szczepionka przeciwgruźlicza

Szczepionka przeciwgruźlicza, powszechnie znana jako BCG (Bacillus Calmette-Guérin), jest jedną z najstarszych i najszerzej stosowanych szczepionek na świecie. Została opracowana w latach 1908-1921 przez francuskich naukowców Alberta Calmette’a i Camille’a Guérina poprzez atenuację szczepu Mycobacterium bovis. Szczepionka zawiera żywe, osłabione prątki bydlęce, które nie wywołują choroby, ale stymulują układ odpornościowy do wytworzenia ochrony przed gruźlicą.

Skuteczność szczepionki BCG jest zróżnicowana geograficznie i zależy od wielu czynników, w tym ekspozycji na prątki środowiskowe. Wykazuje wysoką skuteczność (do 80%) w zapobieganiu ciężkim postaciom gruźlicy u dzieci, zwłaszcza gruźliczemu zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych i prosówce gruźliczej. Natomiast jej efektywność w zapobieganiu gruźlicy płuc u dorosłych jest niższa i bardziej zmienna (0-80%).

W Polsce szczepienie BCG jest obowiązkowe i wykonywane u noworodków w pierwszej dobie życia. W krajach o niskiej zapadalności na gruźlicę stosuje się często szczepienia selektywne, skierowane do grup zwiększonego ryzyka. Przeciwwskazania do szczepienia obejmują wrodzone zaburzenia odporności, zakażenie HIV z objawami immunosupresji oraz stan ciężkiej immunosupresji z jakiejkolwiek przyczyny.

Szczepionka BCG, oprócz ochrony przed gruźlicą, wykazuje działanie niespecyficzne wzmacniające odporność, co może zapewniać ochronę przed innymi chorobami infekcyjnymi. Jest również stosowana w immunoterapii powierzchniowego raka pęcherza moczowego, gdzie podanie dopęcherzowe szczepu BCG stymuluje miejscową odpowiedź immunologiczną przeciw komórkom nowotworowym.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl