SQSTM1
SQSTM1 (Sequestosome 1), znany również jako p62, jest wielofunkcyjnym białkiem adaptorowym zaangażowanym w różnorodne procesy komórkowe, w tym autofagię, sygnalizację komórkową i degradację białek. Odgrywa kluczową rolę w selektywnej autofagii, wiążąc się zarówno z ubikwitynowanymi substratami, jak i z białkiem LC3 na błonie autofagosomu, co umożliwia kierowanie nieprawidłowych białek i uszkodzonych organelli do degradacji lizosomowej.
Mutacje w genie SQSTM1 są powiązane z różnymi chorobami neurodegeneracyjnymi i kostnymi. Najlepiej poznane są mutacje prowadzące do choroby Pageta kości (PDB), gdzie zaburzenia funkcji SQSTM1 wpływają na aktywność osteoklastów. Ponadto, nieprawidłowości w ekspresji lub funkcji tego białka obserwuje się w chorobach neurodegeneracyjnych, takich jak stwardnienie zanikowe boczne (ALS), choroba Parkinsona czy demencja czołowo-skroniowa.
W kontekście onkologii, SQSTM1 może działać zarówno jako onkogen, jak i supresor nowotworowy, w zależności od kontekstu komórkowego. Akumulacja p62 obserwowana jest w wielu typach nowotworów i często koreluje z gorszym rokowaniem. Białko to stanowi również istotny marker w diagnostyce histopatologicznej niektórych chorób, w tym patologii wątroby związanych z akumulacją białek.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta kości – Etiologia i przyczyny
Choroba Pageta kości (osteitis deformans) to przewlekłe zaburzenie metaboliczne charakteryzujące się nieprawidłową przebudową kostną, gdzie dochodzi do nadmiernej i nieuporządkowanej resorpcji oraz tworzenia tkanki kostnej. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą czynników genetycznych, zwłaszcza mutacji w genie SQSTM1, obecnych u 40-50% pacjentów z rodzinnym występowaniem oraz u 5-10% sporadycznych przypadków. Mutacje w genach TNFRSF11A i TNFRSF11B również wpływają na rozwój choroby, przy czym dziedziczenie ma charakter autosomalny dominujący z niepełną penetracją. Ryzyko zachorowania jest 7-10-krotnie wyższe u krewnych osób chorych. Choroba manifestuje się głównie u osób powyżej 40. roku życia, z nieznaczną przewagą mężczyzn, i wykazuje wyraźne zróżnicowanie geograficzne, częściej występując w populacjach europejskich, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, Europie Środkowej, Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii.
aktywność osteoklastów, choroba Pageta kości, dziedziczenie autosomalne dominujące, funkcja osteoklastów, infekcja wirusowa, niedobór wapnia, niedobór witaminy D, osteitis deformans, osteoblast, osteoklast, paramyksowirus, przebudowa kostna, resorpcja tkanki kostnej, SQSTM1, syncytialny wirus oddechowy, toksyna środowiskowa, wirus odry, wtórna nadczynność przytarczyc, zmiana epigenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta kości – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Pageta kości to przewlekłe zaburzenie przebudowy kości, charakteryzujące się nadmierną i zdezorganizowaną aktywnością osteoklastów oraz kompensacyjnym, ale nieprawidłowym tworzeniem kości przez osteoblasty. Proces ten przebiega w trzech fazach: litycznej (intensywna resorpcja kości), mieszanej (wzmożona resorpcja i tworzenie kości z chaotycznym wzorem mozaikowym) oraz sklerotycznej (dominacja tworzenia kości splotowatej o słabszej strukturze). W późniejszych stadiach dochodzi do zastąpienia tkanki szpikowej przez wysoce unaczynioną tkankę włóknistą. Patogeneza choroby wiąże się z mutacjami genów takich jak SQSTM1 (5-20% pacjentów), TNFRSF11A, TNFRSF11B, VCP i OPTN, które wpływają na szlak sygnałowy RANK-NF-κB, prowadząc do nadaktywacji osteoklastów. Czynniki środowiskowe, w tym zakażenia paramyksowirusami, niedobory witaminy D i wapnia oraz obciążenia mechaniczne, również odgrywają rolę w etiologii choroby. Histopatologicznie obserwuje się mozaikowy wzór kości, wielojądrowe osteoklasty (do 100 jąder), nieregularne linie cementu oraz zwiększone unaczynienie i włóknienie szpiku.
autofagia, bisfosfonian, choroba Pageta kości, denosumab, faza lityczna, IL-6, kalcytonina, kość blaszkowata, kość splotowata, kostniakomięsak, kwas zoledronowy, niedobór witaminy D, osteoblast, osteoklast, osteoprotegeryna, paramyksowirus, przebudowa kości, przeciwciało monoklonalne, resorpcja kości, SQSTM1, szlak NF-κB, tkanka włóknista, wirus odry, złamanie patologiczne