droga pozajelitowa
Droga pozajelitowa (łac. parenteralis) to sposób podawania leków lub składników odżywczych z ominięciem przewodu pokarmowego. W przeciwieństwie do podawania doustnego, leki wprowadzane są bezpośrednio do organizmu, najczęściej przez iniekcje lub infuzje.
Wyróżnia się kilka głównych dróg podania pozajelitowego: dożylną (i.v.), domięśniową (i.m.), podskórną (s.c.), śródskórną, dotętniczą, dokanałową, dostawową, dootrzewnową oraz wziewną. Każda z tych dróg charakteryzuje się odmienną farmakokinetyką, szybkością wchłaniania oraz biodostępnością podawanych substancji.
Droga pozajelitowa jest niezbędna w sytuacjach, gdy pacjent nie może przyjmować leków doustnie (np. z powodu zaburzeń świadomości, wymiotów), gdy potrzebne jest szybkie działanie leku (np. w stanach nagłych), gdy lek ulega inaktywacji w przewodzie pokarmowym lub ma niską biodostępność po podaniu doustnym, a także w przypadku żywienia pozajelitowego u pacjentów z dysfunkcją przewodu pokarmowego.
Podawanie leków drogą pozajelitową wymaga przestrzegania ścisłych zasad aseptyki i antyseptyki, znajomości technik iniekcji oraz świadomości potencjalnych powikłań, takich jak reakcje alergiczne, zakażenia, uszkodzenia tkanek czy zatory. Jest to metoda obciążona większym ryzykiem niż podawanie doustne, ale często niezbędna w nowoczesnej praktyce klinicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi 1000 mg + 200 mg
Produkt leczniczy Amoxicillin/Clavulanic Acid Kabi (1000 mg amoksycyliny + 200 mg kwasu klawulanowego, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji) nie posiada dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, ze względu na potencjalne działania niepożądane, takie jak reakcje alergiczne (w tym obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli), zawroty głowy oraz drgawki, istnieje ryzyko upośledzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej i zdolności psychomotorycznych, co może zagrażać bezpieczeństwu pacjenta i innych uczestników ruchu drogowego. Szczególnie istotne jest to w kontekście pozajelitowego podania leku, które wiąże się z szybkim początkiem działania i potencjalnie nagłym wystąpieniem objawów niepożądanych.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk dożylny, antybiotykoterapia, bezpieczeństwo pacjenta, drgawki, droga pozajelitowa, działanie niepożądane, edukacja pacjenta, infuzja dożylna, obrzęk naczynioruchowy, prowadzenie pojazdów, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, wysypka skórna, wywiad neurologiczny, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pranosin 50 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne inozyny pranobeks, składnika aktywnego leku Pranosin (50 mg/ml, syrop), wykazały bardzo niski profil toksyczności. W badaniach toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) stosowano dawki do 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej dla ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały właściwości karcynogennych, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak działania mutagennego.
badanie in vitro, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, margines terapeutyczny, materiał genetyczny komórki, potencjał karcynogenny, potencjał teratogenny, profil toksyczności, test in vivo, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwość karcynogenna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cefazolin AptaPharma 1 g
Cefazolina, składnik leku Cefazolin AptaPharma, podawana jest wyłącznie pozajelitowo, co determinuje jej farmakokinetykę. Po podaniu domięśniowym dawki 500 mg maksymalne stężenie w surowicy wynosi 20-40 µg/mL (około 1 godziny), a po dawce 1 g – 37-63 µg/mL. Przy ciągłej infuzji dożylnej (3,5 mg/kg przez 1 godzinę, następnie 1,5 mg/kg przez 2 godziny) stabilne stężenie w surowicy osiąga około 28 µg/mL. Po pojedynczej dawce dożylnej 1 g stężenia w surowicy spadają od 188,4 µg/mL (5 min) do 16,5 µg/mL (4 godziny). Cefazolina wiąże się z białkami osocza w 70-86%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 11 L/1,73 m². Lek przenika do żółci (stężenia wyższe niż w surowicy u pacjentów bez niedrożności przewodów żółciowych), do płynu mózgowo-rdzeniowego (0-0,4 µg/mL przy zapaleniu opon) oraz do stawów, gdzie osiąga stężenia porównywalne do surowicy.
aktywność przeciwbakteryjna, białka osocza, błona maziowa, Cefazolin AptaPharma, droga pozajelitowa, farmakokinetyka cefazoliny, infuzja dożylna ciągła, klirens nerkowy, niedrożność dróg żółciowych, niedrożność przewodów żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, przenikanie do żółci, przesączanie kłębuszkowe, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AKVIR FORTE o smaku truskawkowym 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, substancja czynna syropu AKVIR FORTE (500 mg/5 ml), wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony badaniami na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co świadczy o wysokim marginesie bezpieczeństwa. Długoterminowe badania karcinogenności na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności in vivo i in vitro (na myszach, szczurach oraz ludzkich limfocytach) potwierdziły brak potencjału mutagennego substancji.
badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badania toksyczności, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, LD50, limfocyt krwi obwodowej, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcinogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ondansetron Kabi 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml
Ondansetron Kabi 2 mg/ml to klarowny, bezbarwny roztwór do wstrzykiwań zawierający ondansetron chlorowodorek dwuwodny jako substancję czynną w stężeniu 2 mg/ml. Preparat dostępny jest w ampułkach o pojemności 2 ml (4 mg ondansetronu) oraz 4 ml (8 mg ondansetronu). Skład uzupełniają substancje pomocnicze: chlorek sodu (stabilizator izotoniczności), cytrynian sodu dwuwodny (bufor), kwas cytrynowy jednowodny (regulator pH) oraz woda do wstrzykiwań. Produkt przeznaczony jest do podawania pozajelitowego i przechowywany w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, z okresem ważności 4 lata. Po otwarciu ampułki preparat należy zużyć niezwłocznie, a w przypadku rozcieńczenia do infuzji wykazano stabilność chemiczną i fizyczną do 48 godzin w 25ºC, przy czym mikrobiologicznie zaleca się natychmiastowe użycie lub przechowywanie do 24 godzin w 2-8ºC w warunkach aseptycznych.
chlorek sodu, chlorowodorek ondansetronu, cytrynian sodu, droga pozajelitowa, kwas cytrynowy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, ondansetron, płyn Ringera, regulator pH, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór mannitolu, sterylizacja w autoklawie, substancja buforująca, substancja pomocnicza, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inuprin 500 mg
Inozyna pranobeks (Inuprin) wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą u różnych gatunków zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Maksymalne badane dawki sięgały 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały działania karcynogennego, a testy mutagenności in vivo i in vitro, przeprowadzone na myszy, szczurach oraz ludzkich limfocytach, potwierdziły brak właściwości mutagennych inozyny pranobeks.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka letalna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, INUPRIN, LD50, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Uromitexan 100 mg/ml
Uromitexan 100 mg/ml to roztwór do wstrzykiwań zawierający mesnę jako substancję czynną, stosowany w celu ochrony układu moczowego przed toksycznym działaniem niektórych cytostatyków. Preparat dostępny jest w ampułkach po 4 ml, co odpowiada 400 mg mesny na ampułkę. Roztwór powinien być przejrzysty, bez cząstek stałych i przebarwień, a jego stabilność zapewniają substancje pomocnicze takie jak wersenian disodowy i sodu wodorotlenek. Lek podaje się pozajelitowo, a jego przechowywanie wymaga temperatury poniżej 25°C, z okresem ważności do 5 lat od daty produkcji. Przed podaniem konieczna jest ocena wzrokowa roztworu, aby wykluczyć zmętnienie lub obecność cząstek stałych, które dyskwalifikują preparat do użycia.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cefazolin Noridem 1 g
Cefazolin Noridem to antybiotyk z grupy cefalosporyn pierwszej generacji, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji w dawkach 1 g i 2 g, przeznaczony wyłącznie do podawania pozajelitowego. Wskazania obejmują leczenie zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń kości i stawów wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefazolinę oraz profilaktykę okołooperacyjną zakażeń bakteryjnych. W przypadku zabiegów chirurgicznych o podwyższonym ryzyku zakażeń beztlenowych, np. operacji jelita grubego, zaleca się stosowanie cefazoliny w skojarzeniu z lekami przeciwbakteryjnymi aktywnymi wobec bakterii beztlenowych, co rozszerza spektrum działania i poprawia ochronę pacjenta.
antybiogram, antybiotykooporność, cefalosporyna pierwszej generacji, dieta niskosodowa, droga pozajelitowa, infekcyjne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, oporność bakterii, patogen beztlenowy, profilaktyka okołooperacyjna, roztwór do wstrzykiwań, sól sodowa, zakażenie bakteryjne, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie kości i szpiku - Leksykon leków
Skład i postać leku – Aqua pro injectione Polpharma
Aqua pro injectione Polpharma to sterylny, bezbarwny i przezroczysty płyn, stanowiący wodę do wstrzykiwań (Aqua ad iniectabile) wykorzystywaną jako rozpuszczalnik do sporządzania leków podawanych drogą pozajelitową. Produkt dostępny jest w ampułkach polietylenowych o pojemności 5 ml lub 10 ml, pakowanych po 100 sztuk w opakowaniu zbiorczym. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych i powinien być przechowywany w temperaturze do 25°C, z okresem ważności wynoszącym 3 lata od daty produkcji. Woda ta jest podstawowym rozpuszczalnikiem do form parenteralnych, jednak nie miesza się z roztworami olejowymi, co jest istotne przy sporządzaniu leków.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Woda do wstrzykiwań Fresenius –
Woda do wstrzykiwań Fresenius jest sterylnym rozpuszczalnikiem przeznaczonym do sporządzania leków parenteralnych, dostępna w objętościach 100 ml, 250 ml, 500 ml oraz 1000 ml. Produkt charakteryzuje się zakresem pH od 5,0 do 7,0, co odpowiada fizjologicznym wartościom pH płynów ustrojowych, zapewniając kompatybilność z organizmem pacjenta. Ze względu na brak działania farmakologicznego, woda ta nie posiada właściwości farmakodynamicznych i służy wyłącznie jako nośnik lub rozcieńczalnik leków do podania pozajelitowego.
