korzeń lubczyku

Korzeń lubczyku (łac. Levistici radix) to surowiec zielarski pozyskiwany z rośliny Levisticum officinale, należącej do rodziny selerowatych (Apiaceae). Jest to część podziemna rośliny, która charakteryzuje się intensywnym aromatem i specyficznym smakiem, co wynika z zawartości olejku eterycznego bogatego w ftalidy, kumaryny i terpeny.

W medycynie korzeń lubczyku znalazł zastosowanie jako środek moczopędny, wiatropędny i spazmolityczny. Jest szczególnie ceniony w leczeniu schorzeń układu moczowego, takich jak stany zapalne dróg moczowych, kamica nerkowa czy zatrzymanie moczu. Zawarte w nim związki biologicznie czynne wykazują również działanie przeciwzapalne i antyseptyczne.

Farmakologiczne właściwości korzenia lubczyku są wykorzystywane w preparatach fitoterapeutycznych stosowanych jako adiuwanty w leczeniu infekcji dróg moczowych, w celu zwiększenia diurezy, a także jako środki wspomagające w dolegliwościach dyspeptycznych. Należy jednak pamiętać, że ze względu na silne działanie moczopędne, preparaty z korzenia lubczyku powinny być stosowane ostrożnie u pacjentów z niewydolnością nerek i chorobami serca.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl