szok hemodynamiczny

Szok hemodynamiczny to stan nagłego zagrożenia życia, charakteryzujący się niedostateczną perfuzją tkankową w stosunku do metabolicznych potrzeb organizmu. Prowadzi to do niedotlenienia tkanek i narządów oraz uruchomienia mechanizmów kompensacyjnych, które bez odpowiedniej interwencji stają się niewydolne.

Patofizjologicznie szok hemodynamiczny można podzielić na cztery główne typy: hipowolemiczny (spowodowany utratą krwi lub płynów), kardiogenny (wynikający z niewydolności serca jako pompy), obstrukcyjny (związany z przeszkodą mechaniczną w przepływie krwi) oraz dystrybucyjny (wywołany rozszerzeniem naczyń i nieprawidłową dystrybucją krwi).

W diagnostyce klinicznej obserwuje się charakterystyczne objawy: hipotensję (ciśnienie skurczowe < 90 mmHg), tachykardię, oligurię, zaburzenia świadomości, ochłodzenie i bladość skóry oraz wydłużony czas powrotu kapilarnego. Badania laboratoryjne wykazują kwasicę metaboliczną, podwyższone stężenie mleczanów oraz zaburzenia parametrów narządowych.

Leczenie szoku hemodynamicznego wymaga natychmiastowej interwencji ukierunkowanej na przyczynę, stabilizację hemodynamiczną, zapewnienie odpowiedniej perfuzji narządowej oraz zapobieganie powikłaniom. Obejmuje płynoterapię, leki wazoaktywne, wsparcie inotropowe, a w wybranych przypadkach interwencje zabiegowe czy mechaniczne wspomaganie krążenia.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl