włóknienie podśluzówkowe
Włóknienie podśluzówkowe to proces patologiczny charakteryzujący się nadmiernym odkładaniem się tkanki łącznej włóknistej w warstwie podśluzówkowej narządów wyścielonych błoną śluzową. Jest to rodzaj przebudowy tkankowej, która prowadzi do utraty prawidłowej architektury tkanki i może skutkować zaburzeniami funkcjonalnymi dotkniętego narządu.
Proces ten najczęściej występuje w przewodzie pokarmowym (szczególnie w jelitach, przełyku i żołądku), drogach oddechowych, układzie moczowym oraz narządach rozrodczych. Włóknienie podśluzówkowe może być wynikiem przewlekłego stanu zapalnego, reakcji na uraz, ekspozycji na czynniki toksyczne, zaburzeń autoimmunologicznych lub procesów nowotworowych.
W diagnostyce włóknienia podśluzówkowego kluczową rolę odgrywa badanie histopatologiczne, które uwidacznia zwiększoną ilość kolagenu i innych składników macierzy pozakomórkowej w warstwie podśluzówkowej. Badania obrazowe, takie jak endoskopia, USG, TK czy MRI, mogą wykazać pogrubienie ściany narządu i zwężenie jego światła.
Leczenie włóknienia podśluzówkowego zależy od jego etiologii, lokalizacji i nasilenia. Może obejmować terapię przeciwzapalną, immunomodulującą, a w zaawansowanych przypadkach interwencje endoskopowe lub chirurgiczne mające na celu przywrócenie drożności światła narządu. Włóknienie podśluzówkowe często ma charakter nieodwracalny, co podkreśla znaczenie wczesnej diagnostyki i leczenia chorób mogących prowadzić do tego stanu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Enteritis promieniowa – Etiologia i przyczyny
Enteritis promieniowa to zapalenie jelit będące powikłaniem radioterapii stosowanej w leczeniu nowotworów jamy brzusznej i miednicy, charakteryzujące się uszkodzeniem błony śluzowej jelita cienkiego i/lub grubego. Patogeneza obejmuje bezpośrednie i pośrednie uszkodzenia DNA komórek nabłonka jelitowego, uszkodzenie śródbłonka naczyń prowadzące do endarteritis obliterans oraz zaburzenia funkcji pompy Na+/K+, co skutkuje atrofią błony śluzowej, stanem zapalnym i zaburzeniami motoryki jelit. Ostra postać rozwija się w trakcie radioterapii i ustępuje po kilku tygodniach, natomiast przewlekła może pojawić się miesiące lub lata po leczeniu, prowadząc do włóknienia, zwężeń jelit, owrzodzeń i przetok. Epidemiologicznie, około 90% pacjentów po radioterapii miednicy doświadcza trwałych zmian w rytmie wypróżnień, a przewlekła enteritis dotyczy 5-55% chorych. Ryzyko wzrasta przy dawkach promieniowania 4500-5500 cGy, jednoczesnej chemioterapii (OR=3,59), wcześniejszych laparotomiach, chorobach naczyniowych, niedożywieniu oraz innych czynnikach ryzyka, takich jak wiek i choroby współistniejące.
atrofia błony śluzowej, choroba tkanki łącznej, choroba zapalna miednicy, czynnik zapalny, enteritis promieniowa, laparotomia, mikrobiota jelitowa, niedokrwienie tkanek, niedowaga, nietolerancja laktozy, ostra enteritis promieniowa, pęknięcie nici DNA, probiotyki, promieniowanie jonizujące, przerost bakteryjny, przetoka jelitowa, przewlekła enteritis promieniowa, radioterapia miednicy, włóknienie podśluzówkowe, xeroderma pigmentosum, zapalenie jelit, zespół Cockayne’a