- Leksykon substancji czynnych
Nalbufina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku nalbufiny, prowadzone głównie na szczurach i królikach, koncentrowały się na ocenie wpływu na reprodukcję, rozwój płodu oraz potencjalne działanie teratogenne. Podawanie substancji drogą pozajelitową w wysokich dawkach wykazało zwiększoną śmiertelność przed- i poporodową oraz zmniejszenie masy ciała potomstwa, jednak efekty te występowały jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. Badania wykazały brak negatywnego wpływu na płodność samic i samców szczurów oraz brak działania teratogennego w modelach szczurzych i króliczych, co sugeruje niskie ryzyko wad rozwojowych u ludzi i potwierdza bezpieczeństwo stosowania Nalpain 10 mg/ml u kobiet w wieku rozrodczym.
chlorowodorek nalbufiny, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, działanie teratogenne, malformacja płodu, nalbufina, Nalpain, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, rozwój prenatalny i postnatalny, śmiertelność poporodowa, śmiertelność przedporodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona, wpływ na płodność, zaburzenie rozwojowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefepim MIP Pharma 1 g
Cefepim MIP Pharma jest dostępny w dawkach 1 g i 2 g, zawierając cefepim dichlorowodorek jednowodny jako substancję czynną oraz L-argininę jako jedyny składnik pomocniczy. Produkt występuje w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, o pH po rozpuszczeniu w zakresie 4,0-7,0. Fiolki 1 g mają pojemność 15 ml (szkło typu I), a 2 g – 50 ml (szkło typu II), obie zamknięte korkiem bromobutylowym i aluminiowym uszczelnieniem typu „flip-off”. Produkt należy przechowywać poniżej 30°C, chronić przed światłem, a okres ważności wynosi 27 miesięcy. Po sporządzeniu roztworu stabilność chemiczna i fizyczna utrzymuje się do 2 godzin w 25°C oraz do 24 godzin w 2-8°C, jednak zaleca się natychmiastowe podanie ze względów mikrobiologicznych.
cefalosporyny, cefepim dichlorowodorek jednowodny, droga pozajelitowa, gentamycyna, guma bromobutylowa, infuzja dożylna, L-arginina, leczenie skojarzone, metronidazol, netylmycyna, niezgodność farmaceutyczna, płyn infuzyjny, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, tobramycyna, wankomycyna, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zestaw do infuzji - Leksykon substancji czynnych
Ertapenem – Wskazania do stosowania
Ertapenem, antybiotyk z grupy karbapenemów, jest wskazany do leczenia poważnych zakażeń bakteryjnych u dzieci (od 3 miesięcy) i dorosłych, podawany wyłącznie drogą pozajelitową. Wskazania terapeutyczne obejmują powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne (w tym zapalenie otrzewnej i ropnie), pozaszpitalne zapalenie płuc, ostre zakażenia ginekologiczne oraz zakażenia skóry i tkanek miękkich, zwłaszcza w przebiegu stopy cukrzycowej. Preparaty dostępne są w dawce 1 g proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, a dawkowanie dostosowuje się do wieku i masy ciała pacjenta zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego. Ertapenem jest również stosowany profilaktycznie w zapobieganiu zakażeniom po planowych zabiegach chirurgicznych jelita grubego i odbytnicy.
antybiotykoterapia, droga pozajelitowa, ertapenem, infekcja wewnątrzbrzuszna, jelito grube, karbapenemy, lek przeciwbakteryjny, oporność bakterii, oporność na karbapenemy, powikłanie infekcyjne, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka okołooperacyjna, proszek do sporządzania koncentratu, ropień wewnątrzbrzuszny, roztwór do infuzji, stopa cukrzycowa, wrażliwość bakterii, zakażenie bakteryjne, zakażenie ginekologiczne, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inuprin Forte 100 mg/ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Inuprin Forte, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach do 1500 mg/kg mc./dobę. LD50 jest 50-krotnie wyższa niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały właściwości karcynogennych, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak potencjału mutagennego inozyny pranobeksu.
badanie in vitro, badanie toksykologiczne, czynność reprodukcyjna, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, potencjał mutagenny, teratogenność, test in vivo, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, właściwość karcynogenna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clarithromycin hameln 500 mg
Clarithromycin hameln w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji zawiera 500 mg klarytromycyny (w formie laktobionianu) i jest wskazany do dożylnego podawania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 lat, szczególnie gdy terapia doustna jest niemożliwa lub wymagana jest szybka osiągalność stężenia terapeutycznego. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu ostrych zaostrzeń przewlekłego zapalenia oskrzeli z objawami nadkażenia bakteryjnego, pozaszpitalnego zapalenia płuc wywołanego zarówno przez typowe, jak i atypowe patogeny (Mycoplasma pneumoniae, Legionella pneumophila, Chlamydophila pneumoniae), ostrego bakteryjnego zapalenia zatok, paciorkowcowego zapalenia gardła i migdałków (jako alternatywa dla beta-laktamów u pacjentów z nadwrażliwością) oraz zakażeń skóry i tkanek miękkich, w tym wywołanych przez Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes.
antybiotyk beta-laktamowy, Chlamydophila pneumoniae, droga pozajelitowa, klarytromycyna laktobionian, Legionella pneumophila, lek przeciwbakteryjny, mycoplasma pneumoniae, nadkażenie bakteryjne, ostre bakteryjne zapalenie zatok, paciorkowcowe zapalenie gardła, postać dożylna, pozaszpitalne zapalenie płuc, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, przewlekłe zapalenie oskrzeli, racjonalna antybiotykoterapia, ropień, róża, sekwencyjna terapia antybiotykowa, Staphylococcus aureus, stężenie terapeutyczne, Streptococcus pyogenes, terapia empiryczna, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tramal 50 mg
Tramadol jest opioidowym lekiem przeciwbólowym ośrodkowym, działającym jako nieselektywny agonista receptorów µ, δ i κ, z przewagą powinowactwa do receptorów μ. Jego unikalny mechanizm analgetyczny obejmuje również hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny oraz zwiększenie uwalniania serotoniny w OUN. W porównaniu do klasycznych opioidów, tramadol w dawkach terapeutycznych nie wywołuje depresji oddechowej, ma mniejszy wpływ na motorykę przewodu pokarmowego oraz korzystniejszy profil hemodynamiczny. Potencjał analgetyczny tramadolu wynosi od 1/10 do 1/6 siły działania morfiny, co rekompensowane jest lepszym profilem bezpieczeństwa. Ponadto, lek wykazuje działanie przeciwkaszlowe.
agonista receptorów opioidowych, badanie kliniczne, ból pooperacyjny, ból pourazowy, ból stomatologiczny, depresja oddechowa, droga dojelitowa, droga pozajelitowa, działanie ośrodkowe, działanie przeciwkaszlowe, ekstrakcja zęba, lek opioidowy przeciwbólowy, motoryka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, potencjał analgetyczny, receptor μ, skuteczność analgetyczna, uwalnianie serotoniny, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zabieg brzuszny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nootropil 33% 333 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa piracetamu, substancji czynnej leku Nootropil 33% (333 mg/ml), wykazały niski profil toksyczności. W badaniach toksyczności ostrej podawano jednorazowe dawki do 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów i psów, nie obserwując nieodwracalnych efektów toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Długoterminowe podawanie piracetamu w dawkach do 4,8 g/kg u myszy, 2,4 g/kg u szczurów oraz do 10 g/kg u psów przez 12 miesięcy nie wykazało istotnych toksycznych zmian w narządach wewnętrznych. U psów odnotowano jedynie łagodne, nie zagrażające życiu objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak wymioty, zmiana konsystencji kału oraz zwiększone spożycie wody.
aberracja chromosomowa, droga pozajelitowa, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, efekt toksyczny, genotoksyczność, in vitro, in vivo, kancerogenność, margines bezpieczeństwa, materiał genetyczny, narządy wewnętrzne, piracetam, podanie dożylne, proces nowotworowy, profil toksyczności, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, układ pokarmowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inuprin Forte 1000 mg
Inozyna pranobeks, substancja czynna preparatu Inuprin Forte, wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami przedklinicznymi na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Maksymalna podawana dawka wynosiła 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Dawka LD50 była aż 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały właściwości karcynogennych, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak potencjału mutagennego inozyny pranobeks.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka LD50, dawka śmiertelna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, funkcja reprodukcyjna, inozyna pranobeks, Inuprin Forte, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon substancji czynnych
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, będący składnikiem inozyny pranobeksu w stosunku molarnym 1:3, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na myszach, szczurach, psach, kotach oraz małpach. Dawki stosowane w badaniach sięgały 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 50-krotnie wyższą wartość niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Badania toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej nie wykazały istotnych działań niepożądanych, a długoterminowe testy na myszach i szczurach potwierdziły brak właściwości karcynogennych. Ponadto, kompleksowe badania mutagenności in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach krwi obwodowej, nie wykazały potencjału mutagennego substancji.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyty krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, profil toksyczności, teratogenność, testy mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwości karcynogenne, zaburzenia czynności reprodukcyjnych - Leksykon leków
Interakcje leku – Moviprep –
Moviprep, zawierający makrogol 3350 oraz elektrolity (sód 181,6 mmol/l, potas 14,2 mmol/l, chlorki 59,8 mmol/l), może wpływać na wchłanianie doustnych leków przyjmowanych w bliskim czasie (1 godzina przed, w trakcie i 1 godzina po podaniu). Szczególnie istotne jest to w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym (np. przeciwpadaczkowych, przeciwzakrzepowych, antyarytmicznych) oraz leków o przedłużonym uwalnianiu, gdzie przyspieszony pasaż jelitowy może prowadzić do zmniejszenia skuteczności lub ryzyka przedawkowania. Również doustne tabletki antykoncepcyjne mogą wykazywać obniżoną skuteczność, co wymaga rozważenia dodatkowych metod antykoncepcji. Makrogol przeciwdziała pęcznieniu skrobi, co może upłynniać preparaty zagęszczane na bazie skrobi, stanowiąc ryzyko u pacjentów z zaburzeniami połykania.
droga pozajelitowa, działanie diuretyczne, działanie osmotyczne, gospodarka wodno-elektrolitowa, interakcja produktu leczniczego, lek antyarytmiczny, lek o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, makrogol, niedobór elektrolitów, odwodnienie, okres półtrwania, parametr elektrolitowy, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, przedawkowanie, przewód pokarmowy, skuteczność antykoncepcyjna, stężenie terapeutyczne, substancja zagęszczająca, tabletka antykoncepcyjna, wąski indeks terapeutyczny, właściwości farmakologiczne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie połykania - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Natrium chloratum 0,9% Fresenius 9 mg/ml
Natrium chloratum 0,9% Fresenius to izotoniczny roztwór chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (9 g/l), osmolarności 308 mOsmol/l i pH 4,5-7,0, stosowany do pozajelitowego uzupełniania płynów oraz elektrolitów, zwłaszcza jonów sodu i chloru. Preparat znajduje zastosowanie w leczeniu odwodnienia, hiponatremii i hipochloremii, a także jako roztwór do rozcieńczania leków podawanych pozajelitowo. Jego izotoniczny charakter zapewnia bezpieczeństwo terapii, minimalizując ryzyko zaburzeń osmotycznych podczas infuzji. Produkt jest dostępny w objętości 1000 ml i może być stosowany zgodnie z indywidualnymi wskazaniami klinicznymi, z uwzględnieniem odpowiedniej objętości, tempa i czasu infuzji ustalanych przez lekarza.
Oprócz funkcji infuzyjnych, Natrium chloratum 0,9% Fresenius jest wykorzystywany jako roztwór do przepłukiwania tkanek i narządów podczas zabiegów chirurgicznych, zapewniając odpowiednie warunki osmotyczne i usuwanie pozostałości biologicznych. Ponadto, służy do weryfikacji prawidłowego funkcjonowania aparatury dializacyjnej przed rozpoczęciem procedury, co zwiększa bezpieczeństwo pacjenta. Preparat jest dostarczany w formie gotowej do użycia, co eliminuje konieczność dodatkowego przygotowania, z wyjątkiem sytuacji, gdy pełni rolę rozpuszczalnika dla innych leków. Jego szerokie zastosowanie w praktyce klinicznej czyni go niezbędnym elementem terapii płynowo-elektrolitowej oraz procedur medycznych wymagających zachowania równowagi osmotycznej.
aparat do dializy, aparatura dializacyjna, dializoterapia, droga pozajelitowa, hipochloremia, hiponatremia, izotoniczny roztwór chlorku sodu, koncentrat elektrolitów, odwodnienie organizmu, osmolarność, pozajelitowe uzupełnianie płynów, procedura dializacyjna, równowaga elektrolitowa, roztwór do infuzji, roztwór do przepłukiwania, roztwór do rozcieńczania, tempo infuzji, uzupełnienie płynów i elektrolitów, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Woda do wstrzykiwań Fresenius –
Woda do wstrzykiwań Fresenius jest sterylnym rozpuszczalnikiem przeznaczonym do sporządzania roztworów leków podawanych drogą pozajelitową oraz jako rozcieńczalnik koncentratów elektrolitowych. Produkt dostępny jest w objętościach 100 ml, 250 ml, 500 ml oraz 1000 ml, z zakresem pH od 5,0 do 7,0, co jest istotne dla stabilności i kompatybilności leków parenteralnych. Woda ta stanowi podstawę do przygotowywania leków w warunkach aseptycznych, zgodnie z zaleceniami charakterystyki produktu leczniczego, zapewniając odpowiednie stężenia i proporcje substancji czynnych.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefepim MIP Pharma 2 g
Cefepim MIP Pharma dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 1 g i 2 g cefepimu (w formie dichlorowodorku jednowodnego). Po rozpuszczeniu w 10 ml odpowiedniego rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań, roztwór glukozy 5% lub chlorku sodu 0,9%) uzyskuje się roztwór o pH 4,0-7,0, o stężeniu około 90 mg/ml dla dawki 1 g i 160 mg/ml dla dawki 2 g. Roztwór do bezpośredniego wstrzyknięcia dożylnego podaje się powoli przez 3-5 minut, natomiast do infuzji dożylnej rozcieńcza się go do objętości 40-50 ml i podaje przez około 30 minut. Produkt zawiera L-argininę jako substancję pomocniczą i jest dostępny w fiolkach ze szkła typu I (1 g) lub typu II (2 g), przechowywanych w temperaturze poniżej 30°C, z okresem ważności 27 miesięcy.
antybiotyk, cefalosporyna, cefepim dichlorowodorek jednowodny, droga pozajelitowa, fiolka szklana, gentamycyna, infuzja dożylna, L-arginina, leczenie skojarzone, metronidazol, netylmycyna, płyn infuzyjny, pojemnik infuzyjny, roztwór do wstrzykiwań, stabilność chemiczna, tobramycyna, wankomycyna, warunki aseptyczne, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Octeniderm (45 g + 30 g + 0,1 g)/100 g
Octeniderm to preparat do dezynfekcji skóry w formie płynu o stężeniu 45 g 2-propanolu, 30 g 1-propanolu oraz 0,10 g dichlorowodorku oktenidyny na 100 g produktu. Jego główne zastosowanie obejmuje przygotowanie pola operacyjnego oraz dezynfekcję skóry przed różnorodnymi procedurami inwazyjnymi, takimi jak cewnikowanie żył, pobieranie krwi, iniekcje, punkcje czy biopsje. Formuła łącząca alkohole z oktenidyną zapewnia szybkie i skuteczne zmniejszenie liczby drobnoustrojów, co istotnie redukuje ryzyko zakażeń miejscowych i odcewnikowych. Preparat jest również stosowany w opiece nad ranami, m.in. przy opatrywaniu ran i zdejmowaniu szwów, a także do higienicznej dezynfekcji rąk personelu medycznego, co jest kluczowe w profilaktyce zakażeń szpitalnych.
badanie histopatologiczne, cewnikowanie żył, dezynfekcja skóry, dichlorowodorek oktenidyny, droga pozajelitowa, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwgrzybicze, flora bakteryjna, grzybica skóry, higieniczna dezynfekcja rąk, nakłucie stawu, płyn ustrojowy, pobranie krwi, procedura aseptyczna, procedura inwazyjna, profilaktyka zakażeń, punkcja lędźwiowa, szew pooperacyjny, wtórne zakażenie rany, zabieg operacyjny, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie odcewnikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Taninal 500 mg
Taninal, zawierający 500 mg białczanu taniny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez mechanizm ograniczania wchłaniania innych leków w przewodzie pokarmowym. Białczan taniny tworzy kompleksy z grupami funkcyjnymi leków, zwłaszcza aminowymi, co prowadzi do zmniejszenia ich biodostępności. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem Taninalu a innymi lekami, a w przypadku antybiotyków (tetracykliny, makrolidy, fluorochinolony) oraz preparatów żelaza odstęp ten powinien wynosić minimum 3 godziny. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane ze względu na osłabienie działania przeciwbiegunkowego Taninalu oraz ryzyko nasilenia podrażnień błony śluzowej przewodu pokarmowego; w sytuacji konieczności spożycia alkoholu zaleca się co najmniej 4-godzinny odstęp od przyjęcia leku.
antacidum, antybiotyk, białczan taniny, biodostępność, doustny środek antykoncepcyjny, droga pozajelitowa, działanie przeciwbiegunkowe, działanie ściągające, fluorochinolon, interakcja z alkoholem, lek alkaliczny, lek nasercowy, lek przeciwbólowy i przeciwzapalny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychotropowy, makrolid, NLPZ, podrażnienie błony śluzowej, polipragmazja, preparat żelaza, tanina, Taninal, tetracyklina, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie motoryki jelitowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fulvestrant Stada 250 mg/5 ml
Przedawkowanie fulwestrantu (Fulvestrant Stada) prowadzi do nasilenia objawów antyestrogenowych, będących głównym mechanizmem toksyczności tego leku. W praktyce klinicznej odnotowano pojedyncze przypadki, jednak bez opisu ciężkich następstw. W przypadku przedawkowania należy spodziewać się nasilenia działań niepożądanych związanych z blokadą receptorów estrogenowych. Fulvestrant podawany jest w formie roztworu do wstrzykiwań, gdzie każdy ml zawiera 100 mg etanolu (96%), 100 mg alkoholu benzylowego oraz 150 mg benzylu benzoesanu, co może powodować dodatkowe objawy toksyczne przy nadmiernym dawkowaniu.
alkohol benzylowy, ampułko-strzykawka, benzyl benzoesan, droga pozajelitowa, działanie antyestrogenowe, etanol, fulwestrant, funkcje życiowe, leczenie wspomagające, parametry życiowe, przedawkowanie etanolu, receptory estrogenowe, roztwór do wstrzykiwań, substancje pomocnicze, toksyczność, toksyczność alkoholu benzylowego, zatrucie alkoholowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aqua pro injectione Polpharma
Woda do wstrzykiwań (Aqua pro injectione) stanowi podstawowy rozpuszczalnik stosowany w przygotowywaniu parenteralnych form leków. Produkt Aqua pro injectione Polpharma, klasyfikowany w systemie ATC pod kodem V07AB jako rozpuszczalnik i rozcieńczalnik, występuje w postaci bezbarwnego, przezroczystego płynu dostępnego w ampułkach o pojemności 5 ml lub 10 ml. Ze względu na swoje właściwości fizykochemiczne, woda ta jest niezbędna do sporządzania roztworów leków przeznaczonych do podania pozajelitowego, umożliwiając rozpuszczanie substancji leczniczych oraz rozcieńczanie koncentratów do odpowiednich stężeń.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Poltram 100 50 mg/ml
Tramadol, będący składnikiem preparatu Poltram, to opioidowy lek przeciwbólowy o unikatowym mechanizmie działania, łączącym agonizm receptorów opioidowych μ, δ, κ z modulacją przekaźnictwa monoaminergicznego w OUN, w tym zahamowaniem wychwytu zwrotnego noradrenaliny i zwiększeniem uwalniania serotoniny. W porównaniu do klasycznych opioidów, takich jak morfina, tramadol charakteryzuje się mniejszym ryzykiem depresji oddechowej, brakiem istotnego wpływu na motorykę przewodu pokarmowego oraz minimalnym oddziaływaniem na układ krążenia. Jego siła analgetyczna przy podaniu dożylnym wynosi około 1/10 do 1/6 potencjału morfiny, a czas działania przeciwbólowego to 4-8 godzin, co umożliwia stosowanie w schematach dawkowania zapewniających stabilną kontrolę bólu.
agonista receptorów opioidowych, analgetyk ośrodkowy, badanie kliniczne, ból pooperacyjny, ból pourazowy, ból stomatologiczny, dawkowanie, depresja oddechowa, droga pozajelitowa, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, efekt analgetyczny, morfina, neuroprzekaźnik, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent pediatryczny, parametr hemodynamiczny, perystaltyka jelitowa, podanie dożylne, populacja pediatryczna, przekaźnictwo monoaminergiczne, receptory opioidowe, serotonina, silny opioid, szczelina synaptyczna, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zabieg stomatologiczny - Leksykon substancji czynnych
Kloksacylina – Dawkowanie i sposób podawania
Kloksacylina, będąca półsyntetyczną penicyliną beta-laktamową oporną na penicylinazę, dostępna jest w preparacie Syntarpen w formie tabletek powlekanych (500 mg) oraz proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji (1 g i 2 g). Standardowe dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 20 kg wynosi 500 mg co 6 godzin, z preferencją podania pozajelitowego (domięśniowego lub dożylnego) w ciężkich zakażeniach. U dzieci ≤20 kg zalecane jest dożylne podanie dawki dostosowanej do masy ciała. W przypadku niewydolności nerek konieczna jest indywidualna modyfikacja dawkowania, obejmująca redukcję dawki i wydłużenie odstępów między podaniami. Terapia powinna trwać 2-4 dni po ustąpieniu objawów klinicznych, aby zapewnić pełną eradykację patogenów i minimalizować ryzyko nawrotu infekcji.
antybiotyk beta-laktamowy, biodostępność substancji czynnej, ciężkie zakażenie, ciężkość infekcji, dawka zredukowana, droga dożylna, droga pozajelitowa, dysfunkcja nerek, eradykacja patogenów, kloksacylina sodowa, laktoza jednowodna, nawrót infekcji, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, penicylina półsyntetyczna, penicylinaza, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, skuteczność terapeutyczna, Syntarpen, tabletka powlekana, wrażliwość patogenu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Woda do wstrzykiwań CSL Behring –
Produkt leczniczy Woda do wstrzykiwań CSL Behring, stosowany jako rozpuszczalnik do sporządzania leków parenteralnych, nie zawiera substancji aktywnych farmakologicznie, co wyklucza konieczność przeprowadzania standardowych badań przedklinicznych takich jak toksyczność ostra i przewlekła, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy, toksyczny wpływ na reprodukcję oraz immunotoksyczność. Produkt jest dostępny w fiolkach o objętościach od 2 ml do 50 ml i charakteryzuje się przezroczystą, bezbarwną postacią płynną, co potwierdza jego przeznaczenie wyłącznie jako rozpuszczalnik do leków podawanych pozajelitowo.
badanie przedkliniczne, droga pozajelitowa, genotoksyczność, immunotoksyczność, jałowość, lek parenteralny, potencjał rakotwórczy, rozpuszczalnik do leków parenteralnych, substancja aktywna farmakologicznie, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polpanto 40 mg
Lek Polpanto 40 mg, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawiera pantoprazol sodowy półtorawodny jako substancję czynną. Głównym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na pantoprazol lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych zawartych w preparacie. Ze względu na pozajelitową drogę podania oraz ryzyko wystąpienia poważnych reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii. Każda fiolka zawiera 40 mg pantoprazolu, a preparat ma postać białego lub prawie białego liofilizowanego proszku o porowatej strukturze.
alergia, charakterystyka produktu leczniczego, droga pozajelitowa, inhibitor pompy protonowej, nadwrażliwość, pantoprazol, pantoprazol sodowy półtorawodny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza, układ oddechowy, wywiad alergologiczny - Leksykon substancji czynnych
Kwas 4-acetamidobenzoesowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne kwasu 4-acetamidobenzoesowego, składnika kompleksu inozyny pranobeksu (Eloprine), wykazały bardzo niski profil toksyczności. W testach toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) podawano dawki do 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 50-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 znacznie przekraczała dawkę terapeutyczną, potwierdzając wysoki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, a kompleksowe testy mutagenności in vitro i in vivo, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak potencjału mutagennego substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka śmiertelna LD50, droga pozajelitowa, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, inozyna pranobeks, kwas 4-acetamidobenzoesowy, limfocyty krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, zaburzenia reprodukcyjne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Duac (10 mg + 50 mg)/g
Produkt leczniczy Duac zawiera 10 mg klindamycyny (fosforan) oraz 50 mg benzoilu nadtlenku w 1 g żelu. Dane kliniczne dotyczące stosowania Duac u kobiet ciężarnych są niewystarczające do jednoznacznej oceny bezpieczeństwa, a brak dedykowanych badań reprodukcyjnych dla złożonego preparatu. Klindamycyna stosowana w pierwszym trymestrze nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na przebieg ciąży czy rozwój płodu, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych (szczury, myszy). Ze względu na ograniczone dane, stosowanie Duac w ciąży powinno być rozważane indywidualnie, po ocenie stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego.
badanie reprodukcyjne, ciąża i laktacja, droga doustna, droga pozajelitowa, działanie teratogenne, fosforan klindamycyny, klindamycyna, korzyść terapeutyczna, nadtlenek benzoilu, płodność, przenikanie przez skórę, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, trymestr ciąży, wiek rozrodczy, złożony preparat - Leksykon leków
Skład i postać leku – Polfilin 100 mg
Produkt leczniczy Polfilin to roztwór do wstrzykiwań zawierający pentoksyfilinę w stężeniu 20 mg/ml, co odpowiada 100 mg substancji czynnej w ampułce o objętości 5 ml. Preparat jest bezbarwny lub prawie bezbarwny, przeznaczony do podawania pozajelitowego. Skład uzupełniają substancje pomocnicze: chlorek sodu (3,54 mg/ml, czyli 17,7 mg na ampułkę) oraz wodę do wstrzykiwań, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Produkt jest dostępny w szklanych ampułkach, pakowanych po 5 sztuk w opakowaniu kartonowym.
chlorek sodu, dieta niskosodowa, droga pozajelitowa, interakcja fizykochemiczna, izoosmolarność, niezgodność farmaceutyczna, pentoksyfilina, pochodna metyloksantyny, podanie pozajelitowe, Polfilin, postać farmaceutyczna, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, substancja lecznicza, substancja pomocnicza, woda do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Glicerol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Glicerol, stosowany zarówno jako substancja czynna, jak i pomocnicza w różnych formach farmaceutycznych, wykazuje znikome ryzyko dla kobiet w ciąży i karmiących piersią przy miejscowym stosowaniu, np. w preparatach dermatologicznych takich jak emoliumLEK (200 mg/g glicerolu). Minimalna absorpcja ogólnoustrojowa eliminuje istotny wpływ na płód, przebieg ciąży oraz noworodka. Badania nie wykazały negatywnego wpływu miejscowo stosowanego glicerolu na płodność. W przypadku preparatów podawanych pozajelitowo, np. emulsji do infuzji Omegaven zawierającej 2,5 g glicerolu/100 ml, ekspozycja ogólnoustrojowa jest znacznie wyższa, a brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych i karmiących wymaga ostrożności i stosowania wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności.
absorpcja ogólnoustrojowa, aplikacja miejscowa, azotan, choroba układu sercowo-naczyniowego, droga pozajelitowa, działanie niepożądane, działanie wazodylatacyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, emoliumLEK, emulsja do infuzji, glicerol, glicerol triazotan, karmienie piersią, laktacja, mleko kobiece, nitrogliceryna, Omegaven, Pentaerythritol compositum, preparat dermatologiczny, preparat parenteralny