czynne reumatoidalne zapalenie stawów
Czynne reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) to określenie wskazujące na aktywną fazę tej przewlekłej choroby autoimmunologicznej. Cechuje się nasilonym procesem zapalnym obejmującym błonę maziową stawów, co prowadzi do ich obrzęku, bolesności, sztywności porannej i stopniowego zniszczenia struktury stawowej.
W aktywnej fazie RZS obserwuje się podwyższone parametry stanu zapalnego (OB, CRP), a także wysokie miano przeciwciał, w tym czynnika reumatoidalnego i przeciwciał przeciw cyklicznemu cytrulinowanemu peptydowi (anty-CCP). Aktywność choroby można oceniać przy pomocy skal, takich jak DAS28, CDAI czy SDAI, które uwzględniają liczbę bolesnych i obrzękniętych stawów oraz subiektywną ocenę aktywności choroby.
Leczenie czynnego RZS wymaga intensywnej terapii z zastosowaniem leków modyfikujących przebieg choroby (DMARDs), w tym metotreksatu jako leku pierwszego wyboru. W przypadku niedostatecznej odpowiedzi wprowadza się leki biologiczne (inhibitory TNF-α, IL-6, JAK) lub syntetyczne celowane DMARDs. Celem terapii jest osiągnięcie remisji lub niskiej aktywności choroby, aby zapobiec nieodwracalnym uszkodzeniom stawów i niepełnosprawności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Leflunomide Orion 20 mg
Leflunomide Orion jest lekiem z grupy DMARD, stosowanym u dorosłych pacjentów w leczeniu czynnego reumatoidalnego zapalenia stawów oraz czynnego łuszczycowego zapalenia stawów. Preparat dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawce 20 mg leflunomidu, zawierających również 36 mg laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej. Lek działa poprzez modyfikację przebiegu choroby, hamując procesy zapalne i degeneracyjne w stawach, co jest kluczowe w zapobieganiu postępującego uszkodzenia tkanek stawowych i ograniczenia ich ruchomości.
biologiczny okres półtrwania, czynne reumatoidalne zapalenie stawów, degeneracja chrząstki, DMARD, działanie hematotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, leflunomid, lek przeciwreumatyczny modyfikujący przebieg choroby, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, procedura wymywania, reumatoidalne zapalenie stawów, układ krwiotwórczy, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony maziowej - Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Wskazania do stosowania
Cyklosporyna jest kluczowym lekiem immunosupresyjnym stosowanym przede wszystkim w transplantologii, zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu odrzucania przeszczepów narządów miąższowych oraz allogenicznej transplantacji szpiku i komórek macierzystych. W transplantologii szpiku cyklosporyna pełni również istotną rolę w zapobieganiu i leczeniu choroby przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD). Poza transplantologią, cyklosporyna znajduje zastosowanie w leczeniu schorzeń o podłożu autoimmunologicznym i zapalnym, takich jak endogenne zapalenie błony naczyniowej oka (w tym w chorobie Behçet’a), steroidozależny i steroidooporny zespół nerczycowy (nefropatie z minimalnymi zmianami, ogniskowe i segmentowe stwardnienie kłębuszków, błoniaste zapalenie kłębuszków nerkowych), ciężkie, czynne reumatoidalne zapalenie stawów, ciężka łuszczyca oraz ciężkie atopowe zapalenie skóry. Preparaty z cyklosporyną dostępne są w różnych formach farmaceutycznych, co pozwala na indywidualizację terapii.
allogeniczna transplantacja szpiku, atopowe zapalenie skóry, błoniaste zapalenie kłębuszków nerkowych, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, ciężka łuszczyca, ciężkie atopowe zapalenie skóry, cyklosporyna, czynne reumatoidalne zapalenie stawów, działanie immunosupresyjne, GVHD, komórkowe odrzucanie przeszczepu, leczenie miejscowe, lek immunosupresyjny, nefropatia z minimalnymi zmianami, odrzucanie przeszczepu, ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków, remisja, reumatoidalne zapalenie stawów, steroidooporny zespół nerczycowy, transplantacja komórek macierzystych, zapalenie błony naczyniowej oka, zespół nerczycowy