O-glukuronid tapentadolu

O-glukuronid tapentadolu to główny metabolit tapentadolu powstający w procesie glukuronidacji fazy II metabolizmu. Tapentadol jest lekiem przeciwbólowym o podwójnym mechanizmie działania – jest agonistą receptorów opioidowych μ oraz inhibitorem wychwytu zwrotnego noradrenaliny.

Glukuronidacja tapentadolu zachodzi głównie przy udziale enzymu UGT1A9 i UGT2B7, prowadząc do powstania O-glukuronidu tapentadolu, który jest farmakologicznie nieaktywny. Ten metabolit stanowi około 70% wszystkich metabolitów tapentadolu i jest wydalany przez nerki. W przeciwieństwie do wielu innych opioidów, tapentadol nie podlega istotnym przemianom przez enzymy cytochromu P450.

Farmakokinetyka O-glukuronidu tapentadolu ma znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdyż może prowadzić do kumulacji metabolitu. Badanie stężeń O-glukuronidu tapentadolu może być przydatne w medycynie sądowej oraz w monitorowaniu terapii, szczególnie w przypadkach podejrzenia nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych przez pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Palexia retard, wykazały brak potencjału genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie obniżał płodności u szczurów, jednak przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy, bez jednoznacznego ustalenia mechanizmu. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie poprzez aktywację receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja w osoczu, LOAEL, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, opóźnienie rozwojowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał genotoksyczny, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadomon 200 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku Tadomon, wykazała brak działania genotoksycznego w testach Amesa, aberracji chromosomalnych in vitro i in vivo oraz nieplanowanej syntezy DNA in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej tolerowanej. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały potencjału rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach, podawanie tapentadolu dożylnie i podskórnie nie wykazało wpływu na płodność samców i samic, ani działania teratogennego. Jednakże przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów w macicy oraz opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, co wiązało się z farmakodynamicznym działaniem na receptor opioidowy μ.
aberracja chromosomalna, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał kancerogenny, przenikanie do mleka, przeżywalność wewnątrzmaciczna, receptor opioidowy μ, rozwój postnatalny, śmiertelność osesków, substancja czynna, Tadomon, teratogenność, test Amesa, toksyczność u samic, wpływ na płodność
Leksykon substancji czynnych
Tapentadol – Właściwości farmakokinetyczne

Tapentadol wykazuje umiarkowaną biodostępność doustną (~32%) z istotnym metabolizmem pierwszego przejścia w wątrobie. Tmax różni się w zależności od formy farmaceutycznej: 3-6 godzin dla tabletek o przedłużonym uwalnianiu oraz około 1,25 godziny dla tabletek o standardowym uwalnianiu. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, a stałe stężenie w surowicy osiągane jest drugiego dnia terapii. Spożycie pokarmu wpływa na farmakokinetykę tapentadolu w stopniu nieistotnym klinicznie (wzrost AUC o 8-25%, Cmax o 16-18%). Objętość dystrybucji wynosi 540 ± 98 l, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (~20%), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Klirens całkowity po podaniu dożylnym to 1530 ± 177 ml/min, a okres półtrwania wynosi 4 godziny (standardowe uwalnianie) lub 5-6 godzin (przedłużone uwalnianie).
akumulacja leku, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, farmakokinetyka, glukuronidacja, glukuronidacja leku, hydroksytapentadol, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lek-lek, klirens całkowity, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, proporcjonalność dawki, stężenie stacjonarne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adoben 200 mg

Przedkliniczne badania tapentadolu, substancji czynnej leku Adoben, wykazały brak działania genotoksycznego w testach Amesa, aberracji chromosomowych in vitro i in vivo oraz nieplanowanej syntezy DNA, nawet przy maksymalnych dawkach tolerowanych przez modele zwierzęce. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały potencjału rakotwórczego. W zakresie wpływu na funkcje reprodukcyjne, tapentadol nie wpływał na płodność szczurów, jednak przy dużych dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów w macicy. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny powodowały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, związane z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt neurotoksyczny, genotoksyczność, laktacja, metabolit, model zwierzęcy, mutacja genowa, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał klastogenny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, śmiertelność osesków, tapentadol, test Amesa, uszkodzenie chromosomowe, wada rozwojowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia retard 250 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexia retard, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym między 3 a 6 godziną. Wartości AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym, a współczynnik akumulacji wynosi 1,5 przy dawkowaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę. Stabilne stężenia w surowicy osiągane są już drugiego dnia terapii. Pokarm wpływa na farmakokinetykę leku w sposób klinicznie nieistotny (wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%), co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vz 540 ± 98 l po podaniu dożylnym) oraz niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm jest intensywny (97% leku ulega biotransformacji), głównie przez glukuronidację katalizowaną przez UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, z mniejszym udziałem CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie odbywa się niemal wyłącznie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin po podaniu doustnym.
analiza farmakokinetyczna populacyjna, biodostępność bezwzględna, CYP2D6, cytochrom P450, enzymy CYP2C9, farmakokinetyka tapentadolu, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, kwas glukuronowy, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, pozorny klirens doustny, stężenie tapentadolu w surowicy, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adoben 200 mg

Tapentadol, substancja czynna leku Adoben w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 3-6 godzin. Parametry farmakokinetyczne wykazują liniowość w zakresie dawek terapeutycznych, a stabilne stężenia w surowicy uzyskuje się drugiego dnia terapii przy dawkowaniu 86 mg lub 172 mg dwa razy na dobę. Pokarm nie wpływa klinicznie istotnie na wchłanianie (wzrost AUC o 8%, Cmax o 18%). Tapentadol cechuje się dużą objętością dystrybucji (540 ± 98 l) i niskim wiązaniem z białkami osocza (~20%). Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97%), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a w mniejszym stopniu przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (99%), z klirensem 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, dystrybucja leku, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie stacjonarne leku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 150 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexia retard, przeszedł szeroką ocenę bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmującą testy genotoksyczności, karcynogenności, wpływu na rozrodczość oraz bezpieczeństwa stosowania u młodych osobników. Test Amesa oraz powtórzone badania aberracji chromosomowych in vitro wykazały brak działania genotoksycznego. Badania in vivo, obejmujące aberracje chromosomowe i nieplanowaną syntezę DNA, również nie potwierdziły potencjału genotoksycznego przy dawkach sięgających maksymalnej tolerowanej przez zwierzęta. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego. W zakresie rozrodczości tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów, choć przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów, bez jednoznacznego określenia przyczyny. Nie stwierdzono działania teratogennego po podaniu dożylnym i podskórnym, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały embriotoksyczność i opóźnienie rozwoju, głównie ośrodkowego układu nerwowego.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie makroskopowe, badanie mikroskopowe, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, lek opioidowy, najniższy obserwowany poziom działania niepożądanego, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, podwójny mechanizm działania, potencjał karcynogenny, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 50 mg

Tapentadol, substancja czynna produktu leczniczego BINATTA w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu doustnym na czczo, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-6 godzinach, a zależność AUC od dawki jest liniowa w zakresie terapeutycznym. Współczynnik akumulacji przy dawkowaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę wynosi około 1,5, a stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii. Spożycie posiłku bogatotłuszczowego powoduje nieistotny klinicznie wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami surowicy (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z wypieraniem z miejsc wiązania.
badanie farmakokliniczne, biodostępność tapentadolu, Cmax, cytochrom P450, farmakokinetyka tapentadolu, glukuronidacja tapentadolu, hydroksytapentadol, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid, O-glukuronid tapentadolu, okres półtrwania, sprzęganie z kwasem glukuronowym, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, współczynnik akumulacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 4 mg/ml

