ciałka Heinza

Ciałka Heinza (inaczej wtrętami Heinza) to patologiczne struktury wewnątrz erytrocytów, będące wynikiem denaturacji i precypitacji hemoglobiny. Stanowią charakterystyczną cechę diagnostyczną w wielu schorzeniach hematologicznych.

Struktury te powstają głównie w wyniku uszkodzenia błony komórkowej erytrocytów przez czynniki oksydacyjne, infekcje lub zaburzenia metaboliczne. Występują najczęściej w niedokrwistościach hemolitycznych, szczególnie w przebiegu niedoboru dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD), po ekspozycji na niektóre leki, związki chemiczne oraz podczas infekcji.

W badaniu mikroskopowym ciałka Heinza widoczne są jako okrągłe, nieregularne struktury przylegające do błony komórkowej erytrocytów. W standardowym barwieniu May-Grünwald-Giemsa są słabo widoczne, dlatego do ich uwidocznienia stosuje się specjalne techniki, jak barwienie błękitem brylantowym lub fioletem krystalicznym.

Obecność ciałek Heinza w rozmazie krwi obwodowej stanowi ważny wskaźnik diagnostyczny wskazujący na trwający proces hemolityczny i może pomóc w różnicowaniu przyczyn niedokrwistości hemolitycznych, szczególnie tych związanych z uszkodzeniem oksydacyjnym erytrocytów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomid Egis 15 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne leflunomidu wykazały toksyczne działanie na szpik kostny, krew, układ pokarmowy, skórę, śledzionę, grasice oraz węzły chłonne, co skutkowało zaburzeniami hematologicznymi takimi jak niedokrwistość, leukopenia i trombocytopenia. Obserwowano również zmiany w strukturze i funkcji serca, wątroby, rogówki oraz dróg oddechowych, prawdopodobnie wtórne do immunosupresji. Toksyczność występowała przy dawkach równoważnych terapeutycznym stosowanym u ludzi, co wskazuje na wąski margines bezpieczeństwa. Potencjał mutagenny leflunomidu nie został potwierdzony, jednak metabolit TFMA wykazywał in vitro zdolność do wywoływania aberracji chromosomowych i mutacji punktowych, choć brak jest danych potwierdzających te efekty in vivo.
4-trifluorometyloanilina, aberracje chromosomowe, badania rakotwórczości, chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, dojrzewanie erytrocytów, działanie embriotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hepatocyty, komórki macierzyste szpiku, leukopenia, mutacja punktowa, niedokrwistość, parametry morfologiczne, potencjał mutagenny, rak płuca, synteza DNA, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, właściwości antygenowe, zaburzenia hematologiczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomide Orion 20 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne leflunomidu wykazały, że lek wywołuje istotne zmiany hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość oraz panmielopatia, wynikające z hamowania syntezy DNA. Główne narządy narażone na toksyczność to szpik kostny, krew, układ pokarmowy, skóra, śledziona, grasica i węzły chłonne. Działania niepożądane obejmowały również zmiany w sercu, wątrobie, rogówce i drogach oddechowych, które mogą być wtórne do immunosupresji i zakażeń oportunistycznych. Toksyczność obserwowano przy dawkach odpowiadających terapii u ludzi, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania pacjentów. Metabolit TFMA wykazywał in vitro klastogenność i mutagenność, jednak brak jest jednoznacznych danych dotyczących działania in vivo. Badania rakotwórczości dały zróżnicowane wyniki: u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaka i nowotworów płuc, natomiast u szczurów brak działania rakotwórczego.
chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hamowanie syntezy DNA, immunosupresja, klastogenność, leflunomid, leukopenia, małopłytkowość, mutacja punktowa, niedokrwistość, panmielopatia, rak płuca, szpik kostny, trifluorometyloanilina, układ pokarmowy, węzły chłonne
Leksykon substancji czynnych
Metamizol sodowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego wykazały, że dawka śmiertelna (LD) u myszy i szczurów wynosi około 4000 mg/kg mc. (doustnie) oraz 2300 mg/kg mc. (dożylnie), a dla metabolitu MAA około 400 mg/kg mc. (dożylnie). W badaniach przewlekłych na szczurach (100-900 mg/kg mc./dobę) i psach (30-600 mg/kg mc./dobę) obserwowano hematotoksyczność (wzrost retykulocytów i ciałek Heinza) oraz niedokrwistość hemolityczną, a także zaburzenia czynności nerek i wątroby przy dawkach ≥300 mg/kg mc. Dawkowanie dożylne przez 4 tygodnie tolerowano do 150 mg/kg mc. u szczurów i 50 mg/kg mc. u psów. Badania mutagenności dają wyniki niejednoznaczne, jednak specyficzne testy nie potwierdziły działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały potencjału rakotwórczego u szczurów, natomiast u myszy przy wysokich dawkach zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątroby.
badania przedkliniczne, butylobromek hioscyny, ciałka Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak wątroby, hemosyderoza, karcynogenność, metamizol sodowy, mutagenność, niedokrwistość hemolityczna, objawy zatrucia, parametry biochemiczne, retykulocyty, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, upośledzenie porodu, wydłużenie ciąży, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomid Egis 20 mg

