metoda in vitro
Metoda in vitro (IVF – In Vitro Fertilization) to technika wspomaganego rozrodu, w której komórka jajowa zostaje zapłodniona przez plemnik poza organizmem kobiety, w warunkach laboratoryjnych. Procedura obejmuje stymulację hormonalną jajników, pobranie oocytów, zapłodnienie ich plemnikami w laboratorium, a następnie transfer powstałych zarodków do macicy.
Wskazania do zastosowania IVF obejmują niepłodność z powodu czynnika jajowodowego, endometriozy, czynnika męskiego, niewyjaśnionej niepłodności czy nieskuteczności innych metod leczenia. Skuteczność metody zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjentki, przyczyny niepłodności oraz jakości pozyskanych gamet i zarodków. Średnia skuteczność jednego cyklu IVF wynosi około 20-35% u kobiet poniżej 35. roku życia.
Procedura in vitro wiąże się z ryzykiem wystąpienia zespołu hiperstymulacji jajników, ciąży mnogiej oraz nieznacznie zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych u dzieci. Współczesne protokoły stymulacji oraz techniki laboratoryjne, takie jak diagnostyka preimplantacyjna, pozwalają na zminimalizowanie ryzyk i zwiększenie skuteczności metody.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Analiza danych przedklinicznych preparatu Septanazal dla dzieci (0,5 mg ksylometazoliny chlorowodorku + 50 mg deksopantenolu na 1 ml aerozolu do nosa) wskazuje na brak istotnych zagrożeń bezpieczeństwa przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Ksylometazolina wykazała brak toksyczności po podaniu wielokrotnym w badaniach na psach oraz negatywne wyniki mutagenności in vitro, co wyklucza potencjał mutagenny. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny były letalne dla zarodków i spowalniały wzrost płodu. Zauważono zahamowanie laktacji u szczurów, jednak bez dowodów na zaburzenia płodności. Deksopantenol charakteryzuje się bardzo niską toksycznością, z LD50 wynoszącym 6,25 g/kg u myszy i 3,00 g/kg u królików (doustnie), jednak brak jest danych dotyczących jego potencjalnego działania mutagennego, rakotwórczego i teratogennego, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa tej substancji.
aerozol do nosa, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, badanie toksyczności, dawka śmiertelna, deksopantenol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, ksylometazoliny chlorowodorek, kwas pantotenowy, metoda in vitro, potencjał mutagenny, Septanazal dla dzieci, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wartość LD50, zaburzenie płodności, zahamowanie laktacji -
Leksykon leków
Lerkanidypina nie jest zalecana do stosowania u kobiet w ciąży ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz potencjalne ryzyko, mimo braku bezpośredniego działania teratogennego w badaniach na zwierzętach. U kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas terapii lerkanidypiną. W przypadku karmienia piersią brak jest danych dotyczących przenikania leku do mleka oraz bezpieczeństwa stosowania, dlatego lek jest przeciwwskazany w tym okresie, a w razie konieczności leczenia należy rozważyć zaprzestanie karmienia piersią i zastosowanie alternatywnych metod żywienia niemowlęcia.
Brak jest specyficznych danych dotyczących wpływu lerkanidypiny na płodność u ludzi, jednak antagonisty kanałów wapniowych, do których należy lerkanidypina, mogą powodować odwracalne zmiany biochemiczne w główkach plemników, potencjalnie utrudniające zapłodnienie. W przypadku par z trudnościami w zajściu w ciążę, zwłaszcza przy niepowodzeniach in vitro, należy rozważyć wpływ lerkanidypiny jako możliwego czynnika. Decyzje terapeutyczne powinny być podejmowane indywidualnie, uwzględniając szczegółowy wywiad dotyczący planów prokreacyjnych, stosowanych metod antykoncepcji oraz możliwości karmienia piersią, a także analizę stosunku korzyści do ryzyka.
antagonista kanału wapniowego, ciąża, działanie teratogenne, karmienie piersią, lek hipotensyjny, lerkanidypina, metoda antykoncepcji, metoda in vitro, płodność, pochodna dihydropirydyny, profil bezpieczeństwa, zapłodnienie in vitro, zmiany biochemiczne plemników -
Leksykon leków
Stosowanie radiofarmaceutyków zawierających nadtechnecjan-99mTc u kobiet w wieku rozrodczym wymaga bezwzględnego wykluczenia ciąży przed wykonaniem badania, ze względu na swobodne przenikanie tego izotopu przez barierę łożyskową i potencjalne narażenie płodu na promieniowanie jonizujące. W przypadku braku miesiączki lub nieregularnych cykli, należy rozważyć alternatywne metody diagnostyczne bez ekspozycji na promieniowanie. Dawki pochłonięte przez macicę przy podaniu 800 MBq nadtechnecjanu sodu Na99mTcO4 wynoszą 6,5 mGy (dożylnie), 4,8 mGy (po zastosowaniu środków blokujących) oraz 3,1 mGy (erytrocyty znakowane 99mTc), co przekracza zalecany próg 0,5 mGy uznawany za potencjalnie szkodliwy dla płodu. Badania u kobiet ciężarnych powinny być wykonywane wyłącznie, gdy korzyści diagnostyczne przewyższają ryzyko dla płodu.
badanie radioizotopowe, bariera łożyskowa, dawka pochłonięta, dawka promieniowania, erytrocyty znakowane, generator radionuklidu, metoda in vitro, metoda in vivo, molibdenian sodu, nadchloran potasu, nadtechnecjan, nadtechnecjan sodu, ochrona radiologiczna, promieniowanie jonizujące, radioaktywność, radiofarmaceutyk, radionuklid macierzysty, radionuklid pochodny, rozpad promieniotwórczy, technet-99m -
Leksykon leków
PoltechRBC to liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierający 13,40 mg sodu pirofosforanu dziesięciowodnego, przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego po rozpuszczeniu w roztworze soli fizjologicznej. Produkt służy do znakowania erytrocytów w medycynie nuklearnej, umożliwiając cztery główne metody znakowania: in vivo, in vitro, in vivo/in vitro (mieszana) oraz znakowanie denaturowanych erytrocytów. W każdej z tych metod stosuje się nadtechnecjan (99mTc) sodu, a aktywność podawanego radiofarmaceutyka różni się w zależności od badania diagnostycznego: scyntygrafia puli krwi wymaga średnio 800 MBq (zakres 500–1050 MBq), badanie objętości krwi 3 MBq (zakres 1–5 MBq), a scyntygrafia śledziony 50 MBq (zakres 20–70 MBq). Podawanie dawki powinno uwzględniać lokalne poziomy referencyjne (DRL) oraz przepisy krajowe, a przekroczenie DRL wymaga uzasadnienia klinicznego.
EANM, generator radionuklidowy, kompleks pirofosforanu z cyną, medycyna nuklearna, metoda in vitro, metoda in vivo, nadtechnecjan sodu, objętość krwi, obraz scyntygraficzny, pirofosforan sodu, podawanie dożylne, roztwór soli fizjologicznej, scyntygrafia puli krwi, scyntygrafia śledziony, znakowanie erytrocytów -
Leksykon substancji czynnych
Nadtechnecjan sodu (Na99mTcO4) jest radiofarmaceutykiem wykorzystywanym w diagnostyce medycznej, powstającym z rozpadu 99Mo (T1/2=66 h, E=740 keV) do 99mTc (T1/2=6,01 h, E=141 keV). Substancja ta przenika przez barierę łożyskową, co powoduje ekspozycję płodu na promieniowanie jonizujące. Dawka pochłonięta przez macicę po dożylnym podaniu 800 MBq nadtechnecjanu sodu wynosi 6,5 mGy, a po zastosowaniu środków blokujących (nadchloran potasu, jodki) spada do 4,8 mGy. Dla porównania, dawka po podaniu 800 MBq erytrocytów znakowanych 99mTc wynosi 3,1 mGy. Dawki powyżej 0,5 mGy są uważane za potencjalnie szkodliwe dla płodu, co wymaga szczególnej ostrożności i dokładnej oceny bilansu korzyści i ryzyka przed wykonaniem badania u kobiet w ciąży.
bariera łożyskowa, betiatyd znakowany technetem, cykl miesiączkowy, dawka pochłonięta, dawka promieniowania, diagnostyka medyczna, ekspozycja niemowlęcia, ekspozycja płodu, erytrocyty znakowane, laktacja, metoda in vitro, metoda in vivo, mleko matki, nadchloran potasu, nadtechnecjan sodu, ochrona radiologiczna, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, radioizotop, radionuklid macierzysty, radionuklid pochodny, rozpad promieniotwórczy, środek blokujący, substancja promieniotwórcza, substancja radioaktywna, znakowanie erytrocytów
