zaburzenie snu nocnego
Zaburzenie snu nocnego to grupa nieprawidłowości występujących podczas snu, które obejmują parasomnie (np. somnambulizm, lęki nocne, koszmary senne), zaburzenia oddychania podczas snu (np. bezdech senny), zaburzenia ruchowe związane ze snem (np. zespół niespokojnych nóg) oraz bezsenność. Mogą one prowadzić do fragmentacji snu, jego niewystarczającej ilości lub jakości.
Objawy zaburzeń snu nocnego obejmują trudności z zasypianiem, częste wybudzenia, uczucie zmęczenia po przebudzeniu, nadmierną senność w ciągu dnia, problemy z koncentracją oraz zaburzenia nastroju. Niektóre zaburzenia, jak bezdech senny, charakteryzują się dodatkowo chrapaniem, zatrzymaniem oddechu podczas snu i porannym bólem głowy.
Diagnostyka zaburzeń snu nocnego obejmuje wywiad lekarski, dzienniczek snu, polisomnografię oraz inne badania specjalistyczne zależne od podejrzewanego typu zaburzenia. Leczenie jest ukierunkowane na pierwotną przyczynę i może obejmować terapię behawioralną, farmakoterapię, urządzenia medyczne (np. CPAP w bezdechu sennym) oraz leczenie chorób współistniejących.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Narkolepsja – Epidemiologia
Narkolepsja jest przewlekłym zaburzeniem neurologicznym charakteryzującym się nadmierną sennością dzienną oraz objawami dodatkowymi, takimi jak katapleksja, paraliż przysenny i omamy hipnagogiczne. Chorobowość narkolepsji typu 1 (NT1) w populacjach USA i Europy wynosi od 25 do 50 przypadków na 100 000 osób, natomiast typu 2 (NT2) od 20 do 34 na 100 000. W USA w 2023 roku łączna chorobowość wyniosła 37,7/100 000 (12,6 z katapleksją, 25,1 bez katapleksji), a zapadalność 2,6/100 000. W Niemczech chorobowość szacowana jest na 3,1-9,1/100 000, a zapadalność na 0,83/100 000 osobolat. Występuje bimodalny rozkład wieku zachorowania z szczytami około 15 i 36 roku życia, a rozpoznanie często opóźnia się średnio o 8-22 lata. Narkolepsja jest silnie związana z haplotypem HLA DQB1*0602, zwłaszcza w NT1, oraz może być wywołana przez czynniki środowiskowe u osób genetycznie predysponowanych.
antygen leukocytarny, choroba Parkinsona, choroba tarczycy, cukrzyca typu 1, grypa H1N1, haplotyp HLA, katapleksja, krewny pierwszego stopnia, Międzynarodowa Klasyfikacja Zaburzeń Snu, nadmierna senność dzienna, narkolepsja, narkolepsja typu 1, narkolepsja typu 2, omamy hipnagogiczne, opóźnienie diagnostyczne, osobolata, problem poznawczy, rozkład bimodalny, szczepionka Pandemrix, wirus grypy typu B, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie snu nocnego - Leksykon chorób i schorzeń
Bezprzyczynowa hipersomnia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Idiopatyczna hipersomnia (IH) to przewlekłe neurologiczne zaburzenie snu charakteryzujące się nadmierną sennością dzienną pomimo prawidłowej lub wydłużonej długości snu nocnego. Diagnostyka i leczenie wymagają multidyscyplinarnego podejścia, angażującego m.in. neurologów, specjalistów medycyny snu, pulmonologów oraz psychologów. Farmakoterapia opiera się głównie na modafinilu oraz oksybacie o niskiej zawartości sodu (Xywav), zatwierdzonym przez FDA w 2021 roku, a także na lekach stosowanych poza wskazaniami rejestracyjnymi, takich jak stymulanty (61,3% pacjentów), armodafinil (28%), metylofenidat, antydepresanty (18,7%), klarytromycyna i pitolisant. Skuteczność leczenia oceniana jest jako umiarkowana (średni wynik 52,4 na skali TSQM-vII), co podkreśla potrzebę dalszych badań nad nowymi terapiami. Niefarmakologiczne interwencje, w tym higiena snu, planowane drzemki (stosowane u 34,7% pacjentów), aktywność fizyczna i terapia poznawczo-behawioralna (CBT-H), stanowią istotne uzupełnienie leczenia.
ADHD, antydepresant, armodafinil, CBT-H, depresja, dziennik snu, farmakoterapia, higiena snu, hipersomnia, idiopatyczna hipersomnia, inercja snu, klarytromycyna, leczenie objawowe, lek promujący czuwanie, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, medytacja, metylofenidat, modafinil, neurolog, neurologia, neurologiczne zaburzenie snu, obturacyjny bezdech senny, oksybat sodu, pitolisant, senność poposiłkowa, stymulant, terapia CPAP, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie lękowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie snu nocnego