angiokardioscyntygrafia
Wskazanie

Angiokardioscyntygrafia to badanie diagnostyczne z zakresu medycyny nuklearnej, które umożliwia ocenę przepływu krwi przez serce, ocenę funkcji komór serca oraz wykrywanie zaburzeń perfuzji mięśnia sercowego. Badanie to polega na dożylnym podaniu radioizotopu, najczęściej technetu-99m, a następnie rejestracji jego dystrybucji w sercu za pomocą gamma kamery.

Wskazania do angiokardioscyntygrafii obejmują głównie diagnostykę choroby wieńcowej, ocenę funkcji lewej komory po zawale serca, kwalifikację do rewaskularyzacji mięśnia sercowego oraz monitorowanie efektów leczenia kardiologicznego. Badanie to jest szczególnie cenne w przypadku pacjentów, u których nie można wykonać innych badań obrazowych serca, np. z powodu przeciwwskazań do rezonansu magnetycznego.

W trakcie przygotowania do badania stosuje się radiofarmaceutyki takie jak MIBI znakowany technetem-99m (dostępny w Polsce jako Cardiolite, Stamicis), tetrofosmina znakowana technetem-99m (Myoview) czy chlorek talu-201. Przed badaniem pacjent może otrzymać również leki rozszerzające naczynia wieńcowe, takie jak dipirydamol (Curantyl, Persantin) lub adenozyna (Adenocor), aby wywołać stres farmakologiczny.

Największe trudności w diagnostyce za pomocą angiokardioscyntygrafii wiążą się z interpretacją wyników u pacjentów z niejednoznacznym obrazem klinicznym, a także z różnicowaniem artefaktów od rzeczywistych zaburzeń perfuzji. Wyzwaniem jest również ocena badania u pacjentów otyłych, gdzie jakość obrazowania może być obniżona. Dodatkowo, ze względu na ekspozycję na promieniowanie jonizujące, badanie to nie jest zalecane u kobiet w ciąży oraz powinno być rozważnie stosowane u młodych pacjentów.