częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy
Wskazanie

Częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy (AVNRT – Atrioventricular Nodal Reentrant Tachycardia) to najczęstsza forma napadowego częstoskurczu nadkomorowego, charakteryzująca się nawracającymi epizodami szybkiej akcji serca, zwykle 150-250 uderzeń na minutę. Występuje na skutek obecności dodatkowej drogi przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, co tworzy pętlę reentry. Typowo manifestuje się nagłym początkiem i zakończeniem arytmii, a pacjenci odczuwają kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, uczucie niepokoju, a w cięższych przypadkach omdlenia.

W leczeniu doraźnym częstoskurczu węzłowego stosuje się manewry wagalne (próba Valsalvy, masaż zatoki szyjnej), a farmakologicznie adenozynę (Adenocor) jako lek pierwszego wyboru ze względu na szybkie działanie i krótki okres półtrwania. W przypadku nieskuteczności adenozyny lub przeciwwskazań do jej stosowania, wykorzystuje się beta-blokery (Metocard, Betaloc) lub blokery kanału wapniowego (Isoptin, Dilzem). W profilaktyce nawrotów stosuje się przewlekle propafenon (Polfenon), sotalol (Biosotal) lub amiodaron (Cordarone, Opacorden).

Zabiegowe leczenie częstoskurczu węzłowego polega na ablacji prądem RF lub krioablacji dodatkowej drogi przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym. Metoda ta cechuje się wysoką, ponad 95% skutecznością i jest obecnie uznawana za leczenie z wyboru u pacjentów z nawracającymi, objawowymi epizodami arytmii, szczególnie u młodych osób, które w przeciwnym razie wymagałyby wieloletniej farmakoterapii.

Największe trudności w leczeniu częstoskurczu węzłowego obejmują różnicowanie z innymi formami częstoskurczu nadkomorowego (szczególnie ortodromowym AVRT), gdyż wymagają one odmiennego podejścia terapeutycznego. Problematyczne bywa również leczenie pacjentów z towarzyszącymi chorobami serca, u których stosowanie niektórych leków antyarytmicznych jest ograniczone ze względu na ich działania niepożądane. Dodatkowo, mimo wysokiej skuteczności ablacji, istnieje niewielkie (ok. 1%) ryzyko uszkodzenia prawidłowej drogi przewodzenia i konieczności implantacji stymulatora serca, co wymaga szczególnej ostrożności podczas procedury.