Badania przedkliniczne leflunomidu wykazały istotne działania toksyczne, zwłaszcza w obrębie układu hematologicznego, obejmujące niedokrwistość, leukopenię, trombocytopenię oraz zaburzenia funkcji szpiku kostnego, co jest konsekwencją hamowania syntezy DNA. Toksyczność dotyczyła również narządów takich jak serce, wątroba, rogówka oraz układ oddechowy, a zmiany te mogły być wtórne do immunosupresji indukowanej przez lek. Działania toksyczne obserwowano przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów. W badaniach genotoksyczności sam leflunomid nie wykazywał mutagenności, jednak jego metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazał potencjał genotoksyczny in vitro, choć kliniczne znaczenie tych wyników pozostaje niejasne.
4-trifluorometyloanilina, chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja hematopoetyczna, genotoksyczność, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, immunosupresja, leflunomid, leukopenia, mutacja punktowa, niedokrwistość, potencjał mutagenny, rak płuca, synteza DNA, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, trombocytopenia, układ hematologiczny, układ limfatyczny, układ pokarmowy, uszkodzenie chromosomu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metamizol Krka 500 mg/ml

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego wykazały dawko-zależne efekty toksyczne przy długotrwałym podawaniu u szczurów (100-900 mg/kg m.c.) i psów (30-600 mg/kg m.c.). Szczury eksponowane na dawkę 900 mg/kg m.c. przez 13 tygodni wykazywały wzrost liczby retykulocytów oraz obecność ciałek Heinza, natomiast u psów dawki ≥300 mg/kg m.c. indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcję nerek i wątroby. Ocena mutagenności dała wyniki niejednoznaczne, co utrudnia jednoznaczną interpretację potencjału mutagennego metamizolu. Badania rakotwórczości na szczurach nie wykazały kancerogenności, jednak u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątroby przy wysokich dawkach, wskazując na możliwy gatunkowo zależny efekt rakotwórczy.
ciałka Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, metabolit metamizolu, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność dla samic, toksyczność podprzewlekła i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, upośledzony poród, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vemonis Intense 400 mg + 60 mg + 40 mg

Przedkliniczne badania toksyczności leku Vemonis Intense, zawierającego metamizol sodowy, kofeinę oraz drotawerynę chlorowodorek, wykazały istotne zmiany patofizjologiczne po wielokrotnym podaniu metamizolu u szczurów i psów, takie jak zmniejszenie przyrostu masy ciała, obniżenie spożycia pokarmu, wzrost liczby retikulocytów i ciałek Heinza oraz powiększenie masy wątroby, nerek i śledziony. W badaniach kancerogenności u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby lub wzrost masy wątroby, co sugeruje mechanizm hepatotoksyczności niegenotoksycznej. W modelu zarodka kurczęcia dawki metamizolu 30 mg/kg i 90 mg/kg wiązały się ze zwiększoną częstością wad cewy nerwowej, wskazując na potencjalne ryzyko teratogenne. W badaniach na szczurach rasy Sprague-Dawley dawka 625 mg/kg mc/dobę powodowała toksyczność, w tym 6 zgonów z powodu krwotoków żołądkowych, zmniejszenie masy ciała, powiększenie śledziony oraz obniżoną przeżywalność potomstwa, a dawka 250 mg/kg mc/dobę również obniżała przeżywalność młodych.
badanie toksyczności, ciałka Heinza, drotaweryna chlorowodorek, działanie niegenotoksyczne, działanie teratogenne, guz wątroby, hepatotoksyczność, implantacja zarodka, kofeina, krwotok żołądkowy, metamizol sodowy, potencjał kancerogenny, retikulocyty, rozwój prenatalny, rozwój zarodka, ryzyko teratogenne, splenomegalia, stężenie osoczowe, teratogenność, toksyczność metamizolu, wada cewy nerwowej, zagnieżdżenie zarodka, zdolność reprodukcyjna, zmniejszenie masy ciała
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metamizol Promedo 500 mg

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego wykazały istotne zmiany hematologiczne u szczurów przy dawkach 100-900 mg/kg m.c. podawanych doustnie przez 6 miesięcy, w tym zwiększenie liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza przy dawce 900 mg/kg m.c. Po podaniu psom dawek 30-600 mg/kg m.c. przez 6 miesięcy zaobserwowano niedokrwistość hemolityczną oraz zaburzenia funkcji nerek i wątroby przy dawkach ≥300 mg/kg m.c. Badania genotoksyczności dały niejednoznaczne wyniki, natomiast długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak kancerogenności u szczurów, ale u myszy przy dużych dawkach stwierdzono liczne gruczolaki komórek wątroby, co sugeruje potencjalne ryzyko nowotworów wątroby przy długotrwałej ekspozycji na wysokie dawki u tego gatunku.
badanie przedkliniczne, ciałka Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak wątroby, metamizol, metamizol sodowy jednowodny, niedokrwistość hemolityczna, retykulocyt, śmierć zarodkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ krwiotwórczy, upośledzenie porodu, wydłużenie ciąży
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MaxAlgina 500 mg

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego, głównego składnika leku MaxAlgina, obejmowały długoterminowe eksperymenty na szczurach i psach, z dawkami od 100 do 900 mg/kg masy ciała podawanymi doustnie przez 6 miesięcy. W najwyższych dawkach (900 mg/kg u szczurów, 300 mg/kg u psów) zaobserwowano hematologiczne zmiany, takie jak wzrost liczby retykulocytów, obecność ciałek Heinza oraz niedokrwistość hemolityczną, a także zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Ocena mutagenności dała wyniki niejednoznaczne, natomiast badania rakotwórczości wykazały brak potencjału nowotworowego u szczurów, choć u myszy przy wysokich dawkach odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków wątroby, co sugeruje możliwe ryzyko przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciałka Heinza, działanie teratogenne, gruczolak komórek wątroby, MaxAlgina, metamizol, metamizol sodowy jednowodny, mutagenność, niedokrwistość hemolityczna, rakotwórczość, retykulocyt, śmiertelność zarodków, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, układ krwiotwórczy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgina Plus 400 mg + 60 mg + 40 mg

Badania przedkliniczne produktu PYRALGINA PLUS, zawierającego 400 mg metamizolu sodowego, 60 mg kofeiny oraz 40 mg drotaweryny chlorowodorku, wykazały istotne efekty toksyczne metamizolu przy wielokrotnym podaniu u szczurów i psów, takie jak zmniejszenie przyrostu masy ciała, anoreksja, wzrost liczby retikulocytów i ciałek Heinza oraz powiększenie wątroby, nerek i śledziony. W modelach mysich zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby, prawdopodobnie o podłożu hepatotoksycznym, niegenotoksycznym. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach Sprague-Dawley dawka 625 mg/kg mc/dobę była toksyczna dla rodziców i potomstwa, powodując zgony, krwotoki żołądkowe, zmniejszenie liczby urodzonych młodych oraz obniżoną przeżywalność do 4 dnia laktacji; dawka 250 mg/kg mc/dobę również obniżała przeżywalność młodych. W badaniu na szczurach Wistar dawki 3 000 i 9 000 mg/kg pokarmu (odpowiednio około 300 i 900 mg/kg mc/dobę) powodowały spadek masy ciała i zmniejszenie liczby zagnieżdżonych zarodków, jednak bez dowodów na teratogenność metamizolu.
badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, bolus, ciałka Heinza, ciąża, drotaweryna chlorowodorek, działanie niegenotoksyczne, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, krwotok żołądkowy, laktacja, metamizol sodowy, potencjał kancerogenny, Pyralgina Plus, retikulocyty, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada cewy nerwowej, zagnieżdżenie zarodka
Leksykon substancji czynnych
Leflunomid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania przedkliniczne leflunomidu wykazały toksyczność hematologiczną i immunosupresyjną, obejmującą niedokrwistość, leukopenię, trombocytopenię oraz panmielopatię, wynikającą z hamowania syntezy DNA. Toksyczność obserwowano u myszy, szczurów, psów i małp przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. Dodatkowo stwierdzono obecność ciałek Heinza i Howell-Jolly’ego w erytrocytach u szczurów i psów, co wskazuje na zaburzenia dojrzewania krwinek czerwonych. Występowały także działania niepożądane na serce, wątrobę, rogówkę i drogi oddechowe, prawdopodobnie wtórne do immunosupresji. Mutagenność leflunomidu nie została potwierdzona in vivo, choć jego metabolit TFMA wykazywał in vitro potencjał genotoksyczny. W badaniach rakotwórczości u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość chłoniaka złośliwego u samców oraz gruczolaka oskrzelikowo-pęcherzykowego i raka płuca u samic, natomiast u szczurów nie stwierdzono działania rakotwórczego.
chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, dawka terapeutyczna, działanie cytostatyczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, erytrocyty, grasica, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hamowanie syntezy DNA, immunosupresja, leukopenia, mutacja punktowa, niedokrwistość, panmielopatia, rak płuca, śledziona, szpik kostny, trombocytopenia, układ pokarmowy, uszkodzenie chromosomów, węzły chłonne, właściwości antygenowe, zaburzenia hematologiczne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyretolek 500 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metamizolu sodowego wykazały, że długotrwałe podawanie tego leku w wysokich dawkach (do 900 mg/kg m.c. u szczurów i 600 mg/kg m.c. u psów) może prowadzić do hematotoksyczności, w tym zwiększenia liczby retykulocytów i ciałek Heinza oraz niedokrwistości hemolitycznej, a także do zaburzeń czynności nerek i wątroby. Wyniki badań mutagenności są niejednoznaczne, co utrudnia ocenę potencjału mutagennego metamizolu. Długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka u szczurów, jednak u myszy zaobserwowano występowanie licznych gruczolaków komórek wątroby przy wysokich dawkach. Embriotoksyczność nie wykazała działania teratogennego, choć u królików śmierć zarodków występowała już przy dawce 100 mg/kg m.c., a u szczurów dawki powyżej 100 mg/kg m.c. powodowały wydłużenie ciąży, upośledzenie porodu i zwiększoną śmiertelność matek i młodych.
badanie mutagenności, ciałka Heinza, dawka dobowa, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, karmienie piersią, metabolit metamizolu, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka ludzkiego, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Axonalgin 1000 mg

Metamizol sodowy jednowodny, substancja czynna leku Axonalgin, poddany został szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym toksyczność subchroniczną i przewlekłą, mutagenność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój płodu. W badaniach na szczurach dawki od 100 do 900 mg/kg mc. podawane doustnie przez 6 miesięcy wykazały istotne zmiany hematologiczne jedynie przy dawce 900 mg/kg mc., objawiające się wzrostem liczby retykulocytów i obecnością ciałek Heinza po 13 tygodniach. U psów, przy dawkach ≥300 mg/kg mc. przez 6 miesięcy, zaobserwowano niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby. Wyniki testów mutagenności były niejednoznaczne, a badania rakotwórczości wykazały brak potencjału u szczurów, natomiast u myszy stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków komórek wątroby przy wysokich dawkach metamizolu.
badanie przedkliniczne, ciałka Heinza, gruczolak komórek wątroby, metabolit leku, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, obumarcie zarodka, płodność pokolenia F1, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, retykulocyt, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomid Bluefish 20 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leflunomidu obejmowały szeroki zakres testów toksyczności ostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy), które wykazały istotny wpływ leku na układ krwiotwórczy, manifestujący się niedokrwistością, leukopenią, trombocytopenią oraz zaburzeniami funkcji szpiku kostnego. Obserwacje obecności ciałek Heinza i Howell-Jolly’ego w erytrocytach potwierdzają zaburzenia dojrzewania krwinek czerwonych. Działanie toksyczne dotyczyło również serca, wątroby, rogówki i dróg oddechowych, prawdopodobnie wtórnie do immunosupresji. Efekty toksyczności pojawiały się przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów podczas terapii. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności leflunomidu, jednak metabolit TFMA indukował uszkodzenia chromosomowe in vitro, co wymaga dalszej oceny in vivo.
4-trifluorometyloanilina, aberracje chromosomowe, badanie in vitro, chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, embriotoksyczność, erytrocyty, genotoksyczność, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, immunosupresja, krwinki czerwone, leflunomid, leukopenia, małopłytkowość, mutacja punktowa, niedokrwistość, rak płuca, szpik kostny, teratogenność, układ krwiotwórczy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomid Bluefish 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leflunomidu wykazały jego toksyczność przede wszystkim wobec układu krwiotwórczego, manifestującą się niedokrwistością, leukopenią, trombocytopenią oraz chorobami szpiku kostnego, co jest konsekwencją hamowania syntezy DNA. W badaniach na szczurach i psach obserwowano obecność ciałek Heinza i Howell-Jolly’ego, wskazujących na zaburzenia dojrzewania erytrocytów. Działania niepożądane dotyczyły także serca, wątroby, rogówki i dróg oddechowych, jednak były one prawdopodobnie wtórne do immunosupresji indukowanej przez lek, a nie bezpośrednim efektem toksycznym. Toksyczność stwierdzano przy dawkach odpowiadających dawkom terapeutycznym u ludzi, co podkreśla potencjalne ryzyko kliniczne. W badaniach mutagenności sam leflunomid nie wykazywał działania mutagennego, natomiast jego metabolit TFMA indukował uszkodzenia chromosomowe in vitro, choć znaczenie kliniczne tych wyników pozostaje niejasne.
badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, immunosupresja, leflunomid, leukopenia, mutacja punktowa, niedokrwistość, płytki krwi, rak płuca, szpik kostny, trifluorometyloanilina, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomu
Leksykon substancji czynnych
Metamizol sodu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania toksykologiczne metamizolu sodu wykazały istotne efekty toksyczne przy wielokrotnym podaniu u szczurów i psów, obejmujące zmniejszenie przyrostu masy ciała, obniżoną konsumpcję pokarmu, powiększenie narządów (wątroba, nerki, śledziona) oraz zmiany w układzie krwiotwórczym, takie jak wzrost liczby retikulocytów i obecność ciałek Heinza. W badaniach kancerogenności u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość guzów wątroby, prawdopodobnie związanych z mechanizmem hepatotoksycznym, a nie genotoksycznym. W modelu zarodka kurczęcia dawki 30 i 90 mg/kg metamizolu zwiększały częstość wad cewy nerwowej. Badania na szczurach Sprague-Dawley wykazały toksyczność dawki 625 mg/kg mc/dobę, objawiającą się m.in. krwotokami, zmniejszeniem masy ciała i przeżywalności potomstwa, natomiast dawka 250 mg/kg mc/dobę obniżała przeżywalność młodych. W badaniu na szczurach Wistar dawki do 900 mg/kg mc/dobę powodowały spadek masy ciała i zmniejszenie liczby zagnieżdżonych zarodków, jednak bez jednoznacznych dowodów teratogenności.
ciałka Heinza, drotaweryna chlorowodorek, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, guz wątroby, hepatotoksyczność, kancerogenność, kofeina, laktacja, mechanizm niegenotoksyczny, metamizol sodu, potencjał kancerogenny, retikulocyt, rozwój prenatalny, rozwój zarodka i płodu, teratogenność, test toksykologiczny, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, wada cewy nerwowej, zmiana histopatologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vemonis Ultra 400 mg + 60 mg + 80 mg

