test Draize’a
Test Draize’a to metoda oceny potencjalnego działania drażniącego lub żrącego substancji chemicznych na skórę i błony śluzowe, opracowana w 1944 roku przez toksykologa Johna H. Draize’a. Test ten był szeroko stosowany w przemyśle kosmetycznym i farmaceutycznym do oceny bezpieczeństwa produktów przed wprowadzeniem ich na rynek.
W klasycznym teście Draize’a substancję testową aplikuje się na skórę lub do worka spojówkowego oka zwierząt laboratoryjnych (najczęściej królików), a następnie ocenia się stopień uszkodzenia tkanek według standaryzowanej skali. Ocenie podlegają takie parametry jak zaczerwienienie, obrzęk, owrzodzenie czy zmętnienie rogówki.
Ze względu na kontrowersje etyczne związane z cierpieniem zwierząt, test Draize’a jest stopniowo zastępowany przez alternatywne metody badawcze, takie jak testy na sztucznych modelach tkanek, metody in vitro czy zaawansowane modele komputerowe. W wielu krajach wprowadzono ograniczenia lub zakazy stosowania testu Draize’a, szczególnie w przemyśle kosmetycznym.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące benzoilu nadtlenku, substancji czynnej leku Akneroxid 10, wskazują na stosunkowo niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym (LD50 > 950 mg/kg u szczurów) oraz dootrzewnowym (LD50 250-500 mg/kg u myszy i szczurów). Badania na psach przy dawce 0,625 g/kg karmy przez 6 tygodni nie wykazały objawów patologicznych ani toksyczności ogólnoustrojowej po podawaniu miejscowym, co jest istotne dla formy żelu stosowanego na skórę. Brak jest jednak danych dotyczących wpływu na rozrodczość oraz stosowania u kobiet w ciąży, a metabolit benzoilu nadtlenku – kwas benzoesowy – może kumulować się u wcześniaków, potencjalnie wywołując kwasicę metaboliczną i żółtaczkę jąder podkorowych. Nie ma dostępnych informacji o przenikaniu benzoilu nadtlenku do mleka kobiet karmiących piersią.
Ocena potencjalnego działania mutagennego benzoilu nadtlenku jest niewystarczająca, gdyż brak jest kompleksowych badań genotoksyczności. Wyniki badań karcynogenności na modelach zwierzęcych są rozbieżne – zaobserwowano promocję rozwoju guzów po podaniu DMBC, natomiast nie stwierdzono takiego efektu przy naświetlaniu UV. W praktyce klinicznej nie odnotowano przypadków indukcji nowotworów u ludzi. Badania tolerancji miejscowej wykazały działanie drażniące benzoilu nadtlenku na skórę i błony śluzowe (testy Duhringa, Draize’a, test na oczach królika), co należy uwzględnić przy stosowaniu Akneroxid 10, zwłaszcza u pacjentów z wrażliwą skórą.
aberracja chromosomowa, dawka śmiertelna 50, dimetylobenzoantracen, działanie drażniące, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komora Duhringa, kwas benzoesowy, kwasica metaboliczna, nadtlenek benzoilu, promieniowanie UV, test Draize’a, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, żółtaczka jąder podkorowych -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące benzoilu nadtlenku, substancji czynnej w preparacie Akneroxid 5 (50 mg/g, żel), wskazują na umiarkowaną toksyczność ostrą z dawkami LD50 wynoszącymi 250-500 mg/kg (dootrzewnowo u myszy i szczurów) oraz >950 mg/kg (doustnie u szczurów). Długoterminowe podawanie doustne u psów w dawce 0,625 g/kg karmy przez 6 tygodni nie wykazało objawów patologicznych. Po miejscowej aplikacji nie stwierdzono toksyczności ogólnoustrojowej, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania miejscowego. Brak jest danych dotyczących wpływu na rozrodczość oraz stosowania u kobiet w ciąży. Metabolizm benzoilu nadtlenku prowadzi do powstania kwasu benzoesowego, którego kumulacja u wcześniaków może powodować kwasicę metaboliczną i żółtaczkę jąder podkorowych. Nie ma danych o przenikaniu benzoilu nadtlenku do mleka kobiet karmiących piersią po aplikacji miejscowej.
Ocena potencjału mutagennego benzoilu nadtlenku jest niepełna z powodu braku kompleksowych badań. Wyniki badań karcynogenności na zwierzętach są niejednoznaczne: w modelu z 7,12-dimetylobenzoantracenem (DMBC) zaobserwowano promocję rozwoju guzów, natomiast w modelu z naświetlaniem UV nie wykazano działania karcynogennego. W praktyce klinicznej nie odnotowano przypadków nowotworów związanych z leczeniem benzoilem nadtlenkiem. Substancja wykazuje wyraźne działanie drażniące miejscowo, potwierdzone w testach Duhringa, Draize’a oraz na oczach królików, co ma istotne znaczenie przy stosowaniu preparatu Akneroxid 5 w formie żelu.
dimetylobenzoantracen, działanie drażniące, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komora Duhringa, kwas benzoesowy, kwasica metaboliczna, nadtlenek benzoilu, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie miejscowe, promieniowanie UV, test Draize’a, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa, żółtaczka jąder podkorowych -
Leksykon substancji czynnych
Benzoilu nadtlenek (Benzoylis peroxidum) jest szeroko stosowanym środkiem w terapii trądziku pospolitego, dostępnym w preparatach o stężeniach 25 mg/g, 50 mg/g oraz 100 mg/g. Badania toksyczności ostrej wykazały, że dawka LD50 po podaniu dootrzewnowym u myszy i szczurów wynosiła 250-500 mg/kg masy ciała, natomiast po podaniu doustnym u szczurów przekraczała 950 mg/kg. W badaniach przewlekłych, obejmujących okres do 13 tygodni, obserwowano miejscowe podrażnienia i możliwość uczulenia, co jest zgodne z oczekiwanym profilem bezpieczeństwa. Nie stwierdzono objawów toksyczności ogólnoustrojowej po miejscowym stosowaniu, a metabolizm benzoilu nadtlenku prowadzi do powstania kwasu benzoesowego, który jest wydalany z moczem, ograniczając ekspozycję systemową. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach nie wykazano działania teratogennego ani wpływu na funkcje rozrodcze przy dawkach do 500 mg/kg/dobę, jednak brak jest danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
badanie farmakokinetyczne, benzoilu nadtlenek, dimetylobenzoantracen, działanie drażniące, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, kwas benzoesowy, kwasica metaboliczna, miejscowe podrażnienie, preparat dermatologiczny, promieniowanie UV, test Amesa, test Draize’a, toksyczność doustna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, trądzik pospolity, żółtaczka jąder podkorowych
