przewlekłe zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego

Przewlekłe zaburzenie stawu skroniowo-żuchwowego (TMD – Temporomandibular Disorder) to grupa dolegliwości obejmujących staw skroniowo-żuchwowy, mięśnie żucia oraz okoliczne struktury. Stan ten charakteryzuje się utrzymującymi się przez co najmniej 3-6 miesięcy objawami bólowymi i dysfunkcyjnymi.

Etiologia TMD jest wieloczynnikowa i obejmuje uwarunkowania anatomiczne, urazy, mikrourazy związane z bruksizmem, stres psychologiczny oraz czynniki zapalne. W przewlekłej fazie dochodzi do centralnej sensytyzacji bólu i rozwoju mechanizmów neuropatycznych, co przyczynia się do utrwalenia dolegliwości.

Diagnostyka przewlekłego TMD opiera się na kryteriach DC/TMD (Diagnostic Criteria for Temporomandibular Disorders), które uwzględniają zarówno aspekt fizyczny (oś I), jak i psychospołeczny (oś II). Badania obrazowe (MRI, CBCT) pomagają w ocenie strukturalnych zmian stawowych, takich jak przemieszczenie krążka stawowego czy zmiany zwyrodnieniowe.

Leczenie ma charakter interdyscyplinarny i obejmuje fizjoterapię, terapię kognitywno-behawioralną, farmakoterapię (NLPZ, miorelaksanty, leki przeciwdepresyjne w niskich dawkach) oraz stosowanie szyn okluzyjnych. W wybranych przypadkach stosuje się iniekcje dostawowe (kwas hialuronowy, kortykosteroidy) lub procedury małoinwazyjne (artroskopia, artrocenteza).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl