farmakokinetyka tapentadolu

Farmakokinetyka tapentadolu charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, ze szczytowym stężeniem w osoczu osiąganym zwykle w ciągu 1,25-1,5 godziny po podaniu doustnym. Biodostępność bezwzględna tapentadolu wynosi około 32% po podaniu doustnym, co wynika z efektu pierwszego przejścia.

Tapentadol jest metabolizowany głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym, z udziałem UGT1A9 i UGT2B7. Około 97% leku jest metabolizowane, a tylko niewielka część wydalana jest w formie niezmienionej. Głównym szlakiem metabolicznym jest sprzęganie z kwasem glukuronowym, prowadzące do powstania glukuronidów.

Dystrybucja tapentadolu w organizmie jest rozległa, ze średnią objętością dystrybucji wynoszącą około 540 litrów. Wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie – około 20%, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych związanych z wypieraniem z tych połączeń.

Eliminacja tapentadolu zachodzi głównie przez nerki (99%), z czego większość w postaci metabolitów. Okres półtrwania wynosi około 4 godzin, co uzasadnia dawkowanie leku co 4-6 godzin w formie o natychmiastowym uwalnianiu. Klirens całkowity leku po podaniu dożylnym wynosi około 1530 ml/min.

W przypadku pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby obserwuje się zwiększenie ekspozycji na tapentadol o około 2 razy, co wymaga dostosowania dawki. Również u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) może być konieczne zmniejszenie dawki ze względu na potencjalne wydłużenie okresu półtrwania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia retard 250 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexia retard, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym między 3 a 6 godziną. Wartości AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym, a współczynnik akumulacji wynosi 1,5 przy dawkowaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę. Stabilne stężenia w surowicy osiągane są już drugiego dnia terapii. Pokarm wpływa na farmakokinetykę leku w sposób klinicznie nieistotny (wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%), co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vz 540 ± 98 l po podaniu dożylnym) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm jest intensywny (97% leku ulega biotransformacji), głównie przez glukuronidację katalizowaną przez UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, z mniejszym udziałem CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie odbywa się niemal wyłącznie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin po podaniu doustnym.
analiza farmakokinetyczna populacyjna, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, cytochrom P450, enzymy CYP2C9, farmakokinetyka tapentadolu, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, kwas glukuronowy, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, pozorny klirens doustny, stężenie tapentadolu w surowicy, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 50 mg

Tapentadol, substancja czynna produktu leczniczego BINATTA w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu doustnym na czczo, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-6 godzinach, a zależność AUC od dawki jest liniowa w zakresie terapeutycznym. Współczynnik akumulacji przy dawkowaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę wynosi około 1,5, a stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii. Spożycie posiłku bogatotłuszczowego powoduje nieistotny klinicznie wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami surowicy (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z wypieraniem z miejsc wiązania.
badanie farmakokliniczne, biodostępność tapentadolu, Cmax, cytochrom P450, farmakokinetyka tapentadolu, glukuronidacja tapentadolu, hydroksytapentadol, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid, O-glukuronid tapentadolu, okres półtrwania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, współczynnik akumulacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadomon 25 mg

Tadomon, zawierający tapentadol w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 25 mg do 250 mg), charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, co wynika z istotnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-6 godzinach, a farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie terapeutycznym, co potwierdza proporcjonalny wzrost AUC wraz ze wzrostem dawki. Przy stosowaniu dawek 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę obserwowano umiarkowaną akumulację (współczynnik około 1,5), zależną od odstępu między dawkami i okresu półtrwania. Podanie leku po posiłku wysokotłuszczowym i wysokokalorycznym powoduje niewielkie, klinicznie nieistotne zwiększenie ekspozycji (AUC +8%, Cmax +18%), co umożliwia stosowanie Tadomon niezależnie od posiłków bez konieczności modyfikacji dawkowania.
akumulacja leku, biodostępność bezwzględna, compliance, ekspozycja na lek, farmakokinetyka tapentadolu, krzywa stężenia leku, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania tapentadolu, stężenie maksymalne leku, stężenie tapentadolu w surowicy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tadomon, tapentadol o przedłużonym uwalnianiu, wartość AUC, winian tapentadolu
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Palexia

Tapentadol (Palexia) jest silnym agonistą receptorów opioidowych μ, wykazującym potencjał uzależniający i ryzyko nadużycia. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena ryzyka uzależnienia oraz monitorowanie pacjentów pod kątem objawów nadużywania. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami uspokajającymi, zwłaszcza benzodiazepinami, ze względu na ryzyko nasilonej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. W takich przypadkach zaleca się ograniczenie dawki i czasu terapii oraz ścisłe monitorowanie stanu pacjenta. Tapentadol może wywoływać depresję oddechową zależną od dawki, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności oddechowych, dlatego należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i rozważyć alternatywne metody leczenia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z objawami zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zaburzeniami świadomości oraz śpiączką, a także u osób z napadami drgawkowymi lub zwiększonym ryzykiem ich wystąpienia.
agonista receptora opioidowego μ, benzodiazepina, benzoesan sodu, buprenorfina, centralny bezdech senny, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, farmakokinetyka tapentadolu, glikol propylenowy, leczenie uzależnienia, napad drgawkowy, niedotlenienie podczas snu, populacja pediatryczna, retencja dwutlenku węgla, tapentadol, uzależnienie od opioidów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności oddechowych, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddychania w czasie snu, zapalenie trzustki, zwieracz Oddiego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adoben

Tapentadol w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Adoben) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju opioidowego zaburzenia używania (OUD), zwłaszcza u pacjentów z historią zaburzeń związanych z używaniem substancji, palaczy tytoniu oraz osób z zaburzeniami psychicznymi. Monitorowanie obejmuje ocenę zachowań poszukujących lek oraz regularny przegląd stosowanych opioidów i leków psychoaktywnych, zwłaszcza benzodiazepin. Jednoczesne stosowanie tapentadolu z lekami uspokajającymi może prowadzić do głębokiej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego wymaga ograniczenia dawki, czasu terapii i ścisłego nadzoru. Tapentadol, jako agonista receptorów μ-opioidowych, może wywoływać zależną od dawki depresję oddechową, szczególnie przy dużych dawkach, u pacjentów z zaburzeniami oddechowymi lub wrażliwych na opioidy, co wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki i ścisłego monitorowania.
agonista receptora opioidowego, centralny bezdech senny, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, farmakokinetyka tapentadolu, lek przeciwdepresyjny, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedotlenienie, nietolerancja galaktozy, ostre zapalenie trzustki, pochodna benzodiazepiny, próg drgawkowy, retencja dwutlenku węgla, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tolerancja lekowa, uzależnienie od opioidów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności oddechowych, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwieracz Oddiego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadomon 200 mg

Tapentadol, substancja czynna leku Tadomon, charakteryzuje się średnią bezwzględną biodostępnością około 32% po podaniu pojedynczej dawki na czczo, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Po podaniu tabletek o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-6 godzinach, co zapewnia kontrolowane uwalnianie substancji czynnej. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC, co świadczy o liniowej farmakokinetyce. Przy stosowaniu dawek 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę stwierdzono umiarkowaną akumulację tapentadolu z współczynnikiem około 1,5, zależną od odstępu między dawkami (12 godzin) oraz pozornego okresu półtrwania leku.
akumulacja leku, AUC, bezwzględna biodostępność, biodostępność leku, Cmax, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka tapentadolu, maksymalne stężenie leku, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, proporcjonalność dawki, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadolu winian, wchłanianie leku, współczynnik akumulacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 100 mg

Tapentadol w preparacie BINATTA (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 3–6 godzin. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC, a współczynnik akumulacji przy dawkowaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę wynosi 1,5. Stan stacjonarny osiągany jest drugiego dnia terapii. Pokarm nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę leku (wzrost AUC o 8%, Cmax o 18%). Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Metabolizm jest intensywny (97% leku ulega biotransformacji), głównie przez glukuronidację (UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7) oraz oksydację przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Eliminacja odbywa się niemal wyłącznie przez nerki (99%), z okresem półtrwania 5–6 godzin. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP2C9, CYP2D6, cytochrom P450, farmakokinetyka tapentadolu, glukuronidacja, hydroksytapentadol, indukcja enzymów, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm pierwszego przejścia, metoklopramid, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, pole pod krzywą stężenia leku, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny stężenia leku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, układ enzymatyczny, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adoben

Adoben, zawierający tapentadol – agonistę receptorów opioidowych μ, wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz zaburzeń związanych ze stosowaniem opioidów (OUD). Szczególnie narażeni są pacjenci z historią zaburzeń używania substancji, aktualni palacze tytoniu oraz osoby z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi. Monitorowanie powinno obejmować ocenę zachowań poszukujących leku oraz regularny przegląd stosowanych opioidów i leków psychoaktywnych, zwłaszcza benzodiazepin. Równoczesne stosowanie Adobenu z lekami uspokajającymi wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii oraz ścisłego nadzoru ze względu na ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Tapentadol może wywoływać zależną od dawki depresję oddechową, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności oddechowych, dlatego konieczne jest rozważenie alternatywnych leków lub stosowanie najmniejszych skutecznych dawek pod ścisłym nadzorem.
agonista receptora opioidowego μ, benzodiazepiny, buprenorfina, centralny bezdech senny, choroby dróg żółciowych, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, farmakokinetyka tapentadolu, napad drgawkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostre zapalenie trzustki, skurcz zwieracza Oddiego, tolerancja na lek, uzależnienie od leków, właściwości agonistyczne i antagonistyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności oddechowej, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddychania podczas snu, zaburzenia używania opioidów, zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy