śluzówka nosogardzieli
Śluzówka nosogardzieli (łac. mucosa nasopharyngis) to wyspecjalizowana tkanka wyścielająca część nosową gardła, stanowiąca ciągłość z błoną śluzową jamy nosowej i jamy ustnej. Jest zbudowana z nabłonka wielorzędowego urzęsionego z komórkami kubkowymi wydzielającymi śluz, który nawilża wdychane powietrze i zatrzymuje zanieczyszczenia.
W obrębie śluzówki nosogardzieli znajduje się skupisko tkanki limfatycznej określane jako migdałek gardłowy (adenoid), który stanowi element pierścienia Waldeyera. Migdałek ten odgrywa istotną rolę w układzie odpornościowym, szczególnie u dzieci, gdzie uczestniczy w obronie immunologicznej przed patogenami wnikającymi drogą wziewną.
Zmiany patologiczne w obrębie śluzówki nosogardzieli obejmują przede wszystkim stany zapalne (zapalenie nosogardzieli), przerost migdałka gardłowego, a także nowotwory, wśród których najczęstszym jest rak nosogardzieli. W diagnostyce zmian śluzówki nosogardzieli kluczowe znaczenie mają badania endoskopowe oraz obrazowe (TK, MRI), które umożliwiają ocenę zarówno samej śluzówki, jak i struktur głębiej położonych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Tymolol, stosowany miejscowo w leczeniu jaskry i nadciśnienia ocznego, charakteryzuje się biodostępnością około 50% po podaniu do oka, bez efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie w osoczu po pojedynczej dawce 0,5% roztworu wynosi 0,35-1 ng/ml, osiągane w ciągu 10-20 minut, natomiast w cieczy wodnistej stężenie szczytowe to 898 ng/ml po 1 godzinie. Działanie hipotensyjne na ciśnienie wewnątrzgałkowe rozpoczyna się po 10-30 minutach, z maksymalnym efektem po 1-2 godzinach i utrzymuje się do 24 godzin. Tymolol wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~10%), jest metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP2D6, a okres półtrwania w osoczu wynosi 4-7 godzin. Około 20% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a stopień niewydolności nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku.
bariera krew-mózg, białka osocza, bimatoprost, biodostępność, bradykardia, brymonidyna, ciało rzęskowe, ciecz wodnista oka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, CYP2D6, dorzolamid, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka, interakcje farmakokinetyczne, jama nosowo-gardłowa, krążenie ogólne, krwiobieg, kwas latanoprostowy, latanoprost, metabolizm wątrobowy, monoterapia, nadciśnienie oczne, okres półtrwania, penetracja oka, produkt złożony, przenikanie przez łożysko, przewód nosowo-łzowy, rogówka, skurcz oskrzeli, śluzówka nosogardzieli, stała dysocjacji, stężenie w osoczu, tęczówka, trawoprost, układ nosowo-łzowy -
Leksykon leków
Tymolol, substancja czynna preparatu Oftensin (5 mg/ml, krople do oczu), po podaniu miejscowym wykazuje biodostępność ogólnoustrojową około 50% w porównaniu do podania doustnego, z pominięciem efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Lek szybko penetruje struktury oka i jest absorbowany głównie przez śluzówkę nosogardzieli. Po podaniu 0,5% roztworu dwa razy dziennie przez 8 dni, stężenie w osoczu wynosi około 0,40 ng/ml (0,46 ng/ml rano, 0,35 ng/ml wieczorem). Początek działania następuje w ciągu 10-30 minut, a maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 1-2 godzinach, utrzymując się do 24 godzin. Okres półtrwania w osoczu wynosi 3-5 godzin, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (około 10%). Tymolol metabolizowany jest w wątrobie przez CYP2D6 do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane z moczem, natomiast niezmetabolizowany lek usuwany jest zarówno z moczem, jak i kałem. Znaczące upośledzenie funkcji nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność ogólnoustrojowa, bradykardia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, izoenzym CYP2D6, kanał nosowo-łzowy, krople do oczu, metabolizm wątrobowy, Oftensin, okres półtrwania, skurcz oskrzeli, śluzówka nosogardzieli, stała dysocjacji, tymolol, wiązanie z białkami osocza, worek spojówkowy
