serca (w tym napadowego częstoskurczu nadkomorowego, migotania i trzepotania przedsionków), wymaga indywidualnego dostosowania dawki. Typowa dawka dobowa u dorosłych i młodzieży powyżej 50 kg wynosi od 120 mg do 480 mg, podawana w 3-4 dawkach podzielonych. W terapii długoterminowej dawka nie powinna przekraczać 480 mg/dobę, a odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo. U dzieci z zaburzeniami rytmu serca dawki wynoszą od 80 mg do 360 mg/dobę, zależnie od wieku, podawane w 2-4 dawkach podzielonych. U pacjentów z niewydolnością wątroby konieczne jest stosowanie zredukowanych dawek ze względu na zaburzony metabolizm, a u osób w podeszłym wieku preferowane są niższe dawki. Preparaty Staveran dostępne są w dawkach 40 mg, 80 mg i 120 mg werapamilu chlorowodorku, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii.
choroba wieńcowa, dawka dobowa, dawka podzielona, długookresowa terapia, farmakokinetyka werapamilu, krótkotrwałe leczenie, metabolizm werapamilu, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność wątroby, sok grejpfrutowy, trzepotanie przedsionków, werapamil chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Isoptin 40 40 mg
Werapamil chlorowodorek (Isoptin) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. Standardowa dobowa dawka mieści się w zakresie 240-360 mg, z maksymalną dawką do 480 mg w terapii długoterminowej, przy czym w krótkotrwałym leczeniu możliwe jest stosowanie wyższych dawek. Preparat Isoptin 40 mg jest zalecany dla pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością wątroby, natomiast dawki 240-480 mg podaje się zwykle w formie Isoptin 80 mg lub preparatów o przedłużonym uwalnianiu. Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczym, chorobie wieńcowej, napadowym częstoskurczu nadkomorowym, migotaniu i trzepotaniu przedsionków wynosi od 120 do 480 mg na dobę, podzielone na 3-4 dawki. U dzieci stosuje się dawki od 80 do 360 mg na dobę, dostosowane do wieku i podawane w 2-4 dawkach dziennie.
arytmia nadkomorowa, choroba wieńcowa, dawka dobowa, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, efekt odstawienia, metabolizm werapamilu, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność wątroby, parametr kliniczny i laboratoryjny, przedłużone uwalnianie, tabletka powlekana, terapia długoterminowa, trzepotanie przedsionków, werapamilu chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Werapamil – Właściwości farmakokinetyczne
Werapamil chlorowodorek jest racemiczną mieszaniną enancjomerów R i S, charakteryzującą się intensywnym metabolizmem w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18. Po podaniu doustnym wchłania się szybko (>90%) z jelita cienkiego, jednak biodostępność jest niska z powodu efektu pierwszego przejścia – wynosi około 22% dla postaci o niemodyfikowanym uwalnianiu i około 33% dla postaci o przedłużonym uwalnianiu. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach stosowania, a stężenia werapamilu i jego aktywnego metabolitu norwerapamilu są porównywalne. Maksymalne stężenia werapamilu w osoczu obserwuje się po 1-2 godzinach (postać niemodyfikowana) lub 4-5 godzinach (postać o przedłużonym uwalnianiu), natomiast norwerapamil osiąga szczyt po 1 lub 5 godzinach odpowiednio. Werapamil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%) oraz szeroką dystrybucję (1,8-6,8 l/kg). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 3-7 godzin, a klirens całkowity jest zbliżony do przepływu krwi przez wątrobę (0,7-1,3 l/h/kg). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (50% w ciągu 24 h, 70% w 5 dni), z minimalnym wydalaniem leku w formie niezmienionej (3-4%).
biodostępność, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens, metabolizm werapamilu, mieszanina racemiczna, niemodyfikowane uwalnianie, niewydolność wątroby, norwerapamil, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, werapamilu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Staveran 40 40 mg
Werapamil chlorowodorek, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów R i S, charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem z jelita cienkiego (>90%), jednak biodostępność po podaniu doustnym jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego i wynosi 22% dla formy o niemodyfikowanym uwalnianiu oraz 33% dla formy o przedłużonym uwalnianiu. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest odpowiednio po 1-2 godzinach (forma niemodyfikowana) i 4-5 godzinach (forma o przedłużonym uwalnianiu). Werapamil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%) oraz szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji 1,8-6,8 l/kg mc.). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18, prowadząc do powstania 12 metabolitów, z których norwerapamil stanowi około 6% wydalanej dawki i wykazuje 10-20% aktywności farmakologicznej leku macierzystego. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach regularnego podawania raz na dobę.
biodostępność układowa, cytochrom P450, dealkilacja, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens leku, metabolizm werapamilu, norwerapamil, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, preparat o niemodyfikowanym uwalnianiu, preparat o przedłużonym uwalnianiu, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, werapamilu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Staveran 120 120 mg
Werapamil chlorowodorek, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów R i S, charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania (>90%) z przewodu pokarmowego, jednak biodostępność systemowa jest ograniczona przez efekt pierwszego przejścia wątrobowego i wynosi 22% dla form o niemodyfikowanym uwalnianiu oraz około 33% dla postaci o przedłużonym uwalnianiu. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są odpowiednio po 1-2 godzinach (forma niemodyfikowana) i 4-5 godzinach (forma o przedłużonym uwalnianiu). Werapamil wiąże się w około 90% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji waha się od 1,8 do 6,8 l/kg masy ciała. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18, prowadząc do powstania 12 metabolitów, z których jedynie norwerapamil wykazuje istotną aktywność farmakologiczną (około 20% aktywności związku macierzystego). Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach stosowania.
białka osocza, biodostępność systemowa, Cmax, CYP3A4, dealkilacja, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, farmakokinetyka werapamilu, faza eliminacji, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, klirens całkowity, klirens leku, metabolizm werapamilu, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norwerapamil, objętość dystrybucji, okres półtrwania, postać o przedłużonym uwalnianiu, stan stacjonarny, substancja czynna, werapamilu chlorowodorek