przegroda stożkowo-pniowa
Przegroda stożkowo-pniowa (łac. crista supraventricularis) to struktura anatomiczna w prawej komorze serca, łącząca przegrodę międzykomorową ze ścianą przednią komory. Stanowi ona granicę między drogą napływu a drogą odpływu prawej komory.
Z punktu widzenia klinicznego, przegroda stożkowo-pniowa pełni istotną rolę w hemodynamice krążenia płucnego. Jej nieprawidłowości mogą być związane z wrodzonymi wadami serca, takimi jak tetralogia Fallota, ubytek przegrody międzykomorowej czy nieprawidłowy odpływ z prawej komory.
W badaniach obrazowych serca, szczególnie w echokardiografii i rezonansie magnetycznym, ocena morfologii przegrody stożkowo-pniowej stanowi ważny element diagnostyki kardiologicznej. Zaburzenia jej budowy mogą prowadzić do zaburzeń przepływu krwi i nieprawidłowej funkcji zastawki pnia płucnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Patofizjologia i mechanizm
Pniowiec tętniczy (truncus arteriosus) to rzadka wada wrodzona serca, stanowiąca około 0,44% wszystkich wrodzonych wad, charakteryzująca się brakiem przegrody aortalno-płucnej i obecnością pojedynczego naczynia tętniczego wychodzącego z obu komór serca. Wada ta niemal zawsze współistnieje z dużym ubytkiem w przegrodzie międzykomorowej (VSD), co prowadzi do całkowitego mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej oraz nadciśnienia płucnego. Patogeneza obejmuje zaburzenia embriologiczne związane z nieprawidłowym rozwojem przegrody stożkowo-pniowej, migracją komórek grzebienia nerwowego oraz komórek drugiego pola sercowego (SHF). Genetycznie, wada jest silnie powiązana z mikrodelecją 22q11.2 (zespół DiGeorge’a), a także mutacjami w genach TMEM260, GATA6 i NOTCH1, które odpowiadają za ponad połowę przypadków w populacji japońskiej. Klinicznie, w okresie noworodkowym obserwuje się saturację tętniczą na poziomie 75-80%, łagodną sinicę oraz objawy niewydolności serca wynikające z nadmiernego przepływu płucnego i przeciążenia objętościowego komory systemowej.
angiografia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, delecja chromosomowa, drugie pole sercowe, echokardiografia, komórki grzebienia nerwowego, nadciśnienie płucne, niedomykalność zastawki, opór naczyniowy płuc, pniowiec tętniczy, przeciążenie objętościowe, przegroda aortalno-płucna, przegroda stożkowo-pniowa, sinica, tachykardia, tomografia komputerowa, trudność w połykaniu, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, zastawka płucna, zastawka pniowa, zastoinowa niewydolność serca, zespół DiGeorge’a, zespół Eisenmengera - Leksykon chorób i schorzeń
Pniowiec tętniczy – Etiologia i przyczyny
Pniowiec tętniczy (Truncus arteriosus) to rzadka wada wrodzona serca, występująca u mniej niż 1/10 000 żywych urodzeń, stanowiąca około 1% wszystkich wrodzonych wad serca. Charakteryzuje się brakiem podziału pierwotnego pnia tętniczego na aortę i pień płucny oraz obecnością dużego ubytku międzykomorowego (VSD). W efekcie dochodzi do mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej, co prowadzi do sinicy i niedotlenienia tkanek. Patogeneza wady wiąże się z nieprawidłowym rozwojem przegrody stożkowo-pniowej oraz pojedynczą zastawką pniową. Etiologia obejmuje istotne czynniki genetyczne, w tym mikrodelecję 22q11.2 (obecną u 30-40% pacjentów), mutacje genów TBX1, TMEM260 (wariant c.1617del, szczególnie w populacji japońskiej, odpowiadający za około 26% przypadków), GATA6 oraz NOTCH1. W modelach zwierzęcych potwierdzono rolę zaburzeń migracji i funkcji komórek grzebienia nerwowego serca w rozwoju tej wady.
białko morfogenetyczne kości, cukrzyca ciążowa, czynnik wzrostu fibroblastów, delecja 22q11.2, gen NOTCH1, gen TBX1, interwencja chirurgiczna, komórki grzebienia nerwowego, koneksyna, łuk gardłowy, mikrodelecja 22q11.2, niewydolność podniebienno-gardłowa, niewydolność serca, pniowiec tętniczy, przegroda stożkowo-pniowa, przytarczyce, rozszczep podniebienia, różyczka, sinica, ubytek międzykomorowy, wrodzona wada serca, zastawka pniowa, zespół DiGeorge’a, zespół velocardiofacial