amlodypina bezylanu
Amlodypina bezylanu to antagonista kanałów wapniowych należący do grupy pochodnych dihydropirydyny, powszechnie stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Substancja działa poprzez blokowanie napływu jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń oraz komórek mięśnia sercowego, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia oporu obwodowego.
Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 35-50 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę i zapewnia stabilny efekt hipotensyjny przez całą dobę. Dzięki swojej lipofilności i powolnemu początku działania, amlodypina rzadko powoduje odruchową tachykardię, w przeciwieństwie do innych leków z tej grupy.
Amlodypina bezylanu znajduje zastosowanie w monoterapii lub leczeniu skojarzonym nadciśnienia tętniczego, stabilnej dławicy piersiowej oraz dławicy Prinzmetala. Jest często łączona z inhibitorami ACE, sartanami lub beta-blokerami w celu zwiększenia skuteczności terapii i minimalizacji działań niepożądanych. Do najczęstszych skutków ubocznych należą obrzęki kończyn dolnych, bóle głowy, zaczerwienienie twarzy oraz zawroty głowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine Fair-Med 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny wykazały, że toksyczny wpływ na rozród u zwierząt pojawia się przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż stosowane u ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała), manifestując się opóźnieniem porodu, przedłużeniem ciąży oraz obniżoną przeżywalnością noworodków. W dwóch niezależnych badaniach płodności na szczurach, podawanie amlodypiny w dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej dawki ludzkiej 10 mg wg mg/m²) nie wykazało negatywnego wpływu na płodność, natomiast w badaniu drugim, przy dawkach porównywalnych do ludzkich, zaobserwowano istotne obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu oraz zmniejszenie parametrów spermatogenezy u samców.
amlodypina, amlodypina bezylanu, badanie długoterminowe, dawka porównywalna, dawka terapeutyczna, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość spermy, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, maksymalna zalecana dawka, mutagenność, opóźnienie porodu, przedłużony okres ciąży, przeżywalność noworodków, testosteron w surowicy, toksyczność reprodukcyjna, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, zaburzenia płodności, zmiany genetyczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Amlator 20 mg + 10 mg
Lek Amlator dostępny jest w formie tabletek powlekanych o czterech dawkach: 10 mg atorwastatyny + 5 mg amlodypiny, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg. Substancje czynne to atorwastatyna z L-lizyną oraz amlodypina bezylanu. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami i oznaczeniami (np. „CE3” dla dawki 10 mg + 5 mg, „CE6” dla 20 mg + 10 mg), co ułatwia ich identyfikację. Rdzeń tabletki zawiera m.in. wapnia węglan, celulozę mikrokrystaliczną, skrobię żelowaną kukurydzianą oraz kroskarmelozę sodową, natomiast otoczka składa się z kompozycji Opadry II 85F 18422 White, zawierającej alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 4000 i talk. Tabletki pakowane są w blistry PA/Aluminium/PVC/Aluminium, dostępne w opakowaniach po 30 lub 90 sztuk.
alkohol poliwinylowy, amlodypina bezylanu, atorwastatyna i amlodypina, atorwastatyna z L-lizyną, biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza, karboksymetyloskrobia sodowa, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, makrogol 4000, okres ważności leku, otoczka tabletki, polisorbat 80, postać farmaceutyczna, rdzeń tabletki, skrobia żelowana kukurydziana, substancja pomocnicza, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wapnia węglan