terapia nadroparyną

Terapia nadroparyną to jedna z metod leczenia przeciwzakrzepowego, w której wykorzystuje się nadroparynę wapniową, należącą do grupy heparyn drobnocząsteczkowych (LMWH). Nadroparyna działa przeciwzakrzepowo poprzez hamowanie czynnika Xa w kaskadzie krzepnięcia, co zapobiega tworzeniu się skrzeplin.

Nadroparyna jest stosowana w profilaktyce i leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej. Znajduje również zastosowanie w zapobieganiu krzepnięciu krwi podczas hemodializy oraz w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych. Jej zaletą w porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej jest przewidywalny profil farmakokinetyczny, mniejsze ryzyko krwawień oraz rzadsze występowanie małopłytkowości poheparynowej.

Dawkowanie nadroparyny ustala się indywidualnie w zależności od masy ciała pacjenta, wskazań klinicznych oraz ryzyka krwawienia. Lek podaje się podskórnie, najczęściej w okolicę brzucha, raz lub dwa razy dziennie. Podczas terapii należy monitorować parametry krzepnięcia, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, gdzie może być konieczna modyfikacja dawki.

Najważniejszym działaniem niepożądanym terapii nadroparyną jest zwiększone ryzyko krwawień. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, chorobami wątroby, niewydolnością nerek, nadciśnieniem tętniczym oraz po niedawnych zabiegach chirurgicznych. Leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarską z regularną oceną parametrów krzepnięcia i morfologii krwi.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl