zaburzenie wchłaniania cynku

Zaburzenie wchłaniania cynku to stan kliniczny, w którym organizm nie jest w stanie prawidłowo absorbować tego niezbędnego mikroelementu z pożywienia w przewodzie pokarmowym. Cynk pełni kluczową rolę w funkcjonowaniu ponad 300 enzymów, syntezie DNA i białek, procesach immunologicznych, gojeniu ran oraz wzroście i rozwoju.

Najczęstsze przyczyny zaburzeń wchłaniania cynku obejmują choroby zapalne jelit (np. choroba Leśniowskiego-Crohna), celiakię, choroby trzustki, zespół krótkiego jelita, przewlekłe choroby wątroby oraz przyjmowanie niektórych leków (np. glikokortykosteroidów, tetracyklin). Istotną rolę odgrywa również obecność w diecie związków chelatujących cynk, takich jak fityniany, niektóre błonniki i wapń.

Objawy niedoboru cynku wynikającego z zaburzeń wchłaniania mogą obejmować opóźnienie wzrostu i dojrzewania, zaburzenia smaku i węchu (dysgeusia, hiposmia), utratę apetytu, przewlekłą biegunkę, zaburzenia immunologiczne, zmiany skórne (np. zapalenie skóry okoloustne), opóźnione gojenie ran oraz łamliwość paznokci i wypadanie włosów.

Diagnostyka zaburzeń wchłaniania cynku opiera się na pomiarze stężenia cynku w surowicy, jednakże wartość tego badania jest ograniczona z uwagi na fakt, że poziom cynku we krwi nie zawsze odzwierciedla rzeczywiste zasoby ustrojowe. W niektórych przypadkach konieczne może być wykonanie testu absorpcji cynku lub oznaczenie jego poziomu w erytrocytach.

Leczenie zaburzeń wchłaniania cynku polega przede wszystkim na suplementacji cynku (zazwyczaj w formie siarczanu cynku), której dawkowanie zależy od nasilenia niedoboru i przyczyny zaburzeń wchłaniania. Równocześnie należy dążyć do leczenia choroby podstawowej, jeśli jest to możliwe. W przypadku zaburzeń wchłaniania o charakterze trwałym konieczne może być długotrwałe lub dożywotnie podawanie suplementów cynku.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl