stabilizacja skrzepu fibrynowego

Stabilizacja skrzepu fibrynowego to kluczowy etap w procesie krzepnięcia krwi, podczas którego utworzony wcześniej luźny skrzep fibrynowy ulega wzmocnieniu i utrwaleniu. Proces ten zachodzi dzięki działaniu czynnika XIII (czynnika stabilizującego fibrynę), który jest aktywowany przez trombinę do postaci XIIIa.

Aktywowany czynnik XIIIa katalizuje powstawanie wiązań kowalencyjnych (poprzecznych) pomiędzy sąsiadującymi monomerami fibryny. Dzięki tym wiązaniom skrzep staje się odporny na działanie plazminy i innych enzymów proteolitycznych, co zapobiega przedwczesnemu rozpuszczeniu skrzepu i umożliwia prawidłowe zatrzymanie krwawienia.

Zaburzenia stabilizacji skrzepu fibrynowego mogą wynikać z wrodzonych niedoborów czynnika XIII lub nabytych dysfunkcji w jego aktywacji. Klinicznie manifestują się one przedłużonymi krwawieniami, trudnościami w gojeniu ran oraz nawracającymi samoistnym krwawieniami. Diagnostyka obejmuje specjalistyczne testy laboratoryjne oceniające rozpuszczalność skrzepu w roztworach mocznika lub kwasu monochlorooctowego.

W terapii zaburzeń stabilizacji skrzepu stosuje się koncentraty czynnika XIII, świeżo mrożone osocze lub krioprecypitat. Prawidłowa stabilizacja skrzepu fibrynowego ma również istotne znaczenie w procesach naprawczych tkanek, gojeniu ran oraz w prawidłowym przebiegu ciąży i implantacji zarodka.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl