ostre zapalenie krtani
Ostre zapalenie krtani (laryngitis acuta) to stan zapalny błony śluzowej krtani, często występujący jako powikłanie infekcji górnych dróg oddechowych. Najczęstszą przyczyną są zakażenia wirusowe (rhinowirusy, wirusy grypy, paragrypy, adenowirusy), rzadziej bakteryjne lub grzybicze. Czynnikami predysponującymi mogą być również nadmierne obciążenie głosu, wdychanie drażniących substancji, alergie lub refluks żołądkowo-przełykowy.
Charakterystycznymi objawami ostrego zapalenia krtani są: chrypka lub bezgłos, suchy, szczekający kaszel, ból gardła nasilający się podczas mówienia lub przełykania, uczucie drapania w gardle oraz trudności w oddychaniu. U dzieci choroba może przebiegać gwałtowniej, z wysoką gorączką i dusznością wdechową (krup), wymagającą pilnej interwencji medycznej.
Diagnostyka opiera się głównie na wywiadzie i badaniu laryngologicznym, podczas którego stwierdza się przekrwienie i obrzęk błony śluzowej krtani. W cięższych przypadkach wskazana jest laryngoskopia pośrednia lub fiberoskopia krtani. Leczenie jest głównie objawowe i obejmuje oszczędzanie głosu, nawilżanie błon śluzowych, niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz leki mukolityczne. Antybiotykoterapia wskazana jest wyłącznie przy potwierdzonym zakażeniu bakteryjnym.
Ostre zapalenie krtani u dorosłych zazwyczaj ustępuje samoistnie w ciągu 7-10 dni. U dzieci, szczególnie z objawami krupu, może być konieczne podanie glikokortykosteroidów i adrenaliny w nebulizacji. W przypadku nasilonych objawów obrzęku krtani z dusznością, konieczna jest hospitalizacja i monitorowanie drożności dróg oddechowych, a w skrajnych przypadkach – intubacja lub tracheotomia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – BDS N 0,125 mg/ml
BDS N to zawiesina do nebulizacji zawierająca budezonid w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml, co odpowiada dawkom 0,25 mg, 0,5 mg i 1 mg w ampułce 2 ml. Lek jest wskazany w leczeniu astmy u pacjentów mających trudności z używaniem standardowych inhalatorów (pMDI, DPI), w zespole krupu oraz w zaostrzeniach POChP, zwłaszcza gdy konieczne jest podanie wyższych dawek lub gdy stan kliniczny uniemożliwia stosowanie innych form inhalacyjnych. Budezonid w nebulizacji skutecznie redukuje obrzęk dróg oddechowych i łagodzi objawy, co jest szczególnie istotne u dzieci, osób starszych oraz pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby. Dobór stężenia leku powinien uwzględniać nasilenie choroby i wiek pacjenta: 0,125 mg/ml dla łagodnej astmy i zespołu krupu, 0,25 mg/ml dla umiarkowanej astmy, zespołu krupu i zaostrzeń POChP, oraz 0,5 mg/ml dla ciężkiej astmy, ciężkich zaostrzeń POChP i ciężkiego zespołu krupu.
astma, bezdech, biała zawiesina, budezonid, duszność, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid wziewny, inhalator ciśnieniowy, inhalator proszkowy, napad duszności, nebulizator, ostre zapalenie krtani, ostry napad astmy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stan astmatyczny, układ oddechowy, zaostrzenie POChP, zapalenie oskrzeli, zapalenie tchawicy, zawiesina do nebulizacji, zespół krupu, zwężenie górnych dróg oddechowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Budipulmi 0,5 mg/ml
Budipulmi to zawiesina do nebulizacji zawierająca budezonid w stężeniach 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml (odpowiednio 0,5 mg i 1 mg substancji czynnej w 2 ml pojemniku jednodawkowym), należąca do grupy glikokortykosteroidów wziewnych. Lek jest wskazany przede wszystkim w leczeniu astmy oskrzelowej u pacjentów wymagających długotrwałej terapii przeciwzapalnej, zwłaszcza gdy stosowanie inhalatorów ciśnieniowych (pMDI) lub proszkowych (DPI) jest niewystarczające lub niemożliwe. Nebulizacja budezonidu jest także zalecana u małych dzieci, osób starszych z ograniczeniami manualnymi lub poznawczymi, pacjentów z zaburzeniami koordynacji oddechowej oraz w ciężkich zaostrzeniach astmy, gdzie wymagana jest intensywniejsza terapia. Ponadto Budipulmi znajduje zastosowanie w leczeniu zespołu krupu, gdzie szybkie działanie przeciwzapalne i zmniejszenie obrzęku górnych dróg oddechowych poprawia objawy duszności i charakterystyczny kaszel, oraz w terapii zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), szczególnie u hospitalizowanych pacjentów z trudnościami w stosowaniu standardowych inhalatorów lub wymagających jednoczesnego podania innych leków w nebulizacji.
