zaburzenie układu chłonnego

Zaburzenia układu chłonnego obejmują szeroki zakres schorzeń dotyczących limfocytów, naczyń limfatycznych i narządów limfatycznych, takich jak węzły chłonne, śledziona, grasica czy migdałki. Układ chłonny stanowi kluczowy element układu odpornościowego, a jego dysfunkcje mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych.

Do najczęstszych zaburzeń układu chłonnego należą obrzęki limfatyczne (limfedema), będące wynikiem niedrożności naczyń chłonnych i gromadzenia się chłonki w tkankach. Przyczyny mogą być pierwotne (wrodzone) lub wtórne (nabyte, np. po zabiegach chirurgicznych, radioterapii, infekcjach czy urazach). Charakterystycznym objawem jest obrzęk kończyny, najczęściej niesymetryczny.

Nowotwory układu chłonnego stanowią istotną grupę zaburzeń, obejmującą chłoniaki (Hodgkina i nie-Hodgkina) oraz białaczki limfocytowe. Chłoniaki charakteryzują się niekontrolowanym wzrostem limfocytów, najczęściej w węzłach chłonnych, choć mogą zajmować również inne narządy. Objawy obejmują powiększenie węzłów chłonnych, gorączkę, nocne poty i utratę masy ciała.

Diagnostyka zaburzeń układu chłonnego opiera się na badaniach obrazowych (USG, CT, MRI, PET), badaniach laboratoryjnych krwi, biopsji węzłów chłonnych oraz badaniach immunofenotypowych i molekularnych. Leczenie jest uzależnione od rodzaju schorzenia i może obejmować farmakoterapię, chemioterapię, radioterapię, immunoterapię, fizjoterapię czy interwencje chirurgiczne.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl