mięśnie gładkie i szkieletowe
Mięśnie gładkie i szkieletowe to dwa główne typy tkanki mięśniowej występujące w organizmie człowieka, różniące się strukturą, funkcją i mechanizmem kontroli. Mięśnie szkieletowe są tkanką poprzecznie prążkowaną, przyczepioną do kości, odpowiedzialną za ruch ciała i podlegającą świadomej kontroli. Charakteryzują się szybkim skurczem, wielojądrzystością włókien i kontrolą przez układ nerwowy somatyczny.
Mięśnie gładkie natomiast stanowią tkankę nieprążkowaną, występującą głównie w narządach wewnętrznych i naczyniach krwionośnych. Działają niezależnie od woli, są kontrolowane przez autonomiczny układ nerwowy oraz hormony. Ich skurcze są wolniejsze, ale bardziej wydajne energetycznie i mogą być utrzymywane przez dłuższy czas. Komórki mięśni gładkich są jednojądrzaste i wrzecionowate.
W praktyce klinicznej dysfunkcje mięśni gładkich i szkieletowych manifestują się odmiennymi zespołami chorobowymi. Zaburzenia mięśni szkieletowych obejmują dystrofie mięśniowe, miastenię, miopatie i urazy mechaniczne. Patologie mięśni gładkich prowadzą do zaburzeń perystaltyki przewodu pokarmowego, dysfunkcji dróg oddechowych, zaburzeń napięcia naczyń krwionośnych czy dysfunkcji pęcherza moczowego. Diagnostyka różnicowa schorzeń obu typów tkanek mięśniowych wymaga odmiennego podejścia klinicznego i terapeutycznego.