tachykardia nadkomorowa w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a
Wskazanie

Tachykardia nadkomorowa w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nieprawidłowo szybką czynnością serca pochodzącą z przedsionków lub węzła przedsionkowo-komorowego. W tym zespole występuje dodatkowy szlak przewodzenia (droga dodatkowa) między przedsionkami a komorami, co predysponuje do nawrotnych częstoskurczów nadkomorowych, migotania przedsionków z szybkim przewodzeniem do komór czy trzepotania przedsionków.

Objawy tachykardii w zespole WPW obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, uczucie niepokoju, ból w klatce piersiowej, a w skrajnych przypadkach utratę przytomności. Diagnoza opiera się na obrazie elektrokardiograficznym, w którym charakterystyczny jest skrócony odstęp PR i poszerzony zespół QRS z falą delta.

W leczeniu farmakologicznym ostrego napadu tachykardii nadkomorowej u pacjentów z zespołem WPW stosuje się leki blokujące przewodzenie w drodze dodatkowej. Najczęściej używane preparaty w Polsce to: Propafenon (Polfenon), Amiodaron (Opacorden, Amiokordin), Flekainid (Tambocor) oraz Prokainamid. Warto podkreślić, że przeciwwskazane są digoksyna, werapamil i diltiazem, które mogą nasilać przewodzenie przez drogę dodatkową.

Metodą z wyboru w leczeniu trwałym jest ablacja drogi dodatkowej prądem o częstotliwości radiowej (RF) lub krioablacja, które charakteryzują się wysoką skutecznością (90-95%) i niskim ryzykiem powikłań. W profilaktyce nawrotów można stosować doustnie beta-adrenolityki (Metocard, Betaloc, Bisocard), propafenon lub amiodaron.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z tachykardią w zespole WPW związane są z ryzykiem nagłego zgonu sercowego, szczególnie w przypadku współistnienia migotania przedsionków z szybkim przewodzeniem przez drogę dodatkową. Dodatkowym wyzwaniem jest prawidłowa identyfikacja lokalizacji drogi dodatkowej przed zabiegiem ablacji oraz możliwość występowania wielu dróg dodatkowych u tego samego pacjenta. Istotną kwestią jest także odpowiedni dobór farmakoterapii, gdyż niewłaściwe leczenie może sprowokować groźne dla życia zaburzenia rytmu.