Produkt leczniczy Vemonis Ultra zawiera metamizol sodowy, kofeinę oraz chlorowodorek drotaweryny, których bezpieczeństwo stosowania oceniono w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. Metamizol wykazał toksyczność po wielokrotnym podaniu, objawiającą się zmniejszeniem przyrostu masy ciała, obniżoną konsumpcją pokarmu, zwiększeniem liczby retikulocytów i ciałek Heinza oraz powiększeniem masy wątroby, nerek i śledziony. Potencjał kancerogenny metamizolu ujawnił się w postaci zwiększonej częstości guzów wątroby u myszy, prawdopodobnie związanych z mechanizmem hepatotoksycznym, niegenotoksycznym. W modelu zarodka kurczęcia dawki 30 mg/kg i 90 mg/kg metamizolu korelowały ze wzrostem częstości wad cewy nerwowej. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach Sprague-Dawley dawka 625 mg/kg mc./dobę wykazała toksyczność u samic i samców, w tym zgony z powodu krwotoków żołądkowych, zmniejszenie liczby urodzonych młodych oraz obniżone przeżycie potomstwa do 4 dnia laktacji; dawka 250 mg/kg mc./dobę również obniżała przeżywalność młodych. W badaniu na szczurach Wistar dawki 300 i 900 mg/kg mc./dobę powodowały spadek masy ciała rodziców, a dawka 900 mg/kg mc./dobę zmniejszała liczbę zagnieżdżonych zarodków, bez dowodów na teratogenność.
badanie toksyczności, bolus, chlorowodorek drotaweryny, ciałka Heinza, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, guz wątroby, hepatotoksyczność, krwotok żołądkowy, laktacja, metamizol sodowy, model zwierzęcy, potencjał kancerogenny, powiększenie wątroby, szczep myszy, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada cewy nerwowej, zagnieżdżenie zarodka, zarodek kurczęcia, zmiana histopatologiczna