powierzchnia uwalniająca
Powierzchnia uwalniająca to specyficzny obszar struktury anatomicznej lub implantu, który jest zaprojektowany do kontrolowanego uwalniania substancji czynnych. W kontekście medycznym pojęcie to najczęściej odnosi się do systemów dostarczania leków, implantów medycznych czy stentów powlekanych substancjami aktywnymi.
W farmakologii i farmacji klinicznej powierzchnia uwalniająca determinuje kinetykę uwalniania substancji czynnej, wpływając na biodostępność leku oraz jego profil farmakokinetyczny. Projektowanie odpowiedniej powierzchni uwalniającej ma kluczowe znaczenie w systemach o kontrolowanym lub przedłużonym uwalnianiu, gdzie dąży się do utrzymania stałego stężenia leku w organizmie przez określony czas.
W implantologii i inżynierii biomedycznej powierzchnie uwalniające mogą być modyfikowane poprzez zastosowanie specjalnych powłok, mikroporów lub nanocząstek, co pozwala na precyzyjne dostosowanie szybkości uwalniania substancji aktywnych. Technologie te znajdują zastosowanie m.in. w stentach uwalniających leki przeciwzapalne czy przeciwproliferacyjne, implantach ortopedycznych z powłokami antybiotykowymi czy zaawansowanych opatrunkach do leczenia ran przewlekłych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Transtec 70 mcg/h 70 mcg/h (40 mg)
Transtec to system transdermalny zawierający buprenorfinę, dostępny w trzech dawkach: 35 μg/h (20 mg buprenorfiny, powierzchnia uwalniająca 25 cm²), 52,5 μg/h (30 mg, 37,5 cm²) oraz 70 μg/h (40 mg, 50 cm²). Substancja czynna jest uwalniana ze stałą szybkością przez 96 godzin (4 dni). Plastry mają cielisty kolor, zaokrąglone brzegi i są pakowane pojedynczo w saszetki z zabezpieczeniem przed dziećmi. System transdermalny zawiera składniki poprawiające przenikanie leku przez skórę oraz właściwości adhezyjne, takie jak oleinian (Z)-oktadeka-9-en-1-ylu, powidon K90 oraz różne polimery tworzące matrycę i warstwę adhezyjną.