Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Binatta 200 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Binatta

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej produktu leczniczego Binatta, obejmowały szereg testów genotoksyczności, badania potencjału rakotwórczego oraz ocenę wpływu na reprodukcję i rozwój. Uzyskane dane dostarczają istotnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa tego leku w kontekście jego stosowania klinicznego.¹

Ocena potencjału genotoksycznego

W zakresie oceny potencjału genotoksycznego przeprowadzono szereg badań in vitro oraz in vivo. W teście Amesa, powszechnie stosowanym do wykrywania mutacji genowych u bakterii, tapentadol nie wykazał działania genotoksycznego.² Wstępne badania aberracji chromosomowych in vitro przyniosły niejednoznaczne wyniki, jednak po powtórzeniu testu uzyskano zdecydowanie negatywne rezultaty, co wskazuje na brak potencjału genotoksycznego w tym modelu badawczym.³

Badania przeprowadzone in vivo obejmowały dwa kluczowe punkty końcowe: test aberracji chromosomowej oraz test nieplanowanej syntezy DNA. W obu przypadkach, nawet przy zastosowaniu maksymalnej dawki tolerowanej, tapentadol nie wykazał działania genotoksycznego.⁴

Ocena potencjału rakotwórczego

Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych, przeprowadzone w celu oceny potencjalnego ryzyka rakotwórczego, nie wykazały zagrożenia dla ludzi. Wyniki te sugerują brak potencjału onkogennego tapentadolu przy jego zastosowaniu klinicznym.⁵

Wpływ na płodność i reprodukcję

Badania nad wpływem tapentadolu na płodność wykazały, że substancja nie zaburza zdolności reprodukcyjnych zarówno u męskich, jak i żeńskich osobników szczurów.⁶ Jednakże przy zastosowaniu dużych dawek obserwowano zmniejszenie stopnia przeżywalności w macicy, chociaż mechanizm tego zjawiska i czy było ono związane z wpływem na organizm samca czy samicy pozostaje niewyjaśnione.⁷

Ocena potencjału teratogennego

Badania teratogenności przeprowadzono na dwóch gatunkach zwierząt laboratoryjnych: szczurach i królikach, z zastosowaniem różnych dróg podania (dożylnej i podskórnej). W żadnym z modeli nie stwierdzono działania teratogennego tapentadolu.⁸ Jednakże po podaniu dawek wywołujących nasilone działanie farmakodynamiczne obserwowano:

• Opóźnienie rozwoju płodów
• Działanie embriotoksyczne, w tym objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego

Należy podkreślić, że efekty te występowały po zastosowaniu dawek przekraczających zakres terapeutyczny i były związane z aktywnością tapentadolu wobec receptora opioidowego μ.⁹ Dodatkowo, po podaniu dożylnym u szczurów odnotowano zmniejszenie stopnia przeżywalności wewnątrzmacicznej.¹⁰

Wpływ na rozwój postnatalny

W badaniach na szczurach wykazano, że tapentadol powodował zwiększenie śmiertelności osesków (F1), które w pierwszych czterech dniach po urodzeniu były bezpośrednio narażone na działanie leku wydzielanego do mleka matki. Co istotne, efekt ten obserwowano już przy dawkach, które nie wykazywały toksyczności wobec organizmu matki.¹¹ Pomimo obserwowanej śmiertelności, nie stwierdzono wpływu tapentadolu na parametry neurobehawioralne młodych osobników.¹²

Przenikanie do mleka matki

Przeprowadzono również badania nad wydzielaniem tapentadolu do mleka matki i jego wpływem na oseski. U noworodków szczurów karmionych przez samice otrzymujące tapentadol stwierdzono zależną od dawki ekspozycję zarówno na substancję macierzystą (tapentadol), jak i na jej metabolit (O-glukuronid tapentadolu).¹³ Na podstawie tych wyników wnioskuje się, że tapentadol przenika do mleka matki, co ma istotne znaczenie kliniczne przy rozważaniu stosowania leku u kobiet karmiących piersią.¹⁴