częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a
Wskazanie
Częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a (WPW) to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nieprawidłowo szybką czynnością przedsionków, które występuje na podłożu wrodzonej anomalii anatomicznej w postaci dodatkowej drogi przewodzenia (pęczek Kenta). Zespół WPW występuje u około 0,1-0,3% populacji ogólnej, a częstoskurcze nadkomorowe są najczęstszym objawem tego zespołu, dotykając 50-80% pacjentów z tą anomalią.
Mechanizm częstoskurczu polega na krążącym pobudzeniu między przedsionkami a komorami z wykorzystaniem drogi dodatkowej. Objawy kliniczne obejmują nagłe napady kołatania serca, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, a w skrajnych przypadkach omdlenia. U pacjentów z zespołem WPW szczególnie niebezpieczne jest ryzyko transformacji migotania przedsionków w migotanie komór, co stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia.
W leczeniu farmakologicznym częstoskurczu u pacjentów z WPW stosuje się leki przeciwarytmiczne, takie jak: propafenon (Polfenon), amiodaron (Opacorden, Amiokordin), sotalol (Biosotal, Sotahexal) czy flekainid. Należy kategorycznie unikać stosowania digoksyny, werapamilu i diltiazemu, gdyż mogą one zwiększać przewodzenie przez drogę dodatkową i prowadzić do przyspieszenia rytmu komór z potencjalnie śmiertelnym skutkiem.
Największą trudnością w leczeniu pacjentów z zespołem WPW i częstoskurczem nadkomorowym jest właściwa diagnostyka różnicowa rodzaju arytmii oraz bezpieczny dobór leków przeciwarytmicznych. Nawracające napady częstoskurczu znacząco obniżają jakość życia pacjentów, a nieprawidłowe leczenie może prowadzić do zagrażających życiu powikłań. Dodatkowym wyzwaniem jest określenie ryzyka nagłego zgonu sercowego, które u pacjentów z WPW jest wyższe niż w populacji ogólnej.
Metodą z wyboru w leczeniu objawowego zespołu WPW jest zabieg ablacji przezskórnej drogi dodatkowej, który charakteryzuje się wysoką skutecznością (>95%) i relatywnie niskim ryzykiem powikłań. W Polsce zabiegi te wykonuje się w wyspecjalizowanych ośrodkach elektrofizjologicznych. Po skutecznej ablacji pacjenci zazwyczaj nie wymagają dalszego leczenia farmakologicznego, co stanowi znaczącą przewagę tej metody nad przewlekłą farmakoterapią.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Polfenon – Tabletki powlekane – 150 mg
Lek zawiera propafenonu chlorowodorek oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w leczeniu różnych typów tachyarytmii, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Może być również używany w ciężkich, zagrażających życiu tachyarytmiach komorowych. Preparat występuje w postaci tabletek powlekanych o różnych dawkach substancji czynnej.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Polfenon – Tabletki powlekane – 300 mg
Produkt leczniczy zawiera propafenon chlorowodorek w dawkach 150 mg lub 300 mg oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w leczeniu objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Lek jest również przeznaczony do leczenia zagrażających życiu, ciężkich tachyarytmii komorowych. Tabletki mają postać powlekaną i są dostępne w dwóch dawkach, co pozwala na dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku