badanie całkowitej i odcinkowej ruchomości ścian mięśnia sercowego
Wskazanie

Badanie całkowitej i odcinkowej ruchomości ścian mięśnia sercowego to diagnostyczna technika echokardiograficzna, która pozwala na ocenę pracy serca oraz sprawdzenie zdolności kurczenia się poszczególnych segmentów mięśnia sercowego. Jest to kluczowe badanie w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca, zawału, kardiomiopatii oraz innych schorzeń wpływających na funkcję skurczową serca.

Badanie przeprowadza się najczęściej metodą echokardiografii przezklatkowej, choć w niektórych przypadkach stosuje się również echokardiografię przezprzełykową lub inne techniki obrazowania, jak rezonans magnetyczny serca (CMR). Ocenie podlega zarówno globalna funkcja skurczowa lewej komory (wyrażona jako frakcja wyrzutowa), jak i kurczliwość poszczególnych 16-17 segmentów mięśnia sercowego według standardów Amerykańskiego Towarzystwa Echokardiograficznego.

W przypadku wykrycia zaburzeń kurczliwości, w zależności od przyczyny, stosuje się różne grupy leków. Przy chorobie niedokrwiennej serca wykorzystuje się leki przeciwpłytkowe (Acard, Polocard), beta-blokery (Betaloc ZOK, Nebilet, Concor), statyny (Atoris, Roswera, Zaranta), inhibitory ACE (Prestarium, Tritace, Enarenal) lub sartany (Micardis, Lorista). W kardiomiopatii rozstrzeniowej stosuje się beta-blokery, inhibitory ACE, antagonisty aldosteronu (Spironol, Eplerenon) oraz w wybranych przypadkach iwabradynę (Procoralan).

Największe trudności w ocenie ruchomości ścian serca dotyczą pacjentów z niską jakością obrazowania echokardiograficznego (otyłość, rozedma płuc), nieprawidłową budową klatki piersiowej lub przy obecności znacznych zwapnień. Wyzwaniem jest również różnicowanie pomiędzy zaburzeniami kurczliwości spowodowanymi niedokrwieniem a tymi wywołanymi blokiem lewej odnogi pęczka Hisa, kardiomiopatią lub innymi schorzeniami. W takich przypadkach konieczne może być zastosowanie dodatkowych technik jak echokardiografia obciążeniowa, SPECT lub rezonans magnetyczny serca.

W przypadkach nasilonych zaburzeń kurczliwości i obniżonej frakcji wyrzutowej kluczowa jest optymalizacja farmakoterapii oraz rozważenie leczenia zabiegowego (angioplastyka wieńcowa, wszczepienie kardiowertera-defibrylatora lub terapia resynchronizująca). Nowoczesne metody oceny odkształcenia miokardium (strain, strain rate) pozwalają na wykrycie subklinicznych zaburzeń kurczliwości, zanim staną się one widoczne w konwencjonalnym badaniu echokardiograficznym.