Dawkowanie i sposób podawania
PoltechRBC 13,4 mg

PoltechRBC to liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierający 13,40 mg sodu pirofosforanu dziesięciowodnego, przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego po rozpuszczeniu w roztworze soli fizjologicznej. Produkt służy do znakowania erytrocytów w medycynie nuklearnej, umożliwiając cztery główne metody znakowania: in vivo, in vitro, in vivo/in vitro (mieszana) oraz znakowanie denaturowanych erytrocytów. W każdej z tych metod stosuje się nadtechnecjan (99mTc) sodu, a aktywność podawanego radiofarmaceutyka różni się w zależności od badania diagnostycznego: scyntygrafia puli krwi wymaga średnio 800 MBq (zakres 500–1050 MBq), badanie objętości krwi 3 MBq (zakres 1–5 MBq), a scyntygrafia śledziony 50 MBq (zakres 20–70 MBq). Podawanie dawki powinno uwzględniać lokalne poziomy referencyjne (DRL) oraz przepisy krajowe, a przekroczenie DRL wymaga uzasadnienia klinicznego.

Dawkowanie i sposób podawania leku PoltechRBC

PoltechRBC, jako liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierający 13,40 mg sodu pirofosforanu dziesięciowodnego, jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego. Przed zastosowaniem u pacjenta produkt leczniczy wymaga rozpuszczenia w roztworze soli fizjologicznej, co prowadzi do utworzenia kompleksu pirofosforanu z cyną (II).1

Metody znakowania erytrocytów

W praktyce klinicznej stosowane są cztery główne metody znakowania erytrocytów z wykorzystaniem produktu PoltechRBC:2

  1. Metoda in vivo – polega na wstrzyknięciu odpowiedniej objętości roztworu przygotowanego przez rozpuszczenie zawartości fiolki w roztworze soli fizjologicznej, a następnie podaniu dożylnym jałowego roztworu nadtechnecjanu (99mTc) sodu (eluat z generatora radionuklidowego 99Mo/99mTc).3
  2. Metoda in vitro – wymaga pobrania próbki krwi pacjenta i inkubacji in vitro próbki krwi lub wyizolowanych erytrocytów z odpowiednią objętością roztworu przygotowanego poprzez rozpuszczenie zawartości fiolki w soli fizjologicznej. Następnie dodaje się jałowy roztwór nadtechnecjanu (99mTc) sodu, a wyznakowane erytrocyty wstrzykuje się z powrotem pacjentowi.4
  3. Metoda in vivo/in vitro (metoda mieszana) – inicjowana jest przez wstrzyknięcie dożylne odpowiedniej objętości roztworu przygotowanego przez rozpuszczenie zawartości fiolki w soli fizjologicznej, co wprowadza w warunkach in vivo jony cyny do erytrocytów. Następnie pobierana jest próbka krwi pacjenta, którą znakuje się in vitro nadtechnecjanem (99mTc) sodu. Po znakowaniu wyznakowane erytrocyty wstrzykuje się pacjentowi.5
  4. Znakowanie denaturowanych erytrocytów – proces rozpoczyna się od wyznakowania erytrocytów metodą in vitro, po czym poddaje się je denaturacji, na przykład przez ogrzewanie w temperaturze 49–50°C przez 25 minut. Po zakończeniu procesu denaturacji, wyznakowane i zdenaturowane erytrocyty wstrzykuje się pacjentowi.6

Dawkowanie w zależności od rodzaju badania

Dawkowanie produktu PoltechRBC zależy od rodzaju przeprowadzanego badania diagnostycznego oraz zastosowanej metody znakowania erytrocytów:7

  • Scyntygrafia puli krwi – średnia aktywność 99mTc podana w jednym wstrzyknięciu przy znakowaniu in vivo, in vivo/in vitro lub in vitro wynosi 800 MBq (zakres 500 – 1050 MBq).8
  • Badanie objętości krwi – średnia aktywność 99mTc podana w jednym wstrzyknięciu przy znakowaniu in vitro wynosi 3 MBq (zakres 1 – 5 MBq).9
  • Scyntygrafia śledziony – średnia aktywność 99mTc podana w jednym wstrzyknięciu przy znakowaniu in vitro denaturowanych erytrocytów wynosi 50 MBq (zakres 20 – 70 MBq).10

Należy pamiętać, że zgodnie z Dyrektywą Europejską 97/43/Euratom i aktualną praktyką w Europie, powyższe aktywności należy traktować jedynie jako ogólne wskazówki. W każdym kraju lekarz specjalista w dziedzinie medycyny nuklearnej powinien uwzględniać diagnostyczne poziomy referencyjne (ang. diagnostic reference level – DRL) oraz zasady określone przez lokalne przepisy. Wstrzyknięcie aktywności większej niż lokalne DRLs powinno być odpowiednio uzasadnione.11

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Podanie produktu leczniczego PoltechRBC u dzieci wymaga starannego rozważenia, z uwzględnieniem wskazań klinicznych i oceny stosunku korzyści do ryzyka w tej szczególnej grupie pacjentów. Aktywność do podania u dzieci oblicza się, modyfikując aktywność przewidzianą dla dorosłych w oparciu o masę lub powierzchnię ciała dziecka.12

Zgodnie z zaleceniami Grupy Pediatrycznej Europejskiego Towarzystwa Medycyny Nuklearnej (Paediatric Task Group of the European Association of Nuclear Medicine – EANM), ilość produktu leczniczego podawana dziecku stanowi odpowiednią część dawki osoby dorosłej i jest obliczana na podstawie masy ciała dziecka według poniższej tabeli:13

Masa ciała dziecka (kg) Dawka (część dawki dorosłego pacjenta)
3 0,1
4 0,14
6 0,19
8 0,23
10 0,27
12 0,32
14 0,36
16 0,40
18 0,44
20 0,46
22 0,50
24 0,53
26 0,56
28 0,58
30 0,62
32 0,65
34 0,68
36 0,71
38 0,73
40 0,76
42 0,78
44 0,80
46 0,82
48 0,85
50 0,88
52 – 54 0,90
56 – 58 0,92
60 – 62 0,96
64 – 66 0,98
68 0,99

Szczególne uwagi dotyczące dawkowania u niemowląt

W przypadku badań wykonywanych ze znakowanymi erytrocytami u niemowląt konieczne jest podanie aktywności co najmniej 80 MBq, aby uzyskać obrazy scyntygraficzne o odpowiedniej jakości diagnostycznej. W przypadku scyntygrafii śledziony, najmniejsza wymagana aktywność to 20 MBq.14

Ze względu na długotrwałą retencję soli cyny w erytrocytach, zaleca się niepowtarzanie procedury przed upływem 3 miesięcy, co stanowi ważny element planowania badań diagnostycznych u dzieci i młodzieży.15

  1. 23.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl