podanie dojelitowe

Podanie dojelitowe to metoda dostarczania leków, składników odżywczych lub innych substancji bezpośrednio do jelita cienkiego lub grubego, z pominięciem górnego odcinka przewodu pokarmowego. Jest to alternatywna droga podawania substancji, która umożliwia ich wchłanianie przez błonę śluzową jelita.

W praktyce klinicznej podanie dojelitowe najczęściej realizowane jest za pomocą zgłębników dojelitowych, gastrostomii odżywczych (PEG) z przedłużeniem dojelitowym (PEG-J) lub jejunostomii odżywczych. Metoda ta stosowana jest głównie w żywieniu klinicznym pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmów drogą doustną, a także w przypadkach, gdy konieczne jest ominięcie żołądka (np. u pacjentów z gastroparezą, refluksem żołądkowo-przełykowym czy po operacjach górnego odcinka przewodu pokarmowego).

Podanie dojelitowe leków jest wykorzystywane, gdy substancje aktywne ulegają degradacji w kwaśnym środowisku żołądka lub gdy ich wchłanianie w jelicie cienkim jest preferowane. Ta droga podania pozwala na bardziej stabilne stężenie leku w organizmie i często wiąże się z mniejszą liczbą działań niepożądanych związanych z podrażnieniem żołądka. Jest także metodą z wyboru w przypadku pacjentów nieprzytomnych, niezdolnych do połykania lub z zaburzeniami połykania.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Molibden – Właściwości farmakokinetyczne

Molibden, jako pierwiastek śladowy, odgrywa kluczową rolę w procesach biochemicznych organizmu, a jego farmakokinetyka obejmuje absorpcję, dystrybucję, metabolizm i wydalanie, które są zbliżone zarówno po podaniu dożylnym, jak i dojelitowym. Transport molibdenu we krwi odbywa się za pośrednictwem nośników białkowych i niebiałkowych, przy czym molibden jako anion różni się od kationowych pierwiastków śladowych. W preparacie Pediaven G20 molibden występuje w formie czterowodnego molibdenianu amonu, co wpływa na jego właściwości transportowe. Magazynowanie molibdenu w tkankach odbywa się głównie za pośrednictwem metalotionein, a stopień wychwytu przez tkanki zależy od ich zapotrzebowania metabolicznego. Wydalanie molibdenu następuje przede wszystkim przez nerki z moczem, z niewielkim udziałem wydalania żółciowego, co jest istotne w kontekście krążenia jelitowo-wątrobowego.
farmakokinetyka, forma utleniona, krążenie jelitowo-wątrobowe, metalotioneina, molibden, molibdenian amonu, molibdenian sodu, nośnik białkowy, pierwiastek śladowy, podanie dojelitowe, podanie dożylne, proces biochemiczny, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Skład i postać leku – Mantreda 15 mg

Produkt leczniczy Mantreda zawiera rywaroksaban w dawkach 15 mg i 20 mg, dostępny w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym wyglądzie: tabletki 15 mg są pomarańczowe, okrągłe o średnicy około 7 mm, zawierają 125,4 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 20 mg są czerwone, okrągłe o średnicy około 8 mm, zawierają 167,2 mg laktozy jednowodnej. Substancje pomocnicze rdzenia to m.in. sodu laurylosiarczan, hypromeloza 2910, kroskarmeloza sodowa oraz magnezu stearynian. Produkt jest pakowany w blistry jednodawkowe PVC/PVDC/Aluminium, dostępny w opakowaniach od 14 do 100 tabletek, choć nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w obrocie.
blister jednodawkowy, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, okres ważności, podanie dojelitowe, produkt leczniczy, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pediaven G15 –

Pediaven G15 jest przeznaczony do krótkotrwałego żywienia pozajelitowego, zwykle nie dłużej niż 14 dni, z koniecznością ponownej oceny klinicznej po tym okresie. Dawkowanie powinno być indywidualizowane na podstawie wieku, masy ciała, stanu metabolicznego i klinicznego pacjenta oraz stopnia suplementacji doustnej lub dojelitowej. Zalecane dzienne zapotrzebowanie energetyczne pozabiałkowe wynosi od 40 do 100 kcal/kg mc./dobę, aminokwasy 1–3 g/kg mc./dobę, a glukoza od 5 do 22 g/kg mc./dobę, z maksymalną szybkością infuzji glukozy od 0,5 do 1,4 g/kg mc./godz. w zależności od grupy wiekowej (niemowlęta, dzieci, młodzież). Produkt podaje się dożylnie do żyły centralnej w infuzji ciągłej, z powolnym zwiększaniem i zmniejszaniem szybkości podawania, aby zapobiec hiperglikemii i hipoglikemii. Pediaven G15 zawiera w 1000 ml 15 g aminokwasów, 150 g glukozy, 660 kcal energii całkowitej oraz elektrolity i mikroelementy, m.in. sód 30 mmol, potas 25 mmol, wapń 6 mmol, magnez 4 mmol, żelazo 500 µg i cynk 2000 µg. Osmolarność roztworu wynosi około 1091 mOsm/l, pH 4,8–5,5.
aminokwas, azot całkowity, charakterystyka produktu leczniczego, emulsja tłuszczowa, energia pozabiałkowa, hiperglikemia, hipoglikemia, infuzja ciągła, kalorie niebiałkowe, osmolarność, pierwiastek śladowy, podanie dojelitowe, podanie dożylne, powikłanie metaboliczne, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, skład elektrolitowy, stabilność produktu leczniczego, stan kliniczny, stan odżywienia, suplementacja doustna, sytuacja metaboliczna, zapotrzebowanie metaboliczne, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven NN1 –

Pediaven NN1 to roztwór do infuzji dożylnej zawierający aminokwasy (15 g/1000 ml), glukozę (100 g/1000 ml) oraz pierwiastki śladowe, takie jak cynk (2030 µg/1000 ml), miedź (230 µg/1000 ml), fluor (80 µg/1000 ml), selen (19 µg/1000 ml), mangan (6 µg/1000 ml), jod (10 µg/1000 ml) i chrom (2 µg/1000 ml). Składniki te są metabolizowane i wydalane w sposób zbliżony do podania dojelitowego, z transportem pierwiastków śladowych realizowanym przez specyficzne białka transportujące (albuminy, transferynę, ceruloplazminę, selenometioninę) oraz niebiałkowe przenośniki. Magazynowanie odbywa się poprzez specyficzne białka (hormony tarczycy, selenoproteiny) oraz niespecyficzne struktury (metalotioneiny, fluoroapatyty). Eliminacja pierwiastków zachodzi głównie drogą żółciową (Cu, Mn, Zn) lub nerkową (I, F, Se, Cr), co jest istotne dla monitorowania terapii i unikania toksyczności.
albumina, aminokwas, azot całkowity, białka transportujące, ceruloplazmina, droga nerkowa, droga żółciowa, dysfagia, energia całkowita, energia pozabiałkowa, farmakokinetyka, fluoroapatyt, glukoza, hormon tarczycy, infuzja dożylna, magazynowanie w tkankach, metabolizm i wydalanie, metalotioneina, osmolarność, Pediaven NN1, pierwiastki śladowe, podanie dojelitowe, podanie dożylne, selenometionina, selenoproteina, składnik odżywczy, transferyna, transport we krwi, wydalanie pierwiastków śladowych
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tramadol Kalceks 50 mg/ml

Tramadol Kalceks to roztwór do wstrzykiwań/infuzji o stężeniu 50 mg/ml, zawierający tramadol chlorowodorek, będący nieselektywnym agonistą receptorów opioidowych μ, δ i κ, z dominującym powinowactwem do receptora μ. Jego mechanizm działania obejmuje zarówno bezpośrednie działanie opioidowe, jak i hamowanie neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny oraz nasilenie uwalniania serotoniny. W porównaniu do morfiny, tramadol wykazuje mniejszy potencjał przeciwbólowy (ok. 1/10 do 1/6 siły morfiny), ale cechuje się korzystniejszym profilem bezpieczeństwa, w tym mniejszym ryzykiem depresji oddechowej, mniejszym wpływem na motorykę przewodu pokarmowego oraz niewielkim wpływem na układ krążenia, co jest istotne u pacjentów kardiologicznych.
ból pooperacyjny, depresja układu oddechowego, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwkaszlowe, ekstrakcja zęba, leczenie przeciwbólowe, lek przeciwbólowy, motoryka przewodu pokarmowego, oparzenie, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dojelitowe, podanie pozajelitowe, receptor opioidowy, receptor μ, schorzenie kardiologiczne, tramadolu chlorowodorek, układ krążenia, uwalnianie serotoniny, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zaparcie
Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Polpharma 15 mg/20 mg

Rivaroxaban Polpharma to doustny antykoagulant dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających rywaroksaban w dawkach 15 mg (tabletki różowe, średnica 6,1±0,2 mm) oraz 20 mg (tabletki brązowo-czerwone, średnica 7,1±0,2 mm). Każda tabletka 15 mg zawiera 31,63 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletka 20 mg – 42,17 mg laktozy jednowodnej. Substancje pomocnicze w rdzeniu obejmują m.in. sodu laurylosiarczan, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę oraz magnezu stearynian. Otoczka tabletek różni się składem barwników i plastyfikatorów, co wpływa na ich charakterystyczne zabarwienie i właściwości farmaceutyczne. Produkt jest pakowany w blistry z folii Aluminium//PVC/PVDC, w opakowaniach zawierających 42 tabletki 15 mg oraz 7 tabletek 20 mg, co odpowiada terapii na pierwsze 4 tygodnie leczenia. Okres ważności wynosi 3 lata, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
antykoagulant doustny, biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, podanie dojelitowe, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza, triacetyna, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tramal Retard 100 100 mg

Tramadol, będący opioidowym lekiem przeciwbólowym z kodem ATC N02AX02, charakteryzuje się unikatowym, złożonym mechanizmem działania łączącym agonizm receptorów opioidowych μ, δ i κ (ze szczególnym powinowactwem do receptorów μ) z hamowaniem neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny oraz nasileniem uwalniania serotoniny. Ta podwójna farmakodynamika przekłada się na skuteczne działanie przeciwbólowe oraz przeciwkaszlowe, przy jednoczesnym korzystnym profilu bezpieczeństwa w porównaniu do klasycznych opioidów, takich jak morfina. Tramadol nie powoduje istotnej depresji oddechowej, ma mniejszy wpływ na motorykę przewodu pokarmowego oraz nie wywołuje znaczących zmian hemodynamicznych. Jego siła analgetyczna wynosi około 10-17% potencji morfiny (1/10 do 1/6).
ból pooperacyjny, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, działanie opioidowe, działanie przeciwkaszlowe, efekt przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, motoryka przewodu pokarmowego, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodek kaszlu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, podanie dojelitowe, podanie pozajelitowe, profil bezpieczeństwa, przewodzenie bólu, receptor opioidowy, serotonina, stan bólowy, szlak hamujący ból, wychwyt zwrotny noradrenaliny
Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Bluefish 20 mg

Rivaroxaban Bluefish to lek w postaci tabletek powlekanych o dawce 20 mg rywaroksabanu, bezpośredniego inhibitora czynnika Xa, kluczowego w kaskadzie krzepnięcia. Tabletki mają charakterystyczny czerwonobrązowy kolor, średnicę około 6 mm i są oznaczone cyfrą „2”. Substancja czynna jest zawarta w rdzeniu tabletki wraz z laktozą jednowodną (22 mg/tabletkę), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Składniki pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę, kroskarmelozę sodową oraz barwniki takie jak tlenek żelaza czerwony i dwutlenek tytanu. Lek jest dostępny w opakowaniach zawierających od 10 do 100 tabletek, pakowanych w blistry PVC/PVDC/Aluminium, z okresem ważności 2 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, inhibitor czynnika Xa, kroskarmeloza sodowa, krzepnięcie krwi, laktoza jednowodna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, podanie dojelitowe, rywaroksaban, tabletka powlekana, wchłanianie substancji czynnej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pediaven NN2 –

Preparat Pediaven NN2 charakteryzuje się farmakokinetyką składników odżywczych podawanych dożylnie, która jest zbliżona do metabolizmu i eliminacji po podaniu dojelitowym. Zawiera pierwiastki śladowe takie jak cynk (575 µg/250 ml), miedź (65 µg/250 ml), selen (5,25 µg/250 ml), mangan (1,5 µg/250 ml), chrom (0,75 µg/250 ml), fluor (22,5 µg/250 ml) i jod (2,5 µg/250 ml), które są transportowane w osoczu przez specyficzne białka (albuminy, transferynę, ceruloplazminę, selenometioninę) oraz niebiałkowe przenośniki. Magazynowanie pierwiastków odbywa się w tkankach docelowych z udziałem białek specyficznych (hormony tarczycy, selenoproteiny) i niespecyficznych (metalotioneiny, fluoroapatyty). Eliminacja pierwiastków przebiega różnymi drogami: kationy (Cu, Mn, Zn) są wydalane głównie z żółcią, aniony (I, F) oraz minerały utlenione (Se, Cr) przez nerki z moczem. Pediaven NN2 dostarcza także 25 g glukozy i 4,25 g aminokwasów na 250 ml roztworu, co odpowiada 118 kcal energii całkowitej, w tym 100 kcal energii pozabiałkowej, a aminokwasy i glukoza podlegają metabolizmowi podobnemu do podania dojelitowego.
albumina, aminokwas, aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, białko transportujące, biodostępność, ceruloplazmina, fluoroapatyt, gradient stężenia, homeostaza ustrojowa, hormon tarczycy, insulina, metabolizm i wydalanie, metalotioneina, minerał utleniony, osmolarność, pierwiastek śladowy, pierwiastek śladowy anionowy, pierwiastek śladowy kationowy, podanie dojelitowe, podanie dożylne, regulacja hormonalna, selenometionina, selenoproteina, transferyna, układ krwionośny, układ żółciowy, witamina D, właściwość farmakokinetyczna, żółć
Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg

Rivaroxaban Aurovitas to doustny antykoagulant będący bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 15 mg i 20 mg rywaroksabanu. Tabletki 15 mg są czerwone, okrągłe, z oznaczeniami „M” i „15”, zawierają 23,25 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 20 mg mają kolor ciemnoczerwony do brązowo-czerwonego, owalny kształt, oznaczenia „M” i „20”, oraz 20,75 mg laktozy jednowodnej. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, laktozę jednowodną, kroskarmelozę sodową, talk, tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek czerwony (E 172). Lek jest dostępny w opakowaniach blistrowych (5-200 tabletek) oraz butelkach HDPE (30-500 tabletek), z okresem ważności 2 lata i bez specjalnych wymagań przechowywania.
dysfagia, folia PVC, inhibitor czynnika Xa, krzepnięcie krwi, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, podanie dojelitowe, podanie doustne, rywaroksaban, tabletka powlekana, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, zaburzenie wchłaniania, zawiesina leku, żel krzemionkowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Skład i postać leku – Thinban 20 mg

Thinban w dawce 20 mg zawiera rywaroksaban jako substancję czynną, w formie czerwonych, powlekanych tabletek o średnicy około 8 mm, z oznaczeniami „T” i „7R”. Każda tabletka zawiera 20 mg rywaroksabanu oraz 167,2 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład tabletki obejmuje substancje pomocnicze takie jak sodu laurylosiarczan, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa i magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera Opadry II 85F25401 Red, w skład której wchodzą alkohol poliwinylowy, makrogol 3350, talk oraz czerwony barwnik (żelaza tlenek, E172). Preparat dostępny jest w różnych opakowaniach, w tym blistrach jednodawkowych (od 10 do 112 tabletek) oraz butelkach HDPE (100 lub 200 tabletek). Lek można przechowywać w temperaturze pokojowej, bez specjalnych wymagań, a okres ważności wynosi 2 lata od daty produkcji.
alkohol poliwinylowy, blister jednodawkowy, butelka HDPE, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol 3350, niezgodność farmaceutyczna, podanie dojelitowe, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, tabletka powlekana, tabletka rywaroksabanu, zawiesina leku, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Iprixon Neb (0,5 mg + 2,5 mg)/2,5 ml

Produkt leczniczy Iprixon Neb to roztwór do nebulizacji zawierający bromek ipratropiowy (0,5 mg) oraz salbutamol (2,5 mg) w objętości 2,5 ml. Bromek ipratropiowy charakteryzuje się biodostępnością po inhalacji na poziomie 7-9%, pozorną objętością dystrybucji około 176 l (2,4 l/kg) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (<20%). Jego klirens całkowity wynosi 2,3 l/min, a nerkowy 0,9 l/min. Metabolizm bromku ipratropiowego zachodzi głównie w wątrobie przez oksydację (87-89% dawki), a eliminacja odbywa się głównie z kałem, z 3,2% dawki wydalanej z moczem. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 3,2 godziny. Bromek ipratropiowy nie przenika istotnie przez łożysko ani barierę krew-mózg, co ma znaczenie dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży.
bariera krew-mózg, biodostępność, biotransformacja, bromek ipratropiowy, czwartorzędowa amina, działanie farmakodynamiczne, enancjomer, inhalacja, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie dojelitowe, podanie dożylne, podanie wziewne, receptor muskarynowy, roztwór do nebulizacji, siarczan salbutamolu, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N5E

OLIMEL N5E to trójkomorowa emulsja do infuzji stosowana w żywieniu pozajelitowym, zawierająca roztwór glukozy z wapniem, emulsję tłuszczową oraz roztwór aminokwasów z elektrolitami, które po zmieszaniu tworzą jednorodną emulsję o mlecznym wyglądzie. Preparat nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2 lat ze względu na skład i objętość. Dawkowanie u dorosłych zależy od indywidualnego zapotrzebowania energetycznego, stanu klinicznego i masy ciała, z uwzględnieniem podaży doustnej lub dojelitowej. Średnie dobowe zapotrzebowanie wynosi 0,16-0,35 g azotu/kg mc. (1–2 g aminokwasów/kg), 20-40 kcal/kg mc. oraz 20-40 ml płynu/kg mc. Maksymalna dawka dobowa to 1,3 g aminokwasów/kg, 4,6 g glukozy/kg, 1,6 g tłuszczów/kg, 1,4 mmol sodu/kg i 1,2 mmol potasu/kg mc., co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2800 ml emulsji dostarczającej 92 g aminokwasów, 322 g glukozy, 112 g tłuszczów i 2772 kcal całkowitej energii. Szybkość infuzji powinna być stopniowo zwiększana, maksymalna szybkość to 2,1 ml/kg/godz. (0,07 g aminokwasów/kg/godz., 0,24 g glukozy/kg/godz., 0,08 g tłuszczów/kg/godz.).
aminokwasy, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, infuzja, katabolizm, magnez, metabolizm składników, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, podanie dojelitowe, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan metaboliczny, stan odżywienia, substancje odżywcze, trójkomorowy worek, wartość energetyczna niebiałkowa, wydatek energetyczny, żyła centralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tramadol Krka 100 mg/ 2 ml

Tramadol Krka, klasyfikowany pod kodem ATC N02AX02, jest ośrodkowo działającym lekiem przeciwbólowym z grupy opioidów, wykazującym agonizm nieselektywny wobec receptorów μ, δ i κ, z najsilniejszym powinowactwem do receptorów μ. Jego unikalny profil farmakodynamiczny obejmuje również hamowanie zwrotnego wychwytu noradrenaliny oraz nasilenie uwalniania serotoniny, co wzmacnia efekt analgetyczny. W porównaniu do morfiny, tramadol wykazuje siłę działania przeciwbólowego na poziomie 1/10 do 1/6, przy jednoczesnym ograniczonym wpływie na układ oddechowy, perystaltykę przewodu pokarmowego oraz układ krążenia, co przekłada się na korzystniejszy profil bezpieczeństwa, zwłaszcza u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi. Dodatkowo, tramadol wykazuje działanie przeciwkaszlowe, podobne do innych opioidów, poprzez hamowanie ośrodka kaszlu w pniu mózgu.
ból pooperacyjny, chlorowodorek tramadolu, depresja ośrodka oddechowego, działanie przeciwkaszlowe, ekstrakcja zęba, motoryka jelit, nalbufina, nieselektywny agonista, odruch kaszlowy, ośrodek oddechowy, parametry hemodynamiczne, perystaltyka przewodu pokarmowego, petydyna, podanie dojelitowe, podanie pozajelitowe, populacja pediatryczna, profil farmakodynamiczny, przekaźnictwo serotoninergiczne, receptor opioidowy, receptory opioidowe, transmisja bólu, układ sercowo-naczyniowy, uwalnianie serotoniny, właściwości opioidowe, wychwyt zwrotny noradrenaliny
Leksykon leków
Skład i postać leku – Xiltess 15 mg

Produkt leczniczy Xiltess zawiera rywaroksaban w dawce 15 mg w postaci tabletek powlekanych o średnicy około 8,1 mm, charakteryzujących się czerwonobrązowym kolorem i oznaczeniem E843 na jednej stronie. Formulacja tabletki obejmuje substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hydroksypropyloceluloza, sodu laurylosiarczan, magnezu stearynian oraz krzemionka koloidalna bezwodna, które wspierają odpowiednią strukturę, rozpad i rozpuszczalność leku. Otoczka tabletek zawiera hypromelozę 2910, makrogol 3350, talk, dwutlenek tytanu (E171) oraz tlenek żelaza czerwony (E172), co zapewnia stabilność i charakterystyczny wygląd. Produkt dostępny jest w opakowaniach zawierających 28, 42, 98 lub 100 tabletek, pakowanych w blistry z folii OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, z pojedynczym blisterem zawierającym 10 lub 14 tabletek.
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, dysfagia, ekspozycja na substancję, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laurylosiarczan sodu, makrogol, okres ważności leku, podanie dojelitowe, rywaroksaban, stearynian magnezu, substancja czynna, tabletka powlekana, tlenek żelaza, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy