N-tlenek solifenacyny
N-tlenek solifenacyny to metabolit solifenacyny, który powstaje w wyniku N-oksydacji tego związku. Solifenacyna jest selektywnym antagonistą receptorów muskarynowych, stosowanym głównie w leczeniu pęcherza nadreaktywnego. Proces N-oksydacji zachodzi głównie za pośrednictwem enzymów z rodziny cytochromu P450, w szczególności CYP3A4.
N-tlenek solifenacyny wykazuje znacznie słabszą aktywność farmakologiczną niż związek macierzysty, co przyczynia się do jego niższego potencjału wywoływania działań niepożądanych. Metabolit ten jest eliminowany z organizmu głównie przez nerki. Monitorowanie stężenia N-tlenku solifenacyny może mieć znaczenie w ocenie metabolizmu leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub przyjmujących inhibitory CYP3A4.
W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stosunek stężenia N-tlenku solifenacyny do związku macierzystego może się różnić między pacjentami, co wpływa na indywidualną odpowiedź na leczenie. Znajomość profilu metabolicznego solifenacyny, w tym powstawania N-tlenku, jest istotna przy optymalizacji dawkowania u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby starsze czy pacjenci z niewydolnością nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beplasot 6 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Beplasot to tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawierająca 6 mg bursztynianu solifenacyny (4,5 mg solifenacyny) oraz 0,4 mg chlorowodorku tamsulosyny (0,37 mg tamsulosyny). Po podaniu wielokrotnym, farmakokinetyka obu substancji jest porównywalna do jednoczesnego podania oddzielnych tabletek. Tmax solifenacyny wynosi 4,27-4,76 godz., a tamsulosyny 3,47-5,65 godz. Cmax solifenacyny mieści się w zakresie 26,5-32,0 ng/ml, a tamsulosyny 6,56-13,3 ng/ml. AUC dla solifenacyny wynosi 528-601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny 97,1-222 ng·h/ml. Biodostępność solifenacyny to około 90%, natomiast tamsulosyny 70-79%. Okres półtrwania solifenacyny wynosi 49,5-53,0 godz., a tamsulosyny 12,8-14,0 godz., co ma znaczenie dla schematu dawkowania. Wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne posiłki zwiększają Cmax tamsulosyny o 54% i AUC o 33%, nie wpływając na farmakokinetykę solifenacyny. Werapamil w dawce 240 mg/dobę zwiększa Cmax i AUC obu substancji, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego.
4R-hydroksy solifenacyna, AUC, biodostępność, bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, Cmax, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, gamma-glutamylotranspeptydaza, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, modyfikowane uwalnianie leku, N-tlenek solifenacyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, Tmax, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Uronorm 10 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna preparatu Uronorm, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z wysoką biodostępnością około 90% i Tmax wynoszącym 3-8 godzin, niezależnym od dawki. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~600 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem alternatywnych szlaków metabolicznych, co ma znaczenie kliniczne przy zaburzeniach czynności wątroby i stosowaniu inhibitorów CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie z moczem (70% aktywności promieniotwórczej po 26 dniach), z udziałem metabolitów, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, biodostępność bezwzględna, bursztynian solifenacyny, Cmax, CYP3A4, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, hipoproteinemia, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens solifenacyny, klirens układowy, liniowa farmakokinetyka, N-glukuronid, N-tlenek solifenacyny, objętość dystrybucji, T½, Tmax, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Silamil 10 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Silamil (10 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% po podaniu doustnym oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 3-8 godzin (tmax), niezależnie od dawki, a zarówno Cmax, jak i AUC rosną proporcjonalnie do dawki. Substancja wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem alternatywnych szlaków, a klirens układowy wynosi około 9,5 l/h. Okres półtrwania solifenacyny wynosi 45-68 godzin, z wydłużeniem u osób starszych oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Wydalanie odbywa się głównie przez mocz (70%) oraz kał (23%), z udziałem niezmienionej substancji czynnej (~11%) i kilku metabolitów, z których aktywny farmakologicznie jest 4R-hydroksysolifenacyna.
4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, 4R-hydroksysolifenacyna, alfa-1-glikoproteina, AUC, białko osocza, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom P450 3A4, ekspozycja na lek, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens układowy, N-glukuronid, N-tlenek solifenacyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie w osoczu krwi, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solifenacin succinate + Tamsulosin hydrochloride Adamed 6 mg + 0,4 mg
Produkt leczniczy Solifenacin succinate + Tamsulosin hydrochloride Adamed zawiera solifenacynę bursztynian (6 mg) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu. Po wielokrotnym podaniu, tmax dla solifenacyny wynosi 4,27–4,76 h, a dla tamsulosyny 3,47–5,65 h. Cmax solifenacyny mieści się w zakresie 26,5–32,0 ng/ml, a tamsulosyny 6,56–13,3 ng/ml; AUC dla solifenacyny wynosi 528–601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny 97,1–222 ng·h/ml. Biodostępność solifenacyny to około 90%, natomiast tamsulosyny 70–79%. Wysokotłuszczowy posiłek zwiększa Cmax tamsulosyny o 54% i AUC o 33%, nie wpływając na farmakokinetykę solifenacyny. Interakcje z werapamilem powodują wzrost Cmax i AUC obu substancji, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Okres półtrwania wynosi odpowiednio 49,5–53,0 h dla solifenacyny i 12,8–14,0 h dla tamsulosyny. Farmakokinetyka obu leków wykazuje zmienność zależną od wieku, wzrostu i stężenia α1-kwaśnej glikoproteiny, jednak bez klinicznego wpływu na dawkowanie.
4R-hydroksy solifenacyna, 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny, biodostępność solifenacyny, efekt pierwszego przejścia, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemodializa, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, maksymalne stężenie w osoczu, N-glukuronid, N-tlenek solifenacyny, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia w czasie, siarczan tamsulosyny, skala Child-Pugh, solifenacyny bursztynian, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina