anomalia układu sercowo-naczyniowego

Anomalie układu sercowo-naczyniowego obejmują szeroki zakres wrodzonych nieprawidłowości w budowie serca i naczyń krwionośnych. Mogą dotyczyć struktur serca (przedsionków, komór, zastawek), głównych naczyń krwionośnych (aorty, tętnic płucnych) oraz naczyń obwodowych.

Najczęstsze anomalie to wady przegród serca (ubytki przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej), nieprawidłowości zastawek (zwężenie zastawki aortalnej, płucnej, niedomykalność zastawki mitralnej), tetralogia Fallota, przełożenie wielkich naczyń oraz koarktacja aorty. Częstość występowania wad wrodzonych serca szacuje się na około 8-10 przypadków na 1000 żywych urodzeń.

Diagnostyka anomalii układu sercowo-naczyniowego obejmuje badania obrazowe (echokardiografię, rezonans magnetyczny, tomografię komputerową), elektrokardiografię oraz badania czynnościowe. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe dla planowania odpowiedniego leczenia, które może obejmować interwencje kardiochirurgiczne, zabiegi przezskórne lub leczenie farmakologiczne.

Postępy w diagnostyce prenatalnej umożliwiają wykrywanie wielu anomalii układu sercowo-naczyniowego jeszcze przed urodzeniem, co pozwala na przygotowanie optymalnego planu postępowania medycznego. Niektóre anomalie wymagają natychmiastowej interwencji po urodzeniu, podczas gdy inne mogą być leczone w późniejszym czasie lub wymagają jedynie obserwacji.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl