częstoskurcz nadkomorowy u pacjenta z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a
Wskazanie

Częstoskurcz nadkomorowy u pacjenta z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) stanowi szczególne wyzwanie terapeutyczne. Zespół WPW charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia (pęczka Kenta) pomiędzy przedsionkami a komorami, co predysponuje do nawracających arytmii, najczęściej w formie nawrotnego częstoskurczu przedsionkowo-komorowego (AVRT). Pacjenci mogą doświadczać napadów szybkiego bicia serca, zawrotów głowy, duszności, bólu w klatce piersiowej czy nawet omdleń.

W leczeniu farmakologicznym częstoskurczu u pacjentów z WPW należy zachować szczególną ostrożność. Klasyczne leki zwalniające przewodzenie w węźle przedsionkowo-komorowym (np. beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna) mogą być niebezpieczne, gdyż mogą przyspieszać przewodzenie przez drogę dodatkową, potencjalnie prowadząc do migotania komór. Leki antyarytmiczne I klasy (propafenon – Polfenon, Rytmonorm) lub III klasy (amiodaron – Amiodarone, Opacorden, Amiokordyn) są preferowane w tej populacji.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z WPW i częstoskurczem nadkomorowym jest ryzyko nagłego zgonu sercowego, szczególnie gdy częstoskurcz nadkomorowy przejdzie w migotanie przedsionków. W takiej sytuacji szybkie przewodzenie impulsów przez drogę dodatkową może wywołać migotanie komór. Dlatego postępowanie doraźne wymaga szczególnej ostrożności, a pacjenci powinni być leczeni przez doświadczonych kardiologów.

Metodą z wyboru w leczeniu zespołu WPW jest ablacja przezskórna drogi dodatkowej, która charakteryzuje się wysoką skutecznością (>95%) i niskim ryzykiem powikłań. Zabieg ten eliminuje podłoże arytmii i stanowi leczenie radykalne. Przed wykonaniem ablacji pacjenci mogą wymagać farmakoterapii – poza wymienionymi wcześniej preparatami stosuje się również flekainid (niedostępny w Polsce pod postacią preparatu jednoskładnikowego) czy sotalol (Biosotal, Sotahexal).

W nagłych przypadkach częstoskurczu u pacjentów z WPW kardiowersja elektryczna pozostaje bezpieczną i skuteczną metodą przerwania arytmii. Równolegle z leczeniem arytmii ważna jest edukacja pacjenta dotycząca rozpoznawania objawów, unikania czynników wyzwalających oraz technik przerywania napadów (manewry wagalne). Pacjenci z WPW powinni pozostawać pod stałą opieką kardiologiczną ze względu na ryzyko nawrotu arytmii, nawet po skutecznej ablacji.