4R-hydroksy-N-tlenek
4R-hydroksy-N-tlenek to stereochemicznie określona pochodna związku zawierającego grupę N-tlenkową. W nomenklaturze chemicznej przedrostek „4R” wskazuje na pozycję grupy hydroksylowej w pozycji 4 łańcucha lub pierścienia oraz na jej konfigurację absolutną (R) według reguł Cahna-Ingolda-Preloga.
N-tlenki to związki chemiczne, w których atom tlenu jest przyłączony do atomu azotu, tworząc wiązanie kowalencyjne N-O. Struktury te występują w wielu związkach o znaczeniu farmakologicznym, gdzie mogą wpływać na biodostępność, metabolizm i aktywność biologiczną substancji czynnych.
W kontekście medycznym, pochodne N-tlenkowe często stanowią metabolity leków zawierających atomy azotu. Proces N-oksydacji jest jedną z dróg biotransformacji takich związków w organizmie, co może prowadzić do zmiany ich właściwości farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. 4R-hydroksy-N-tlenki mogą wykazywać odmienną aktywność biologiczną w porównaniu do związków macierzystych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Vesoligo w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie terapeutycznym (5-40 mg), z wysoką dostępnością biologiczną około 90%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki, a okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem metabolitów, w tym aktywnego 4R-hydroksysolifenacyny. Eliminacja następuje głównie przez nerki (70% dawki w moczu, 23% w kale), z około 11% wydalanej postaci niezmienionej. Farmakokinetyka nie jest modyfikowana przez posiłki, płeć ani rasę pacjenta.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dystrybucja w tkankach, ekspozycja na lek, eliminacja leku, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, metabolit czynny, metabolizm leku, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby, zależność liniowa, znakowanie radioizotopowe, α1-glikoproteina -
Leksykon leków
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu Afenix, charakteryzuje się stabilną i przewidywalną farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z liniową zależnością Cmax i AUC od dawki. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 3-8 godzin (tmax niezależny od dawki), a biodostępność wynosi około 90%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i dużą objętość dystrybucji (~600 l). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z okresem półtrwania 45-68 godzin. Po podaniu 10 mg solifenacyny znakowanej izotopem C, 70% dawki wydalane jest z moczem (w tym 11% w formie niezmienionej), a 23% z kałem. Profil farmakokinetyczny nie ulega istotnym zmianom pod wpływem posiłku, płci ani rasy.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfunkcja, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka solifenacyny, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, solifenacyny bursztynian, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe -
Leksykon leków
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna produktu leczniczego SOLINCO, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 3-8 godzin (tmax) niezależnie od dawki. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ok. 600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem CYP3A4, a okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. W osoczu identyfikowano jeden aktywny metabolit (4R-hydroksysolifenacyna) oraz trzy nieaktywne, a eliminacja odbywa się głównie z moczem (~70%) i w mniejszym stopniu z kałem (~23%).
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, metabolit czynny, metabolit nieczynny, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, proces metaboliczny, radioizotop 14C, skala Child-Pugh, solifenacyny bursztynian, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Solifenacyna bursztynian charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-8 godzinach (tmax niezależny od dawki). Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem około 9,5 l/h i okresem półtrwania 45-68 godzin. Po 26 dniach od podania dawki 10 mg, około 70% dawki wydalane jest z moczem (11% w formie niezmienionej), a 23% z kałem. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki, natomiast u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) Cmax wzrasta o 30%, AUC ponad 100%, a t1/2 wydłuża się o ponad 60%, co wymaga dostosowania dawki. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 7-9) AUC wzrasta o 60%, a t1/2 ulega dwukrotnemu wydłużeniu, co również wskazuje na konieczność ostrożności w dawkowaniu.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, alfa-1-glikoproteina, AUC, bursztynian solifenacyny, chlorowodorek tamsulosyny, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, farmakokinetyka pediatryczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens układowy, metabolit czynny, metabolizm wątrobowy, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, posiłek wysokotłuszczowy, skala Child-Pugh, skojarzenie solifenacyny z tamsulosyną, stężenie solifenacyny w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, znakowanie radioizotopowe -
Leksykon leków
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Vesisol, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynoszącym 3-8 godzin, niezależnym od dawki. Lek wykazuje dużą pozorną objętość dystrybucji (~600 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm solifenacyny odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem alternatywnych szlaków metabolicznych, a okres półtrwania (t1/2) wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie leku odbywa się głównie przez nerki (~70% w moczu) oraz w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy (~23% w kale), z identyfikacją jednego aktywnego metabolitu (4R-hydroksysolifenacyna) i trzech nieaktywnych. Posiłek nie wpływa na parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC).
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie maksymalne w osoczu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Solifenacyna, będąca substancją czynną preparatu Silamil w postaci bursztynianu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga w czasie 3-8 godzin (tmax niezależny od dawki), a okres półtrwania wynosi od 45 do 68 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji około 600 l). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie przez nerki (około 70% dawki w moczu, 23% w kale). W osoczu po podaniu doustnym wykryto cztery metabolity, z których jedynie 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Farmakokinetyka nie różni się istotnie ze względu na płeć, rasę ani wiek (65-80 lat), co nie wymaga modyfikacji dawkowania w tych grupach.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, biotransformacja, bursztynian solifenacyny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450 3A4, dawkowanie, eliminacja leku, farmakokinetyka, faza końcowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, liniowość farmakokinetyki, metabolit czynny, modyfikacja dawkowania, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, powinowactwo do białek, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, substancja czynna, szlak metaboliczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna preparatu SOLINCO (dostępnego w dawkach 5 mg i 10 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych (5-40 mg). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na jego wchłanianie (Cmax i AUC). Objętość dystrybucji wynosi około 600 l, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z udziałem aktywnego metabolitu 4R-hydroksysolifenacyny. Klirens układowy wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania w fazie końcowej jest długi i wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową (70% w moczu) oraz jelitową (23% w kale).
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450 3A4, dawkowanie, dostępność biologiczna, dystrybucja, działanie niepożądane, eliminacja leku, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa farmakokinetyka, metabolizm, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioizotopem -
Leksykon leków
Bursztynian solifenacyny charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg, z Cmax osiąganym w 3-8 godzin po podaniu doustnym i proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax względem dawki. Lek wykazuje obszerną dystrybucję (objętość dystrybucji około 600 l) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%, głównie kwaśna α1-glikoproteina). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem układowym około 9,5 l/h i okresem półtrwania 45-68 godzin. Po podaniu 10 mg solifenacyny znakowanej 14C, 70% dawki wydalane jest z moczem, a 23% z kałem, z identyfikacją jednego aktywnego metabolitu (4R-hydroksysolifenacyna) i trzech nieaktywnych. Farmakokinetyka nie jest zależna od płci ani rasy, a posiłki nie wpływają na wchłanianie leku.
4R-hydroksy-N-tlenek, biodostępność, biodostępność solifenacyny, bursztynian solifenacyny, cytochrom P450 3A4, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka solifenacyny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, metabolit aktywny, N-glukuronid, N-tlenek solifenacyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Solifenacyny bursztynian, substancja czynna Asolfeny, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 90% oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 3-8 godzin (tmax), niezależnie od dawki, a wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem około 9,5 l/h i okresem półtrwania 45-68 godzin. W osoczu obecny jest aktywny metabolit 4R-hydroksysolifenacyna oraz trzy metabolity nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (70%) i kał (23%), z około 11% leku wydalanym w postaci niezmienionej.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, białka osocza, biodostępność, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450 3A4, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, kwaśna α1-glikoproteina, N-glukuronid, N-tlenek, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie osoczowe, umiarkowana niewydolność wątroby -
Leksykon leków
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna Aurosolinu, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z Cmax osiąganym w 3-8 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, generując cztery metabolity, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Klirens układowy wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania 45-68 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu, w tym 11% w formie niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez drogi żółciowe.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa zależność farmakologiczna, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, solifenacyna bursztynianu, stężenie w osoczu, Tmax, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Solifenacin Medreg, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych (5-40 mg), z wysoką dostępnością biologiczną około 90%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w czasie 3-8 godzin (tmax), niezależnie od dawki, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC). Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l po podaniu dożylnym) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Solifenacyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem około 9,5 l/h i długim okresem półtrwania 45-68 godzin. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (około 70% dawki w moczu), co ma istotne znaczenie kliniczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biotransformacja, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa farmakokinetyka, metabolizm wątrobowy, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, solifenacyny bursztynian, stężenie w osoczu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek -
Leksykon leków
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Solifurin (5 mg), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 5-40 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-8 godzinach (tmax), niezależnie od dawki. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%, głównie z kwaśną α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z klirensem ogólnoustrojowym około 9,5 l/godz. Okres półtrwania (t1/2) wynosi 45-68 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym wykryto jeden aktywny metabolit (4R-hydroksysolifenacyna) oraz trzy nieaktywne. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (~70%) i kał (~23%), z około 11% niezmienionej substancji w moczu.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, bursztynian solifenacyny, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dysfagia, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, N-glukuronid, N-tlenek, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, radioizotop 14C, skala Child-Pugh, solifurin, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, α1-glikoproteina -
Leksykon leków
Solifenacyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg (odpowiednio 3,8 mg i 7,5 mg solifenacyny), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek od 5 mg do 40 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach, niezależnie od dawki, a całkowita dostępność biologiczna wynosi około 90%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) i dużą objętość dystrybucji (~600 l). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, z powstaniem czterech głównych metabolitów, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Okres półtrwania wynosi 45-68 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% w moczu, 23% w kale), z około 46% aktywności promieniotwórczej w moczu przypadającej na solifenacynę i jej główne metabolity.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfagia, farmakokinetyka, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens układowy, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, solifenacyna bursztynianu, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopem, α1-glikoproteina -
Leksykon leków
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Vesoligo, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 5 mg (3,8 mg solifenacyny) oraz 10 mg (7,5 mg solifenacyny), z wysoką biodostępnością około 90%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) osiągane jest po 3-8 godzinach (tₘₐₓ), niezależnie od dawki, a przyjmowanie leku z posiłkiem nie wpływa na parametry farmakokinetyczne. Solifenacyna charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~600 l) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%, głównie α1-glikoproteiną). Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z klirensem około 9,5 l/h i długim okresem półtrwania 45-68 godzin. W osoczu po podaniu doustnym wykryto cztery metabolity, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (70%) i kał (23%), z około 11% niezmienionej substancji w moczu.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP3A4, cytochrom P450, dostosowanie dawki, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens solifenacyny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa zależność od dawki, metabolizm wątrobowy, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, stężenie maksymalne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