Tapentadol w postaci roztworu doustnego (4 mg/ml) wykazuje farmakokinetykę porównywalną do tabletek powlekanych o natychmiastowym uwalnianiu, z szybkim i całkowitym wchłanianiem oraz średnią biodostępnością bezwzględną około 32% z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po około 1,25 godziny, a parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC) rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym. Przy wielokrotnym podawaniu (co 6 godzin, dawki 75-175 mg) współczynnik akumulacji wynosi 1,4-1,7 dla substancji macierzystej i 1,7-2,0 dla metabolitu O-glukuronidu, a stabilne stężenie osiągane jest drugiego dnia terapii. Spożycie wysokotłuszczowego, wysokokalorycznego posiłku zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, jednak nie wpływa klinicznie istotnie na skuteczność leku, co pozwala na stosowanie Palexii niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vz 540 ± 98 l po podaniu dożylnym) i niskie wiązanie z białkami surowicy (~20%).
biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dysfagia, farmakokinetyka populacyjna, glukuronidacja tapentadolu, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lek-lek, interakcja lekowa, klirens całkowity, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, Palexia, stężenie leku w surowicy, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia retard 200 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexia retard (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po 3-6 godzinach. Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUC, rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym, a stan stacjonarny osiągany jest drugiego dnia terapii. Spożycie posiłku bogatotłuszczowego zwiększa AUC i Cmax odpowiednio o 8% i 18%, co nie ma znaczenia klinicznego. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vz 540 ± 98 l po podaniu dożylnym) oraz niski stopień wiązania z białkami surowicy (~20%). Metabolizm jest intensywny (97% leku metabolizowane), głównie przez glukuronidację (UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7), z mniejszym udziałem CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie odbywa się niemal wyłącznie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin po podaniu doustnym.
biodostępność bezwzględna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, glukuronidacja, hydroksytapentadol, klirens całkowity, klirens doustny, maksymalne stężenie, metabolizm intensywny, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku w surowicy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wchłanianie leku, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, wydalanie leku, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 150 mg

Dane przedkliniczne dotyczące tapentadolu (substancji czynnej produktu leczniczego BINATTA) wskazują na brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych), jak i in vivo (test aberracji chromosomowej oraz test nieplanowanej syntezy DNA) nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału rakotwórczego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku. W zakresie wpływu na rozród, tapentadol nie obniżał płodności szczurów, jednak przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności zarodków oraz opóźnienie rozwoju i działanie embriotoksyczne, związane z aktywacją receptorów opioidowych μ. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa in vitro, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na tapentadol, genotoksyczność in vivo, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał teratogenny, receptor opioidowy μ, tapentadol, test aberracji chromosomowej, test Amesa, wpływ na rozród
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Binatty, wykazały brak potencjału genotoksycznego i karcynogennego. Test Amesa oraz testy aberracji chromosomowych in vitro i in vivo, w tym test nieplanowanej syntezy DNA, nie potwierdziły działania mutagennego nawet przy maksymalnej tolerowanej dawce. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały ryzyka rakotwórczości, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku w kontekście długotrwałego stosowania. W zakresie wpływu na reprodukcję, tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów, jednak przy dużych dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy, bez jednoznacznego ustalenia mechanizmu tego efektu.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, przenikanie leku do mleka, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa, wpływ na reprodukcję
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adoben 150 mg

Tapentadol, substancja czynna leku Adoben, nie wykazuje działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na potencjalne ryzyko rakotwórczości istotne dla ludzi. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburza płodności samców i samic szczurów, jednak podanie dużych dawek wiązało się ze zmniejszeniem przeżywalności zarodków, bez jednoznacznego ustalenia, czy efekt ten dotyczy samców czy samic. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego przy dawkach terapeutycznych, natomiast dawki przekraczające zakres terapeutyczny powodowały opóźnienie rozwoju płodów oraz embriotoksyczność, w tym objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego związane z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, dawka nietoksyczna, dawka tolerowana, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, rozwój płodu, tapentadol, test Amesa, wpływ na rozrodczość
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 250 mg

Tapentadol, dostępny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach od 25 mg do 250 mg (fosforan tapentadolu), charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalną zależność dawka-AUC, a stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (Vz 540 ± 98 l po podaniu dożylnym) oraz niski stopień wiązania z białkami osocza (~20%), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm tapentadolu jest intensywny (97% ulega biotransformacji), głównie przez glukuronidację katalizowaną przez UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, z mniejszym udziałem sulfonacji i utleniania (CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6). Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie następuje głównie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin po podaniu doustnym.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, fosforan tapentadolu, glukuronidacja, hydroksylacja, intensywny metabolizm, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, reakcja utleniania, rozległa dystrybucja, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, sulfonowanie, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 4 mg/ml

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Palexii, wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, aberracje chromosomowe) oraz in vivo, nawet przy maksymalnych dawkach tolerowanych. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wskazały na potencjał rakotwórczy. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburzał płodności szczurów obu płci, jednak przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków, bez jednoznacznego ustalenia przyczyny. Nie stwierdzono teratogenności u szczurów i królików, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny wywoływały opóźnienia rozwojowe i embriotoksyczność, prawdopodobnie związane z aktywnością agonisty receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, bezpieczeństwo przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie opioidowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, Palexia, parametry neurobehawioralne, potencjał rakotwórczy, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 50 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy maksymalnych dawkach tolerowanych przez zwierzęta. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału rakotwórczego substancji. W zakresie wpływu na płodność, tapentadol nie wykazał negatywnego działania na płodność szczurów obu płci, jednak przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy, co wymaga dalszej analizy mechanizmu tego efektu. Badania teratogenności wykazały brak bezpośredniego działania teratogennego u szczurów i królików, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju płodu i embriotoksyczność, głównie poprzez aktywację receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, mutagenność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, płodność, przenikanie do mleka, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój postnatalny, śmiertelność osesków, tapentadol, test Amesa, toksyczność
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia retard 50 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexia retard, charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. W zakresie dawek terapeutycznych AUC rośnie proporcjonalnie do dawki, a współczynnik akumulacji przy podawaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę wynosi 1,5. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l po podaniu dożylnym) i niskie wiązanie z białkami surowicy (~20%). Metabolizm jest intensywny (97% dawki ulega biotransformacji), głównie przez glukuronidację katalizowaną przez UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, z mniejszym udziałem CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Wydalanie odbywa się prawie wyłącznie przez nerki (99%), a okres półtrwania wynosi 5-6 godzin. W populacji pediatrycznej farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych, z objętością dystrybucji 528 L (± 227 L) u dzieci 6-12 lat i 795 L (± 220 L) u młodzieży 12-18 lat oraz klirensem doustnym odpowiednio 135 L/h (± 51 L/h) i 180 L/h (± 45 L/h).
analiza farmakokinetyczna, AUC, biodostępność tapentadolu, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja leku, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, pozorny klirens doustny, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie tapentadolu w surowicy, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 50 mg

Tapentadol, substancja czynna leku Palexia, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 32% z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1,25 godziny, a farmakokinetyka wykazuje proporcjonalność do dawki w zakresie terapeutycznym. Stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii, a okres półtrwania wynosi około 4 godziny, co determinuje dawkowanie co 6 godzin. Pokarm zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, jednak nie wpływa klinicznie istotnie na skuteczność, dlatego lek można podawać niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji na poziomie wypierania z białek.
biodostępność bezwzględna, CYP2C9, CYP2D6, cytochrom P450, działanie przeciwbólowe, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm tapentadolu, N-desmetylotapentadol, niewydolność nerek, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, stan stacjonarny, stężenie tapentadolu w surowicy, szlak metaboliczny, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 20 mg/ml

Farmakokinetyka tapentadolu w postaci roztworu doustnego (20 mg/ml) jest porównywalna do tabletek powlekanych, z szybkim i całkowitym wchłanianiem oraz średnią biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu na czczo, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1,25 godziny, a parametry farmakokinetyczne (Cmax, AUC) rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym. Po podaniu wielokrotnym (co 6 godzin, dawki 75-175 mg) obserwuje się współczynnik akumulacji 1,4-1,7 dla substancji macierzystej i 1,7-2,0 dla metabolitu O-glukuronidu. Spożycie bogatotłuszczowego posiłku zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, wydłużając czas do osiągnięcia Cmax do 1,5 godziny, jednak nie wpływa klinicznie istotnie na skuteczność leku. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l po podaniu dożylnym) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%).
biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcje farmakokinetyczne, klirens całkowity, maksymalne stężenie, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, sprzęganie z kwasem glukuronowym, szlak metaboliczny, UDP-glukuronylotransferaza, wchłanianie leku, wiązanie leku z białkami, współczynnik akumulacji, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia retard 25 mg

Palexia retard, zawierający tapentadol chlorowodorek w dawkach od 25 mg do 250 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się średnią biodostępnością około 32% z powodu znacznego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 3-6 godzinach, a AUC rośnie proporcjonalnie do dawki. Po podaniu wielokrotnym dwa razy na dobę (86 mg i 172 mg) współczynnik akumulacji wynosi 1,5, a stabilne stężenia osiągane są już drugiego dnia terapii. Pokarm ma niewielki wpływ na farmakokinetykę (wzrost AUC o 8% i Cmax o 18% po posiłku wysokotłuszczowym), co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l po podaniu dożylnym) i niski stopień wiązania z białkami surowicy (~20%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97%), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a w mniejszym stopniu przez CYP450 (CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6). Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej i są wydalane głównie przez nerki (99%). Okres półtrwania wynosi 5-6 godzin, a klirens całkowity po podaniu dożylnym to 1530 ± 177 ml/min.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja, cytochrom P450, dawkowanie według masy ciała, działanie przeciwbólowe, glukuronidacja, hydroksytapentadol, indukcja enzymatyczna, interakcja lekowa, klirens całkowity, klirens doustny, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, stężenie stacjonarne, stężenie tapentadolu w surowicy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, terapia bólu, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 250 mg

Przedkliniczne badania tapentadolu, substancji czynnej Palexia retard, nie wykazały działania genotoksycznego ani karcynogennego, co potwierdzają testy in vitro (m.in. test Amesa) oraz in vivo, nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na ryzyko rakotwórczości u ludzi. W zakresie wpływu na rozród, tapentadol nie zaburzał funkcji reprodukcyjnych u szczurów, jednak przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków, bez jednoznacznego ustalenia mechanizmu tego efektu. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny powodowały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, związane z aktywnością agonistyczną wobec receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, ból, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na tapentadol, LOAEL, najniższy obserwowany poziom działania niepożądanego, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, Palexia retard, parametr neurobehawioralny, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał teratogenny, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadomon 150 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu (substancji czynnej leku Tadomon) wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomalnych) oraz in vivo, nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długotrwałe badania na modelach zwierzęcych nie potwierdziły potencjału rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburzał płodności szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów w macicy, bez jednoznacznego ustalenia przyczyny (wpływ na samca lub samicę). Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego przy dawkach terapeutycznych, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju płodów oraz embriotoksyczność z zaburzeniami OUN związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomalna, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, substancja czynna, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adoben 50 mg

Tapentadol, substancja czynna leku Adoben w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 50-250 mg), charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii przy podawaniu dwa razy na dobę. Pokarm ma minimalny wpływ na parametry farmakokinetyczne (wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%), co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami surowicy (~20%). Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (około 97% dawki), z udziałem izoform UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a w mniejszym stopniu przez utlenianie (CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6). Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (99%), z okresem półtrwania 5-6 godzin i klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, hydroksytapentadol, inhibitor pompy protonowej, klirens całkowity, lek prokinetyczny, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, UDP-glukuronylotransferaza, współczynnik akumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadomon 25 mg

Przedkliniczne badania tapentadolu, substancji czynnej leku Tadomon, wykazały brak potencjału genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomalnych) oraz in vivo, nawet przy maksymalnej tolerowanej dawce. Długotrwałe badania karcynogenności na modelach zwierzęcych nie wykazały związku między ekspozycją na tapentadol a ryzykiem rozwoju nowotworów. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie obniżał płodności u szczurów obu płci, jednak przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów w macicy oraz opóźnienie rozwoju, głównie związane z działaniem embriotoksycznym na ośrodkowy układ nerwowy, co wiązano z aktywnością agonistyczną wobec receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomalna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, karcynogenność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, receptor opioidowy μ, rozwój postnatalny, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adoben 100 mg

Tapentadol, substancja czynna tabletek o przedłużonym uwalnianiu Adoben, charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest drugiego dnia terapii. Pokarm nie wpływa klinicznie istotnie na parametry farmakokinetyczne (wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%). Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niski stopień wiązania z białkami surowicy (~20%), co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97% leku ulega przemianie), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Klirens całkowity wynosi 1530 ± 177 ml/min, a okres półtrwania 5-6 godzin po podaniu doustnym.
biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dystrybucja leku, dystrybucja w organizmie, ekspozycja na lek, glukuronidacja, hydroksytapentadol, intensywny metabolizm, interakcja farmakokinetyczna, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole pod krzywą stężenia, reakcja glukuronidacji, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 150 mg

Tapentadol, substancja czynna leku BINATTA w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 25-250 mg), charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. W farmakokinetyce obserwuje się proporcjonalną zależność dawka-AUC oraz współczynnik akumulacji 1,5 przy dawkach 86 mg i 172 mg podawanych dwukrotnie na dobę, a stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii. Pokarm bogatotłuszczowy zwiększa AUC i Cmax odpowiednio o 8% i 18%, co nie jest klinicznie istotne, umożliwiając podawanie leku niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (~20%), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97%), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (99%), z klirensem 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, glukuronid, glukuronidacja, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, T1/2, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, utlenianie, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 200 mg

Tapentadol w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (BINATTA) charakteryzuje się średnią biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 3-6 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest drugiego dnia terapii. Spożycie posiłków zwiększa AUC o 8% i Cmax o 18%, jednak zmiany te są klinicznie nieistotne, co pozwala na elastyczne dawkowanie niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji 540 ± 98 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm leku jest intensywny, dominująca jest glukuronidacja (około 70% dawki wydalane z moczem jako sprzężone metabolity), z udziałem enzymów UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, natomiast metabolizm oksydacyjny przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6 ma mniejsze znaczenie. Eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową (99%), z okresem półtrwania 5-6 godzin, co determinuje schemat dawkowania dwa razy na dobę.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 75 mg

Tapentadol, substancja czynna Palexia 75 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 32% z powodu efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1,25 godziny, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (75-175 mg). Spożycie posiłków bogatotłuszczowych zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97%), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania około 4 godzin, co determinuje schemat dawkowania co 6 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na metabolit, enzym CYP2D6, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, łagodne zaburzenie czynności wątroby, metabolizm leku, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 25 mg

Tapentadol, substancja czynna leku Binatta dostępnego w dawkach 25–250 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3–6 godzinach. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC, a stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii przy podawaniu dwa razy na dobę. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami surowicy (~20%). Metabolizm jest intensywny, głównie przez glukuronidację (ok. 97% leku ulega biotransformacji), z udziałem enzymów UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Eliminacja następuje głównie przez nerki (99%), z okresem półtrwania 5–6 godzin. U osób starszych (65–78 lat) farmakokinetyka tapentadolu jest zbliżona do młodszych dorosłych, z nieistotnym klinicznie obniżeniem Cmax o 16%.
BINATTA, biodostępność tapentadolu, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, enzym CYP, glukuronid, glukuronidacja, hydroksytapentadol, kwas glukuronowy, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie w surowicy, UDP-glukuronylotransferaza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 25 mg

Badania przedkliniczne tapentadolu, substancji czynnej leku Palexia retard, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych) jak i in vivo (testy aberracji chromosomowej i nieplanowanej syntezy DNA) nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na potencjalne ryzyko karcinogenności u ludzi. W zakresie wpływu na funkcje rozrodcze, tapentadol nie wykazał istotnego negatywnego wpływu na płodność szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów w macicy, bez jednoznacznego ustalenia mechanizmu. Badania teratogenności u szczurów i królików nie potwierdziły działania teratogennego, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny wywoływały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie manifestującą się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja na tapentadol, maksymalna tolerowana dawka, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adoben 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku Adoben, wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach zbliżonych do maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały potencjału karcynogennego, co wskazuje na niskie ryzyko rakotwórczości u ludzi. W zakresie wpływu na płodność, tapentadol nie wpływał istotnie na płodność samców i samic szczurów, choć przy dużych dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności w macicy. Badania teratogenności na szczurach i królikach potwierdziły brak działania teratogennego, jednak przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny stwierdzono opóźnienie rozwoju zarodkowo-płodowego oraz embriotoksyczność, głównie z objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, badania przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, karcynogenność, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, parametry neurobehawioralne, płodność, potencjał teratogenny, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój zarodkowo-płodowy, tapentadol, test Amesa, toksyczność
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Palexii, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Test Amesa oraz badania aberracji chromosomowych in vitro i in vivo, przeprowadzone przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej, potwierdziły brak potencjału genotoksycznego. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na ryzyko karcinogenności u ludzi. W zakresie wpływu na rozród, tapentadol nie wpłynął negatywnie na płodność szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności embrionów w macicy, bez jednoznacznego określenia przyczyny. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju embrionów oraz embriotoksyczność z objawami ośrodkowego układu nerwowego, związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, maksymalna dawka tolerowana, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, opóźnienie rozwoju, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał genotoksyczny, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 200 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Binatty, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych), jak i in vivo (test aberracji chromosomowej oraz test nieplanowanej syntezy DNA przy maksymalnej dawce tolerowanej). Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały potencjału rakotwórczego. W zakresie wpływu na reprodukcję, tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność wewnątrzmaciczną oraz opóźnienie rozwoju płodów i embriotoksyczność, związane z działaniem na receptor opioidowy μ. Nie stwierdzono działania teratogennego w modelach szczurów i królików, mimo że efekty toksyczne pojawiały się przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny.
aberracja chromosomowa, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, model badawczy, mutacja genowa, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność wewnątrzmaciczna, receptor opioidowy μ, rozwój postnatalny, ryzyko rakotwórcze, tapentadol, teratogenność, test Amesa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 250 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku BINATTA (tabletki o przedłużonym uwalnianiu), wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału rakotwórczego tapentadolu, co sugeruje niskie ryzyko kancerogenności u ludzi. Ocena wpływu na rozrodczość wykazała brak negatywnego wpływu na płodność szczurów, choć przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności zarodków, bez jednoznacznego wskazania, czy efekt ten dotyczył samców czy samic. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie potwierdziły działania teratogennego przy podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa in vitro, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karmienie piersią, maksymalna dawka tolerowana, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, reprodukcja i rozwój, tapentadol, test Amesa, toksyczność rozwojowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 200 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Palexia retard, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych), jak i in vivo (testy aberracji chromosomowej i nieplanowanej syntezy DNA) przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na potencjalne ryzyko rakotwórczości. W zakresie wpływu na zdolności rozrodcze, tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów, choć przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy. Badania teratogenności nie wykazały działania teratogennego, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie poprzez aktywację receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, aktywność ruchowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kość długa, LOAEL, najniższy obserwowany poziom działania niepożądanego, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ocena makroskopowa i mikroskopowa, ośrodkowy układ nerwowy, Palexia retard, płodność, przenikanie do mleka, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój postnatalny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, teratogenność, test Amesa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adoben 50 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu (substancji czynnej leku Adoben) wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych), jak i in vivo (testy aberracji chromosomowej oraz nieplanowanej syntezy DNA) przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału karcynogennego. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburzał płodności samców i samic szczurów przy dawkach terapeutycznych, jednak przy dużych dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy oraz embriotoksyczność, w tym opóźnienie rozwoju i objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego związane z aktywnością receptorów opioidowych μ. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, maksymalna dawka tolerowana, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa, wada wrodzona, właściwość mutagenna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia 100 mg

Tapentadol, substancja czynna w tabletkach powlekanych Palexia, charakteryzuje się biodostępnością bezwzględną około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w około 1,25 godziny. Farmakokinetyka tapentadolu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a współczynnik akumulacji wynosi 1,4-1,7 dla substancji macierzystej i 1,7-2,0 dla głównego metabolitu O-glukuronidu. Stan stacjonarny osiągany jest po 2 dniach terapii. Pokarm zwiększa AUC o 25% i Cmax o 16%, jednak nie wpływa klinicznie istotnie na działanie leku. Objętość dystrybucji wynosi 540 ± 98 l, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm tapentadolu odbywa się głównie przez glukuronidację (enzymy UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7), z wydalaniem 70% dawki z moczem w postaci sprzężonej (55% glukuronid, 15% siarczan), a klirens całkowity po podaniu dożylnym wynosi 1530 ± 177 ml/min. Okres półtrwania to około 4 godziny.
biodostępność bezwzględna, dystrybucja leku, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka, glukuronidacja, hydroksytapentadol, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm tapentadolu, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, stężenie maksymalne, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Palexia retard 150 mg

Tapentadol w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Palexia retard) charakteryzuje się biodostępnością około 32% z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest między 3 a 6 godziną po podaniu, a pole pod krzywą stężenia (AUC) rośnie proporcjonalnie do dawki. W stanie stacjonarnym, osiąganym drugiego dnia terapii, współczynnik akumulacji wynosi około 1,5 przy dawkach 86 mg i 172 mg podawanych dwa razy na dobę. Pokarm nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę leku, co umożliwia podawanie go niezależnie od posiłków. Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami surowicy (~20%), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97%), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Lek i metabolity są wydalane głównie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, ekspozycja na lek, glukuronid tapentadolu, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcje farmakokinetyczne, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pozorna objętość dystrybucji, pozorny klirens doustny, stan stacjonarny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 75 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku Palexia, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych), jak i in vivo (testy aberracji chromosomowej oraz nieplanowanej syntezy DNA) przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały potencjału rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozród, tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów obu płci, jednak przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy oraz embriotoksyczne efekty, w tym opóźnienie rozwoju i zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego związane z aktywnością receptorów opioidowych μ. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa, dawka tolerowana, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój postnatalny, tapentadol, test Amesa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 100 mg

Tapentadol w preparacie BINATTA (tabletki o przedłużonym uwalnianiu) charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym w 3–6 godzin. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC, a współczynnik akumulacji przy dawkowaniu 86 mg i 172 mg dwa razy na dobę wynosi 1,5. Stan stacjonarny osiągany jest drugiego dnia terapii. Pokarm nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę leku (wzrost AUC o 8%, Cmax o 18%). Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Metabolizm jest intensywny (97% leku ulega biotransformacji), głównie przez glukuronidację (UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7) oraz oksydację przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Eliminacja odbywa się niemal wyłącznie przez nerki (99%), z okresem półtrwania 5–6 godzin. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, CYP2C9, CYP2D6, cytochrom P450, farmakokinetyka tapentadolu, glukuronidacja, hydroksytapentadol, indukcja enzymów, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm pierwszego przejścia, metoklopramid, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, pole pod krzywą stężenia leku, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny stężenia leku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, układ enzymatyczny, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia 20 mg/ml

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej preparatu Palexia (20 mg/ml, roztwór doustny), wykazały brak potencjału genotoksycznego i rakotwórczego w standardowych testach in vitro i in vivo, w tym w teście Amesa oraz badaniach aberracji chromosomowych i nieplanowanej syntezy DNA. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały ryzyka kancerogennego. W zakresie reprodukcji, tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów, jednak przy dużych dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków, co może wskazywać na działanie embriotoksyczne związane z aktywnością receptorów opioidowych µ, występujące przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa in vitro, badanie genotoksyczności in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ocena makroskopowa i mikroskopowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, rozwój embrionalny, tapentadol, test Amesa, zaburzenie płodności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 50 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej leku Binatta, nie wykazały działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Test Amesa, test aberracji chromosomowych in vitro oraz badania in vivo przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej potwierdziły brak genotoksyczności. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na ryzyko karcinogenności u ludzi. W zakresie wpływu na reprodukcję, tapentadol nie wpłynął na płodność szczurów obu płci, jednak przy dużych dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy oraz opóźnienie rozwoju embrionów i embriotoksyczność, głównie objawiającą się zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego związanymi z aktywnością receptorów opioidowych μ. Działania te występowały przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny.
aberracja chromosomowa, aberracja chromosomowa in vitro, dawka tolerowana, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, lek BINATTA, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój embrionalny, tapentadol, test Amesa, test genotoksyczności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej u zwierząt. Długoterminowe badania kancerogenności nie wykazały ryzyka rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburzał płodności samców i samic szczurów, jednak przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków oraz opóźnienia rozwojowe i embriotoksyczność, związane z działaniem na receptor opioidowy μ. Nie stwierdzono teratogenności u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa, wpływ na rozrodczość
Leksykon substancji czynnych
Tapentadol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania tapentadolu wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych) jak i in vivo (test aberracji chromosomowej i nieplanowanej syntezy DNA) przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej (MTD). Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały potencjału karcynogennego, co wskazuje na niskie ryzyko rakotwórczości przy przewlekłym stosowaniu. W zakresie wpływu na rozród, tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów obu płci, choć przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności zarodków. Nie stwierdzono teratogenności u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny wywoływały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, związane z działaniem na receptor opioidowy μ.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczne, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcynogenność, maksymalna dawka tolerowana, najniższy obserwowany poziom działania niepożądanego, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, parametr neurobehawioralny, receptor opioidowy μ, ryzyko karcynogenne, tapentadol, teratogenność, test Amesa, test mutagenności, toksyczność rozwojowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adoben 150 mg

Tapentadol w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. W zakresie dawek terapeutycznych (86 mg i 172 mg podawanych dwa razy na dobę) wykazuje proporcjonalną farmakokinetykę z akumulacją na poziomie 1,5 i osiągnięciem stanu stacjonarnego drugiego dnia terapii. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) oraz niski stopień wiązania z białkami surowicy (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm tapentadolu jest intensywny (97% dawki ulega biotransformacji), głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7), a także w mniejszym stopniu przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja leku, glukuronid, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie tapentadolu w surowicy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby