śmierć zarodkowa

Śmierć zarodkowa (obumarcie zarodka) to zjawisko, w którym dochodzi do zatrzymania rozwoju i obumarcia zarodka we wczesnym etapie ciąży, najczęściej przed ukończeniem 8-10 tygodnia. Jest częstą przyczyną poronień samoistnych, które dotyczą około 10-20% wszystkich rozpoznanych ciąż.

Etiologia śmierci zarodkowej jest złożona i obejmuje czynniki genetyczne (aberracje chromosomowe, mutacje genowe), immunologiczne (zaburzenia tolerancji immunologicznej), anatomiczne (nieprawidłowości macicy), endokrynologiczne (zaburzenia hormonalne, niewydolność ciałka żółtego), hematologiczne (trombofile) oraz infekcyjne. W około 50-60% przypadków za śmierć zarodkową odpowiadają wady genetyczne.

Diagnostyka śmierci zarodkowej opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym, które pozwala stwierdzić brak czynności serca zarodka oraz brak przyrostu wymiarów ciążowych w kolejnych badaniach. Dodatkowo pomocne jest oznaczanie stężenia beta-hCG w surowicy krwi matki, które nie wykazuje prawidłowego wzrostu lub ulega obniżeniu.

Postępowanie w przypadku śmierci zarodkowej obejmuje obserwację (oczekiwanie na samoistne poronienie), farmakologiczne wywołanie poronienia (najczęściej z użyciem mizoprostolu) lub zabieg wyłyżeczkowania jamy macicy. Wybór metody zależy od stanu klinicznego pacjentki, jej preferencji oraz doświadczenia zespołu medycznego.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Izokonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Izokonazol azotan, stosowany miejscowo w preparatach dermatologicznych i ginekologicznych, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Nie stwierdzono działania toksycznego ani ogólnoustrojowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych, a badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności ani teratogenności. Również badania reprodukcyjne nie wskazały na negatywny wpływ na cykl rozrodczy ani na rozwój płodu. Miejscowe stosowanie izokonazolu nie powoduje podrażnień skóry i błon śluzowych, choć kontakt z oczami może wywołać podrażnienie spojówki, co potwierdzają badania na królikach. Brak jest danych wskazujących na potencjał kancerogenny, a długotrwałe stosowanie nie powoduje zmian proliferacyjnych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, diflukortolonu walerianian, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, glikokortykosteroid, izokonazol azotan, komponent steroidowy, mutacja chromosomalna, mutacja chromosomowa, mutacja genetyczna, mutacja genomowa, mutacja genowa, opatrunek okluzyjny, podrażnienie miejscowe, podrażnienie spojówki, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, preparat dermatologiczny, preparat ginekologiczny, ryzyko onkogenne, śmierć zarodkowa, substancja przeciwgrzybicza, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wada rozwojowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Scopolan compositum 10 mg + 250 mg

Scopolan compositum, zawierający butylobromek hioscyny (10 mg) oraz metamizol sodowy jednowodny (250 mg), wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. W toksyczności ostrej nie zaobserwowano efektów toksycznych przy dawce 4,4 g/kg masy ciała u myszy, natomiast toksyczność przewlekła przy dawce 0,5 g/kg m.c. przez 8 tygodni u szczurów również nie wykazała działań niepożądanych. Butylobromek hioscyny nie wykazywał działania embriotoksycznego ani teratogennego u szczurów i królików przy dawkach do 200 mg/kg m.c., a także nie wpływał negatywnie na płodność. Badania in vitro wskazały na potencjalne zaburzenia transportu choliny w komórkach łożyska ludzkiego, jednak bez przenikania do kompartmentu płodowego, co ogranicza ekspozycję płodu.
badanie przedkliniczne, butylobromek hioscyny, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, kompartment płodowy, metamizol sodowy, Scopolan compositum, śmierć zarodkowa, śmiertelność potomstwa, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, transport choliny, transport łożyskowy, wpływ na płodność
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tulip Combo 10 mg + 80 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Tulip Combo, zawierającego ezetymib i atorwastatynę, wykazały, że ezetymib nie powoduje specyficznych toksycznych efektów narządowych, choć u psów podawanych dawką ≥0,03 mg/kg mc./dobę przez 4 tygodnie zaobserwowano 2,5- do 3,5-krotne zwiększenie stężenia cholesterolu w żółci, bez wzrostu ryzyka kamicy żółciowej przy dawkach do 300 mg/kg mc./dobę w badaniu rocznym. Ezetymib nie wykazywał działania rakotwórczego ani teratogennego u szczurów i królików, choć przenikał barierę łożyska przy wysokich dawkach (1000 mg/kg mc./dobę). Atorwastatyna nie wykazała mutagenności ani klastogenności, jednak u myszy dawki powodujące 6- do 11-krotne przekroczenie AUC₀₋₂₄h stosowanego u ludzi wywołały gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. Wpływ atorwastatyny na reprodukcję obejmował toksyczność płodową przy dawkach toksycznych dla matek oraz opóźniony rozwój i zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów, z potwierdzonym przenikaniem przez łożysko i obecnością w mleku szczurów, brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego.
bariera łożyska, drogi żółciowe, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ezetymib i atorwastatyna, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, kamień żółciowy, miopatia, pęcherzyk żółciowy, przeżywalność pourodzeniowa, rak wątrobowokomórkowy, rozwój zarodkowy, śmierć zarodkowa, stężenie cholesterolu, toksyczność płodowa, zrośnięcie kręgów
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tulip Combo 10 mg + 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Tulip Combo, zawierającego ezetymib i atorwastatynę, wykazały brak narządów docelowych toksyczności przy długotrwałym stosowaniu ezetymibu, mimo że dawki ≥0,03 mg/kg mc./dobę zwiększały stężenie cholesterolu w żółci u psów. W badaniach rocznych z dawkami do 300 mg/kg mc./dobę nie stwierdzono kamicy żółciowej ani uszkodzeń wątroby. Ezetymib nie wykazywał działania mutagennego, rakotwórczego ani teratogennego, choć przenikał przez barierę łożyskową przy dawkach 1000 mg/kg mc./dobę. Atorwastatyna nie wykazała mutagenności ani klastogenności, jednak u myszy duże dawki (6-11-krotne przekroczenie AUC0-24h u ludzi) indukowały gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. W badaniach reprodukcyjnych atorwastatyna nie wpływała na płodność, ale wykazywała toksyczność płodową przy dawkach toksycznych dla matek, z opóźnionym rozwojem i zmniejszoną przeżywalnością potomstwa u szczurów. Przenikanie przez łożysko i obecność w osoczu na poziomie zbliżonym do mleka zwierząt potwierdzono, jednak brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego.
atorwastatyna, bariera łożyskowa, drogi żółciowe, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ezetymib, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, kamień żółciowy, lowastatyna, miopatia, pęcherzyk żółciowy, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, śmierć zarodkowa, toksyczność płodowa, wada układu szkieletowego, zrośnięcie kręgów
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metamizol Promedo 500 mg

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego wykazały istotne zmiany hematologiczne u szczurów przy dawkach 100-900 mg/kg m.c. podawanych doustnie przez 6 miesięcy, w tym zwiększenie liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza przy dawce 900 mg/kg m.c. Po podaniu psom dawek 30-600 mg/kg m.c. przez 6 miesięcy zaobserwowano niedokrwistość hemolityczną oraz zaburzenia funkcji nerek i wątroby przy dawkach ≥300 mg/kg m.c. Badania genotoksyczności dały niejednoznaczne wyniki, natomiast długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak kancerogenności u szczurów, ale u myszy przy dużych dawkach stwierdzono liczne gruczolaki komórek wątroby, co sugeruje potencjalne ryzyko nowotworów wątroby przy długotrwałej ekspozycji na wysokie dawki u tego gatunku.
badanie przedkliniczne, ciałka Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak wątroby, metamizol, metamizol sodowy jednowodny, niedokrwistość hemolityczna, retykulocyt, śmierć zarodkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ krwiotwórczy, upośledzenie porodu, wydłużenie ciąży
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Domilgan 1000 mg

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego wykazały istotne zmiany hematologiczne u szczurów przy dawkach 100-900 mg/kg p.o. przez 6 miesięcy, w tym zwiększenie liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza przy 900 mg/kg. U psów dawki ≥300 mg/kg indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby, wskazując na ryzyko toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy i narządy wewnętrzne. Potencjał genotoksyczny metamizolu pozostaje niejednoznaczny ze względu na sprzeczne wyniki in vitro i in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak działania kancerogennego u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano gruczolaki komórek wątroby przy wysokich dawkach, co sugeruje możliwy potencjał kancerogenny w specyficznych warunkach eksperymentalnych.
ciałko Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, metamizol sodowy jednowodny, niedokrwistość hemolityczna, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, rakotwórczość, retykulocyt, śmierć zarodkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ krwiotwórczy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tulip Combo 10 mg + 40 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Tulip Combo, zawierającego ezetymib i atorwastatynę, wykazały brak specyficznych narządów docelowych toksyczności dla ezetymibu, choć zaobserwowano 2,5-3,5-krotne zwiększenie stężenia cholesterolu w żółci u psów przy dawce ≥0,03 mg/kg mc./dobę przez 4 tygodnie. Długoterminowo (do 300 mg/kg mc./dobę przez rok) nie stwierdzono zwiększonej częstości kamicy żółciowej ani uszkodzeń wątroby. Ezetymib nie wykazywał działania rakotwórczego ani teratogennego w badaniach na szczurach i królikach, choć przenika przez barierę łożyskową przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę. Atorwastatyna nie wykazała mutagenności ani klastogenności, jednak u myszy przy dawkach 6-11-krotnie przekraczających AUC u ludzi zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątrobowokomórkowych. Nie stwierdzono wpływu atorwastatyny na płodność, ale przy toksycznych dawkach dla matek odnotowano toksyczność płodową i opóźnienie rozwoju potomstwa. Atorwastatyna przenika przez łożysko i jest obecna w mleku szczurów, brak danych dotyczących przenikania do mleka ludzkiego.
atorwastatyna, bariera łożyskowa, cholesterol w żółci, drogi żółciowe, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt synergistyczny, ezetymib, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, kamień żółciowy, miopatia, pęcherzyk żółciowy, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, przeżywalność pourodzeniowa, rak wątrobowokomórkowy, rakotwórczość, śmierć zarodkowa, toksyczność płodowa, zrośnięcie kręgów
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rosulip Plus, zawierający rozuwastatynę (40 mg) i ezetymib (10 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla terapii statynami, z nasileniem działań toksycznych w terapii skojarzonej, co przypisuje się interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym. W badaniach przedklinicznych u szczurów miopatia pojawiała się przy dawkach około 20-krotnie wyższych (AUC) niż terapeutyczne dla statyn oraz 500-2000-krotnie wyższych dla ich metabolitów, jednak w badaniach klinicznych nie zaobserwowano takich interakcji. Ezetymib nie wykazywał działania genotoksycznego ani rakotwórczego, a rozuwastatyna nie wykazała szczególnych zagrożeń genotoksycznych czy rakotwórczych, choć brak jest szczegółowych badań nad wpływem na kanał hERG. W toksyczności po wielokrotnym podaniu rozuwastatyny obserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów oraz zmiany w wątrobie i pęcherzyku żółciowym u psów, natomiast u małp nie stwierdzono takich zmian. Działanie toksyczne na jądra występowało u małp i psów przy dawkach wyższych niż terapeutyczne.
AUC statyny, badanie kliniczne, bariera łożyskowa, cholesterol w żółci, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, kamica żółciowa, kanał hERG, miopatia, monoterapia statyną, pęcherzyk żółciowy, Rosulip Plus, rozuwastatyna i ezetymib, śmierć zarodkowa, toksyczność jąder, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, wady układu szkieletowego, zmiany histopatologiczne wątroby, zrośnięcie kręgów