scyntygrafia śledziony
Wskazanie

Scyntygrafia śledziony to nieinwazyjna metoda diagnostyczna wykorzystująca techniki medycyny nuklearnej do oceny morfologii, funkcji oraz patologii śledziony. Badanie polega na dożylnym podaniu radiofarmaceutyku (najczęściej znakowanych technetem-99m koloidów siarczanowych lub znakowanych krwinek czerwonych), który gromadzi się w tkance śledzionowej, a następnie rejestracji promieniowania gamma za pomocą gammakamery.

Wskazania do wykonania scyntygrafii śledziony obejmują: diagnostykę splenomegalii o niejasnej etiologii, podejrzenie śledziony dodatkowej, ocenę funkcji śledziony u pacjentów z chorobami hematologicznymi, diagnostykę urazów śledziony, monitorowanie chorób układowych zajmujących śledzionę oraz planowanie i ocenę skuteczności leczenia. Badanie jest szczególnie przydatne w przypadkach, gdy inne metody obrazowe nie dają jednoznacznych rezultatów.

W przygotowaniu do scyntygrafii śledziony wykorzystuje się radiofarmaceutyki takie jak Technescan LyoMAA (makroagregaty albuminy znakowane technetem-99m), TechneScan HDP czy Nanocoll (koloid albuminowy znakowany technetem-99m). Przed badaniem pacjent nie wymaga specjalnego przygotowania, jedynie w przypadku znakowania własnych krwinek czerwonych pobiera się próbkę krwi pacjenta.

Największe trudności w diagnostyce śledziony za pomocą scyntygrafii to: konieczność zastosowania promieniowania jonizującego (choć dawka jest niewielka), niższa rozdzielczość przestrzenna w porównaniu z badaniami CT czy MRI, co może utrudniać wykrywanie drobnych zmian, oraz ograniczona dostępność badania w mniejszych ośrodkach. Istotnym wyzwaniem jest również interpretacja wyników u pacjentów z chorobami hematologicznymi, gdzie dystrybucja radiofarmaceutyku może być zaburzona przez procesy patologiczne.

Scyntygrafia śledziony jest obecnie rzadziej wykonywana niż w przeszłości ze względu na rozwój innych metod obrazowych (USG, CT, MRI), jednak nadal pozostaje wartościowym narzędziem w ocenie funkcjonalnej śledziony, szczególnie w diagnostyce śledzion dodatkowych czy w ocenie stopnia funkcjonalnego uszkodzenia narządu w przebiegu chorób hematologicznych.