pierwotna nadpotliwość pach

Pierwotna nadpotliwość pach (hiperhidroza pierwotna aksilarna) to schorzenie charakteryzujące się wzmożonym wydzielaniem potu w obrębie dołów pachowych, występującym bez uchwytnej przyczyny organicznej czy metabolicznej. Stan ten dotyka około 1-3% populacji ogólnej i zazwyczaj rozpoczyna się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości.

Patofizjologia schorzenia wiąże się z nadmierną aktywnością gruczołów potowych ekrynowych, które pozostają pod kontrolą układu współczulnego. W przeciwieństwie do hiperhidrozy wtórnej, forma pierwotna nie jest objawem innych chorób, lecz samodzielną jednostką chorobową o prawdopodobnym podłożu genetycznym, na co wskazuje częste występowanie rodzinne.

Diagnostyka pierwotnej nadpotliwości pach opiera się głównie na wywiadzie klinicznym oraz testach potwierdzających wzmożoną aktywność gruczołów potowych, takich jak test Minora (jodowo-skrobiowy). Ważne jest wykluczenie przyczyn wtórnych, jak zaburzenia endokrynologiczne, infekcje czy nowotwory, które mogą powodować podobne objawy.

Leczenie obejmuje szereg metod o różnej inwazyjności. Terapia pierwszego rzutu polega na stosowaniu miejscowych preparatów przeciwpotnych zawierających chlorek glinu. W przypadkach opornych rozważa się iniekcje toksyny botulinowej, która blokuje uwalnianie acetylocholiny w zakończeniach nerwowych gruczołów potowych, jontoforezę lub metody bardziej inwazyjne, jak miejscowa sympatektomia czy zabieg MiraDry wykorzystujący mikrofalową destrukcję gruczołów potowych.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl