stężenie fosforu w surowicy
Stężenie fosforu w surowicy to ważny parametr biochemiczny odzwierciedlający gospodarkę fosforanową organizmu. Prawidłowe wartości u dorosłych mieszczą się w zakresie 2,5-4,5 mg/dl (0,81-1,45 mmol/l), przy czym u dzieci wartości te są fizjologicznie wyższe.
Hipofosfatemia (obniżone stężenie fosforu) może wystąpić w przebiegu niedożywienia, alkoholizmu, zespołu złego wchłaniania, nadczynności przytarczyc, ostrej kwasicy oddechowej oraz w zespole realimentacji. Skutki ciężkiej hipofosfatemii obejmują zaburzenia funkcji mięśni (w tym mięśnia sercowego), niewydolność oddechową i encefalopatię.
Hiperfosfatemia (podwyższone stężenie fosforu) występuje najczęściej w przewlekłej chorobie nerek, niedoczynności przytarczyc, kwasicy metabolicznej, nadmiernej suplementacji witaminy D oraz w zespole rozpadu guza. Istotne klinicznie są zależności między stężeniem fosforu a wapnia w surowicy – wzrost stężenia jednego pierwiastka często prowadzi do obniżenia stężenia drugiego.
Oznaczanie stężenia fosforu w surowicy jest elementem diagnostyki zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, chorób przytarczyc, chorób nerek oraz oceny ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aregalu 14 mg
Teriflunomid, będący selektywnym inhibitorem mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne, co przekłada się na skuteczność w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). W dawce 14 mg/dobę powoduje umiarkowane obniżenie liczby limfocytów (poniżej 0,3 x 10⁹/l) utrzymujące się po 3 miesiącach terapii. Badania kliniczne TEMSO i TOWER potwierdziły istotne zmniejszenie rocznej częstości rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50) oraz progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%) w porównaniu do placebo. Ponadto teriflunomid redukuje zmiany w obrazach MRI, w tym całkowitą objętość zmian (BOD) o 67% oraz liczbę aktywnych zmian gadolinowych o 69%. Badania bezpieczeństwa wykazały brak wpływu na odstęp QTcF oraz umiarkowany spadek stężenia kwasu moczowego (20-30%) i fosforu (ok. 10%) w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydalaniem nerkowym.
badanie kontrastowe z gadolinem, badanie TEMSO, badanie TOWER, dehydrogenaza dihydroorotanowa, dysfagia, interferon beta-1a, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy w surowicy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, nasilenie choroby, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, odstęp QT, odstęp QTcF, progresja niepełnosprawności, redukcja limfocytów, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stężenie fosforu w surowicy, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, terapia immunomodulująca, teriflunomid, właściwości immunomodulujące, wtórnie postępująca SM, zmiany ulegające wzmocnieniu