ostra niewydolność płuc

Ostra niewydolność płuc to stan nagłego, postępującego upośledzenia funkcji oddechowej płuc, prowadzący do zaburzeń wymiany gazowej (hipoksemii, a często również hiperkapnii). Ten stan kliniczny charakteryzuje się gwałtownym rozwojem objawów (od kilku godzin do kilku dni) i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.

Patofizjologia ostrej niewydolności płuc obejmuje zaburzenia mechanizmów wentylacji, perfuzji i dyfuzji gazów. Przyczyny mogą być różnorodne: infekcje (zapalenie płuc), zator płucny, obrzęk płuc (kardiogenny lub niekardiogenny), aspiracja treści żołądkowej, uraz klatki piersiowej, a także ARDS (zespół ostrej niewydolności oddechowej).

Diagnostyka obejmuje badania gazometryczne krwi tętniczej (PaO2 <60 mmHg, PaCO2 >45 mmHg), badania obrazowe (RTG i TK klatki piersiowej), oraz ocenę funkcji płuc. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, zapewnienie odpowiedniej wentylacji i natlenowania, często z wykorzystaniem tlenoterapii, nieinwazyjnej wentylacji (NIV) lub intubacji z wentylacją mechaniczną w cięższych przypadkach.

Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia jest kluczowe dla zmniejszenia śmiertelności. U pacjentów z ostrą niewydolnością płuc konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych, gazometrii oraz ścisła obserwacja kliniczna w celu dostosowania strategii terapeutycznej do zmieniającego się stanu chorego.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl