stan hipoksemiczny
Stan hipoksemiczny (hipoksemia) oznacza obniżone stężenie tlenu we krwi tętniczej. Zazwyczaj jest definiowany jako ciśnienie parcjalne tlenu (PaO2) poniżej 60 mmHg lub saturacja tlenem (SaO2) poniżej 90% w badaniu gazometrycznym. Stan ten może prowadzić do hipoksji tkankowej, czyli niedotlenienia tkanek i narządów.
Przyczyny hipoksemii są różnorodne i obejmują: zaburzenia wentylacji płuc (np. POChP, astma, zapalenie płuc), nieprawidłowy stosunek wentylacji do perfuzji płucnej, upośledzenie dyfuzji gazów przez barierę pęcherzykowo-włośniczkową, zaburzenia transportu tlenu w krwi oraz wrodzone i nabyte wady serca z przeciekiem prawo-lewym. Klinicznie stan hipoksemiczny objawia się najczęściej dusznością, tachykardią, sinicą, niepokojem oraz zmianami w stanie świadomości.
Diagnostyka hipoksemii opiera się przede wszystkim na badaniu gazometrycznym krwi tętniczej oraz pulsoksymetrii. Leczenie stanu hipoksemicznego obejmuje tlenoterapię oraz zwalczanie przyczyny podstawowej. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie respiratoterapii lub pozaustrojowego natleniania krwi (ECMO). Długotrwała hipoksemia prowadzi do uruchomienia mechanizmów kompensacyjnych, takich jak zwiększenie wentylacji minutowej, wzrost pojemności minutowej serca oraz erytropoeza.