stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych
Stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych (M:E ratio) to ważny parametr diagnostyczny w ocenie szpiku kostnego, określający proporcję między komórkami szeregu granulocytarnego (mieloidalnego) a komórkami czerwonokrwinkowymi (erytroidalnymi). W warunkach prawidłowych stosunek ten wynosi około 3:1 do 4:1.
Zaburzenia wartości M:E ratio mogą wskazywać na różne stany patologiczne. Wzrost wartości obserwuje się w przewlekłej białaczce szpikowej, ostrych białaczkach mieloblastycznych, zakażeniach, stanach zapalnych oraz w reakcji na czynniki stymulujące kolonizację granulocytów (G-CSF). Natomiast obniżenie wartości tego wskaźnika może występować w niedokrwistościach hemolitycznych, niedokrwistościach pokrwotocznych, zespołach mielodysplastycznych czy w niedokrwistości megaloblastycznej.
Ocena stosunku M:E jest istotnym elementem badania mielogramu, pozwalającym na wczesne wykrywanie zaburzeń hematopoezy oraz monitorowanie przebiegu chorób układu krwiotwórczego. Stanowi również ważny parametr w ocenie skuteczności leczenia chorób hematologicznych oraz w monitorowaniu regeneracji szpiku po chemioterapii czy przeszczepieniu komórek macierzystych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny leku, szczególnie w badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u małp i królików. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę, co skutkowało licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc (przy 10 i 20 mg/kg) oraz przemieszczenie nerek (20 mg/kg), a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła dawki letalne powyżej 2000 mg/kg mc./dobę, natomiast przewlekłe podawanie lenalidomidu szczurów w dawkach 75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni powodowało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, dawka toksyczna, komórka chłoniaka myszy, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakterii, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wartość AUC, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Glenmark 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką letalną po podaniu doustnym powyżej 2000 mg/kg mc/dobę u gryzoni, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w przypadku ostrego przedawkowania. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawki 75, 150 i 300 mg/kg mc/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji u ludzi (AUC). U naczelnych dawki 4 i 6 mg/kg mc/dobę przez 20 tygodni wywołały poważne skutki toksyczne, w tym śmiertelność, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg mc/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, odpowiadające dawce stosowanej u ludzi. Badania rozwojowe u małp i królików potwierdziły silne działanie teratogenne lenalidomidu, manifestujące się wadami zewnętrznymi, kończyn oraz narządów wewnętrznych, co stanowi istotne ograniczenie stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, bezpieczeństwo farmakologiczne, chłoniak myszy, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mikrojąderka komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, narządy limfoidalne, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytki krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, toksyczność ostra i przewlekła, układ krwiotwórczy, wady wrodzone, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Linorion 20 mg
Lenalidomid, substancja czynna preparatu Linorion, wykazuje istotne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach przedklinicznych na małpach i królikach. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę, co skutkowało licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, wadliwie rozwinięte, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwie rozwinięta przepona). U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc oraz przemieszczenie nerek, a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu płodów, co wskazuje na toksyczność rozwojową zależną od dawki. Minimalne dawki letalne u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg/dobę, co świadczy o relatywnie niskiej toksyczności ostrej lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, komórkowość szpiku kostnego, lenalidomid, mikrojąderko komórkowe, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada przepony, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, wpływ teratogenny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
Badania przedkliniczne lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną przekraczającą 2000 mg/kg mc/dobę u gryzoni. W toksyczności przewlekłej u szczurów, przy dawkach 75-300 mg/kg mc/dobę przez 26 tygodni, zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg mc/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg mc/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i grasicy, przy czym 1 mg/kg mc/dobę odpowiada dawce stosowanej u ludzi (AUC). Badania teratogenności u małp wykazały poważne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn i zmiany trzewi, przy dawkach 0,5-4 mg/kg mc/dobę. U królików dawki 10-20 mg/kg mc/dobę indukowały wady rozwojowe płuc, nerek i szkieletu płodów, co potwierdza silny potencjał teratogenny lenalidomidu.
aberracja chromosomowa, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, badanie karcynogenności, działanie teratogenne lenalidomidu, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, płat środkowy płuc, polidaktylia, potencjał karcynogenny, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojądrowy, toksyczność ostra lenalidomidu, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, utrata masy ciała, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 15 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na niski potencjał toksyczności ostrej, z minimalną dawką letalną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów dawki 75–300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni wywołały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4–6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowały ciężką toksyczność hematologiczną i śmiertelność, natomiast dawki 1–2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodny spadek leukocytów, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji ludzkiej (AUC). W badaniach teratogenności u małp lenalidomid indukował poważne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn i zmiany narządowe, natomiast u królików obserwowano anomalie rozwojowe płuc, nerek i tkanek miękkich przy dawkach 10–20 mg/kg/dobę, co podkreśla wyraźny potencjał teratogenny substancji u naczelnych i innych gatunków.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka letalna, działanie mutagenne, funkcja nerek, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, Program Zapobiegania Ciąży, przemieszczenie nerki, ryzyko teratogenności, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polalid 20 mg
Lenalidomid, substancja czynna leku Polalid, wykazuje wyraźne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach przedklinicznych na małpach i królikach. U małp dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, deformacje kończyn (np. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany w narządach wewnętrznych, takie jak odbarwienia i obecność mas tkankowych. U królików dawki 10 i 20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów. Ostra toksyczność lenalidomidu ujawnia się przy dawkach doustnych przekraczających 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) objawia się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co jest około 25-krotnie wyższą ekspozycją niż u ludzi ocenianą na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, ostra toksyczność, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, poziom NOAEL, profil bezpieczeństwa lenalidomidu, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, test mikrojąderkowy, toksyczność rozwojowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały, że dawki letalne doustne u gryzoni przekraczają 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. Jednakże toksyczność przewlekła ujawniła istotne różnice między gatunkami: u szczurów dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę (około 25-krotnie wyższe niż ekspozycja u ludzi). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały ciężką toksyczność hematologiczną i narządową, a dawka 1 mg/kg/dobę (odpowiadająca ekspozycji terapeutycznej u ludzi) powodowała odwracalne zmiany w szpiku, atrofię grasicy i łagodne leukopenie, wskazując na wąski margines bezpieczeństwa. Badania teratogenności u małp i królików potwierdziły wysokie ryzyko wad rozwojowych, w tym atrezji odbytu, wad kończyn i anomalii narządów wewnętrznych, przy dawkach toksycznych dla samic. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, jednak brak badań karcynogenności pozostawia niepełną ocenę ryzyka nowotworowego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, Program Zapobiegania Ciąży, przemieszczenie nerki, przepona wadliwie rozwinięta, ryzyko nowotworowe, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg
Lenalidomid wykazuje istotny potencjał teratogenny potwierdzony w badaniach na małpach i królikach, gdzie dawki od 0,5 do 20 mg/kg/dobę indukowały liczne wady rozwojowe, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn, oligodaktylia, polidaktylia oraz anomalie narządów wewnętrznych (np. hipoplazja pęcherzyka żółciowego, brak płata środkowego płuc). W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurow i małp stwierdzono odwracalne zmiany w mineralizacji nerek, atrofie układu chłonnego i szpiku kostnego, a także hematologiczne zaburzenia (leukopenia, anemia, trombocytopenia) przy dawkach od 1 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. Minimalna dawka letalna po podaniu doustnym przekracza 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, wskazując na niską ostrą toksyczność leku.
aberracja chromosomowa, anemia, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, hipoplazja pęcherzyka żółciowego, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, leukopenia, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przemieszczenie nerek, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, teratogenność lenalidomidu, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność układu krwiotwórczego, trombocytopenia