astma oskrzelowa, budezonid, depozycja leku, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, inhalator ciśnieniowy, inhalator proszkowy, lek rozszerzający oskrzela, nebulizator, obrzęk dróg oddechowych, ostre zapalenie krtani, POChP, proces zapalny, stan zapalny dróg oddechowych, stridor wdechowy, szczekający kaszel, terapia przeciwzapalna, zaburzenie oddychania, zaostrzenie POChP, zapalenie krtani, zawiesina do nebulizacji, zespół krupu, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Budezonid – Wskazania do stosowania
Budezonid jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum zastosowań, głównie w leczeniu stanów zapalnych układu oddechowego i przewodu pokarmowego. W terapii astmy oskrzelowej stosuje się go zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z długo działającymi β2-mimetykami (np. formoterolem), zwłaszcza gdy monoterapia nie zapewnia odpowiedniej kontroli objawów. Nie jest natomiast wskazany do łagodzenia ostrych napadów astmy. W leczeniu POChP budezonid stosuje się u dorosłych z FEV1 <70% wartości należnej i zaostrzeniami choroby, również w terapii skojarzonej z β2-mimetykami. Postacie farmaceutyczne obejmują inhalatory proszkowe (np. Budesonide Easyhaler, Pulmicort Turbuhaler), aerozole inhalacyjne (np. Ribuspir) oraz zawiesiny do nebulizacji, które są szczególnie przydatne u pacjentów niemogących stosować inhalatorów oraz w leczeniu zespołu krupu i zaostrzeń POChP.
5-ASA, aerozol inhalacyjny, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, długo działający β2-mimetyk, formoterol, glikokortykosteroid, indukcja remisji, inhalator proszkowy, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klinicysta szpitalny, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niealergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ostre zapalenie krtani, ostry napad astmy, pianka doodbytnicza, POChP, polip nosa, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudokrup, stan astmatyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaostrzenie POChP, zawiesina do nebulizacji, zespół krupu - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia głosu – Epidemiologia
Zaburzenia głosu stanowią istotny problem zdrowotny o zróżnicowanej częstości występowania w populacjach ogólnej (20,6% doświadczyło dysfonii w życiu) oraz szczególnych grupach, takich jak nauczyciele szkół publicznych (46,5%, 95% CI: 41,5%-51,5%) i akademiccy (57,7% łagodne, 22,8% umiarkowane, 19,5% ciężkie). Kobiety są bardziej narażone na specyficzne zaburzenia, np. dystonię spastyczną (stosunek 4:1), a wiek jest istotnym czynnikiem ryzyka – chrypka występuje u 41% osób w wieku 50-79 lat. U dzieci dysfonię obserwuje się z częstością 4,4%-30,3%, głównie z powodu nadużywania głosu i zmian krtaniowych (guzki, zgrubienia, zapalenia). Czynniki ryzyka obejmują narażenie na kurz, hałas, stres zawodowy, palenie tytoniu oraz nowe czynniki, takie jak korzystanie z technologii telekonferencyjnych i asystentów głosowych. U osób starszych zaburzenia głosu korelują z chorobami współistniejącymi (np. POChP, choroby tarczycy, depresja) oraz czynnikami psychospołecznymi.
astma, brodawczakowatość układu oddechowego, choroba naczyniowo-mózgowa, choroby tarczycy, depresja, dysfonia, dysfonia czynnościowa, dystonia spastyczna, gruźlica krtani, guzek głosowy, Międzynarodowa Klasyfikacja Funkcjonowania, obrzęk Reinkego, ostre zapalenie krtani, owrzodzenie, porażenie strun głosowych, prezbifonia, proces zapalny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zapalenie krtani, refluks żołądkowo-przełykowy, torbiel, wskaźnik masy ciała, zaburzenie głosu, zaburzenie snu, zapalenie oskrzeli, zapalenie stawów, zwłóknienie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Benodil 0,5 mg/ml
Benodil w postaci zawiesiny do nebulizacji zawierającej budezonid jest glikokortykosteroidem stosowanym inhalacyjnie w trzech stężeniach: 0,125 mg/ml (0,25 mg w 2 ml), 0,25 mg/ml (0,5 mg w 2 ml) oraz 0,5 mg/ml (1 mg w 2 ml). Preparat jest wskazany w leczeniu astmy u pacjentów, u których inne formy inhalacyjne (ciśnieniowe lub proszkowe) są niewłaściwe, np. z powodu trudności w koordynacji wdech-podanie leku, u dzieci lub osób starszych z ograniczoną sprawnością manualną. Benodil nie jest przeznaczony do łagodzenia ostrych napadów astmy ani stanów bezdechu, gdyż działa przeciwzapalnie, a nie rozszerzająco na oskrzela o natychmiastowym działaniu.
astma, astma oskrzelowa, bezdech, budezonid, drożność dróg oddechowych, duszność, działanie przeciwzapalne, etiologia, glikokortykosteroid, inhalacja, inhalator ciśnieniowy, inhalator proszkowy, nebulizacja, obrzęk śluzówki, ostre zapalenie krtani, ostry napad astmy, POChP, pojemność życiowa płuc, stan astmatyczny, szczekający kaszel, tchawica i oskrzela, zaostrzenie POChP, zawiesina do nebulizacji, zespół krupu, zwężenie górnych dróg oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie krtani – Etiologia i przyczyny
Zapalenie krtani (laryngitis) to stan zapalny obejmujący struny głosowe, prowadzący do ich obrzęku i zaburzeń fonacyjnych. Ostre zapalenie krtani, trwające poniżej 3 tygodni, jest najczęściej wywołane infekcjami wirusowymi (około 90% przypadków), z dominującymi patogenami takimi jak rhinowirusy, wirusy paragrypy (szczególnie paragrypa-1 u dzieci), wirusy grypy, RSV, koronawirusy (w tym SARS-CoV-2) oraz adenowirusy. U pacjentów powyżej 5. roku życia infekcje paragrypy stanowią 21%, rhinowirusem 15%, wirusem grypy 3%, a adenowirusem 3% przypadków. Infekcje bakteryjne, choć rzadsze, mogą być pierwotne lub wtórne, z udziałem patogenów takich jak Staphylococcus aureus (MSSA i MRSA), Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Moraxella catarrhalis, Streptococcus pyogenes oraz Bordetella pertussis. U pacjentów immunosupresyjnych należy rozważyć także infekcje grzybicze (Candida albicans, Coccidioides immitis, Cryptococcus neoformans) oraz inne wirusy (np. HSV, HIV). Czynniki nieinfekcyjne ostrego zapalenia krtani obejmują nadmierne obciążenie głosu, które prowadzi do mikrourazów i stanu zapalnego strun głosowych.
adenowirus, amyloidoza, błonica, błonicze zapalenie krtani, Bordetella pertussis, Candida albicans, Corynebacterium diphtheriae, Cryptococcus neoformans, gruźlica krtani, Haemophilus influenzae, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, krup, Moraxella catarrhalis, Mycobacterium tuberculosis, nowotwór krtani, ostre zapalenie krtani, porażenie strun głosowych, postnasal drip, przewlekłe zapalenie krtani, przewlekłe zapalenie zatok, refluks krtaniowo-gardłowy, refluks żołądkowo-przełykowy, respiratory syncytial virus, reumatoidalne zapalenie stawów, rhinowirus, sarkoidoza, SARS-CoV-2, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, struny głosowe, toczeń rumieniowaty układowy, wirus grypy, wirus paragrypy, zapalenie krtani, zapalenie nagłośni, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie krtani – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie krtani (laryngitis) to stan zapalny błony śluzowej krtani, manifestujący się głównie chrypką lub bezgłosem, wynikającym z obrzęku i podrażnienia strun głosowych. Może mieć przebieg ostry (ustępujący w ciągu 1-2 tygodni) lub przewlekły (utrzymujący się ponad 3 tygodnie), co wymaga pogłębionej diagnostyki, w tym laryngoskopii czy biopsji. Etiologia obejmuje najczęściej infekcje wirusowe, rzadziej bakteryjne, a także czynniki drażniące jak nadmierne używanie głosu, GERD, dym tytoniowy czy alergeny. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, ocenie parametrów życiowych, osłuchiwaniu oraz ewentualnych badaniach dodatkowych. Kluczowe jest rozpoznanie i monitorowanie objawów takich jak chrypka, ból gardła, kaszel, trudności w połykaniu oraz objawy ogólne jak gorączka do 38,5°C i obrzęk węzłów chłonnych.
biopsja, bloker receptora H2, błona śluzowa krtani, choroba refluksowa przełyku, chrypka, dysfagia, higiena głosu, infekcja bakteryjna, infekcja wirusowa, inhibitor pompy protonowej, krtań, krup, laryngoskopia, logopeda, nebulizator, obrzęk węzłów chłonnych, ostre zapalenie krtani, otolaryngolog, przewlekłe zapalenie krtani, refluks żołądkowo-przełykowy, refluks żołądkowy, stridor, struny głosowe, suchy kaszel, terapeuta głosu, zapalenie krtani, zapalenie nagłośni - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie krtani – Objawy
Zapalenie krtani (laryngitis) to stan zapalny krtani, prowadzący do obrzęku i podrażnienia strun głosowych, co skutkuje zaburzeniami fonacji, od łagodnej chrypki po całkowitą afonię. Ostre zapalenie krtani charakteryzuje się nagłym początkiem i maksymalnym nasileniem objawów w ciągu 2-3 dni, z typowymi symptomami takimi jak chrypka, ból gardła, suchy kaszel, uczucie drapania oraz niewysoka gorączka (poniżej 39,4°C). W przebiegu ostrego zapalenia obserwuje się zaczerwienienie i obrzęk błony śluzowej strun głosowych, co zwiększa współczynnik otwarcia (open quotient) i ogranicza ich prawidłową wibrację, prowadząc do zmniejszenia zakresu wysokości głosu i jego chrapliwości. Objawy ustępują zwykle w ciągu 1-2 tygodni, a kluczowym elementem terapii jest odpoczynek głosowy. W przypadku utrzymywania się objawów powyżej 2 tygodni należy rozważyć diagnostykę w kierunku przewlekłego zapalenia krtani lub innych patologii.
afonia, ból gardła, chrypka, duszność, dysfagia, fonacja, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel nocny, krtań, krup, krwioplucie, nowotwory głowy i szyi, obrzęk węzłów chłonnych, odchrząkiwanie, odynofagia, ostre zapalenie krtani, polipy strun głosowych, przewlekłe zapalenie krtani, refluks żołądkowo-przełykowy, stridor, struny głosowe, suchy kaszel, zapalenie błony śluzowej, zapalenie krtani, zapalenie nagłośni - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie krtani – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w zapaleniu krtani jest zróżnicowane i zależy od charakteru choroby oraz skuteczności leczenia. W ostrym laryngitis rokowanie jest zazwyczaj bardzo dobre, gdyż schorzenie ma charakter samoograniczający się i ustępuje bez intensywnej terapii. Kluczowe jest przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, co pozwala na szybki powrót do prawidłowej fonacji. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie konieczna jest dalsza diagnostyka, w tym badanie laryngologiczne, aby wykluczyć inne poważniejsze patologie imitujące objawy zapalenia krtani. Przewlekłe zapalenie krtani wymaga natomiast identyfikacji i leczenia choroby podstawowej, szczególnie gdy jest związane z refluksem żołądkowo-przełykowym (GERD).
choroba podstawowa, choroba samoograniczająca się, czynniki predykcyjne, ekspozycja przełyku na kwas, fonacja, inhibitory pompy protonowej, kwas żołądkowy, laryngoskopia, objawy krtaniowe, ostre zapalenie, ostre zapalenie krtani, otolaryngolog, przewlekłe zapalenie, przewlekłe zapalenie krtani, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie krtani, rehabilitacja głosowa, stan zapalny, terapia mowy, zapalenie krtani - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vicks Antigrip Max (1000 mg + 16 mg + 4 mg)/sasz.
Vicks AntiGrip Max to preparat w formie granulatu do sporządzania roztworu doustnego, zawierający 1000 mg paracetamolu, 15,58 mg fenylefryny wodorowinianu (odpowiadającego 8,21 mg fenylefryny) oraz 4 mg chlorfenaminy maleinianu (2,8 mg chlorfenaminy) w jednej saszetce. Lek jest wskazany do krótkotrwałego leczenia objawowego przeziębienia i grypy, zwłaszcza w przypadkach współwystępowania gorączki, bólu o nasileniu słabym do umiarkowanego (np. bóle głowy, gardła, mięśni, zatok przynosowych), obrzęku błony śluzowej nosa i zatok oraz nadmiernej wydzieliny z nosa. Paracetamol działa przeciwgorączkowo i przeciwbólowo, fenylefryna obkurcza naczynia błony śluzowej nosa, a chlorfenamina pełni funkcję przeciwhistaminową, redukując wydzielinę i obrzęk.
ból gardła, ból głowy, ból mięśni, ból mięśniowo-stawowy, chlorfenamina, choroba nerek, choroba wątroby, dolegliwość bólowa, fenylefryna, gorączka, infekcja górnych dróg oddechowych, lek przeciwhistaminowy, nadciśnienie tętnicze, niedrożność nosa, nieżyt nosa, obrzęk błony śluzowej, obrzęk zatok przynosowych, ostre zapalenie gardła, ostre zapalenie krtani, ostre zapalenie zatok, paracetamol, przeziębienie i grypa, stan gorączkowy, zatoki przynosowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nebbud 0,5 mg/ml
Nebbud w postaci zawiesiny do nebulizacji o stężeniu 0,5 mg/ml (1 mg budezonidu w 2 ml ampułce) jest wskazany do miejscowego leczenia stanów zapalnych dróg oddechowych, w tym astmy oskrzelowej, pseudokrupu u niemowląt i dzieci, zaostrzeń POChP oraz przewlekłego zapalenia zatok z polipami nosa. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów, u których standardowe formy wziewnych glikokortykosteroidów (MDI, DPI) są nieskuteczne lub niewskazane, np. z powodu trudności w koordynacji wdechu z inhalacją. Nebulizacja umożliwia dostarczenie leku w formie drobnocząsteczkowej mgły bezpośrednio do miejsca zapalenia, co zwiększa skuteczność terapii i ogranicza działania ogólnoustrojowe steroidów.
astma, astma oskrzelowa, budezonid, ciężka postać astmy, drogi oddechowe, drożność nosa, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, inhalator ciśnieniowy z dozownikiem, inhalator proszkowy, nebulizacja, nebulizator, obrzęk błony śluzowej, ostre zapalenie krtani, POChP, polip nosa, pseudokrup, wziewny glikokortykosteroid, zapalenie krtani, zatoki przynosowe, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nebbud 0,25 mg/ml
Nebbud w postaci zawiesiny do nebulizacji zawiera budezonid w stężeniu 0,25 mg/ml, co odpowiada 0,5 mg substancji czynnej w ampułce o objętości 2 ml. Lek jest wskazany u pacjentów z astmą oskrzelową, u których tradycyjne formy inhalacji (pMDI, DPI) są nieskuteczne lub niemożliwe do zastosowania, a także u niemowląt i dzieci z ostrym zapaleniem krtani (pseudokrup). Ponadto, Nebbud znajduje zastosowanie w leczeniu zaostrzeń POChP, zwłaszcza u pacjentów z ograniczoną pojemnością życiową płuc, współistniejącymi chorobami neurologicznymi lub mięśniowymi, u osób starszych z ograniczoną sprawnością manualną oraz podczas hospitalizacji, gdy nebulizacja jest preferowaną formą podania glikokortykosteroidu.
astma oskrzelowa, budezonid, choroba mięśniowa, choroba neurologiczna, duszność, glikokortykosteroid, inhalator ciśnieniowy z dozownikiem, inhalator proszkowy, nebulizacja, nebulizator, ostre zapalenie krtani, POChP, pojemność życiowa płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudokrup, terapia inhalacyjna, zaostrzenie POChP, zawiesina do nebulizacji - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie krtani – Leczenie
Zapalenie krtani (laryngitis) to stan zapalny krtani i strun głosowych, manifestujący się chrypką, utratą głosu i dyskomfortem. Leczenie ostrego zapalenia krtani opiera się głównie na postępowaniu zachowawczym, obejmującym odpoczynek głosowy, nawodnienie (min. 2 litry płynów dziennie), nawilżanie powietrza oraz unikanie czynników drażniących, takich jak dym tytoniowy czy alkohol. Farmakoterapia jest dostosowana do etiologii: antybiotyki stosuje się wyłącznie przy bakteryjnym podłożu, kortykosteroidy w celu szybkiego zmniejszenia obrzęku (doustnie, wziewnie lub dożylnie), a inhibitory pompy protonowej w refluksowym zapaleniu krtani (przyjmowane 15-30 minut przed posiłkami). W przewlekłych przypadkach wskazana jest terapia głosowa oraz eliminacja czynników ryzyka, takich jak GERD, alergie czy nadużywanie głosu.
antybiotykoterapia, choroba refluksowa przełyku, dysplazja, erytromycyna, foniatra, fundoplikacja Nissena, inhalacja parą wodną, inhibitor pompy protonowej, kortykosteroid, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, operacja antyrefluksowa, ostre zapalenie krtani, propolis, przewlekłe zapalenie krtani, refluksowe zapalenie krtani, struny głosowe, terapia głosowa, zapalenie krtani - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia głosu – Objawy
Zaburzenia głosu, dotyczące około 7,5 miliona osób, wynikają z nieprawidłowego ruchu lub wibracji fałdów głosowych, manifestując się zmianami jakości, wysokości i głośności głosu. U dorosłych w wieku 19-60 lat dominują dysfonia czynnościowa, zapalenie krtani związane z refluksem oraz polipy głosowe, natomiast u osób powyżej 60 roku życia przeważają prezbifonia, refluks, porażenie fałdów głosowych i obrzęk Reinkego. Objawy obejmują chrypkę, ochrypły, drżący lub niestabilny głos, a także dolegliwości fizyczne takie jak ból gardła, uczucie zmęczenia krtani, napięcie mięśni szyi i trudności w połykaniu. Specyficzne schorzenia, jak zapalenie krtani, guzki, polipy, porażenie fałdów głosowych czy dysfonia spastyczna, charakteryzują się odmiennymi symptomami i przebiegiem, od przejściowych do przewlekłych i postępujących.
afonia, brodawczak krtani, dysfagia, dysfonia, dysfonia czynnościowa, dysfonia spastyczna, dysfonia z napięcia mięśniowego, fałd głosowy, guzek głosowy, infekcja górnych dróg oddechowych, krtań, laryngolog, logopeda, napad niepadaczkowy, nowotwór krtani, obrzęk Reinkego, ostre zapalenie krtani, porażenie fałdów głosowych, prezbifonia, refluks krtaniowo-gardłowy, refluks żołądkowo-przełykowy, terapia głosu, torbiel, zaburzenie głosu, zapalenie krtani - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebbud 0,5 mg/ml
Preparat Nebbud w postaci zawiesiny do nebulizacji zawierającej budezonid wymaga stosowania nebulizatorów generujących cząstki o wielkości umożliwiającej dotarcie do płuc, z parametrami DV(50) < 3 µm oraz DV(90) < 6 µm. Nie zaleca się stosowania klasycznych nebulizatorów ultradźwiękowych. Dawka początkowa u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 1-2 mg/dobę, u dzieci 0,25-0,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 1 mg/dobę u dzieci przyjmujących doustne glikokortykosteroidy. Dawka podtrzymująca u dorosłych to 0,5-4 mg/dobę, u dzieci 0,25-2 mg/dobę. W przypadku dawek do 1 mg preparat można podawać raz dziennie, powyżej 1 mg w dwóch dawkach podzielonych. Po inhalacji zaleca się płukanie jamy ustnej, a przy stosowaniu maski – mycie skóry twarzy, aby zmniejszyć ryzyko kandydozy i podrażnień.
acetylocysteina, astma oskrzelowa, bromek ipratropiowy, budezonid, chlorek sodu, fenoterol, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid doustny, infekcja grzybicza, kandydoza jamy ustnej, kontrola astmy, kromoglikan disodowy, nebulizator dyszowy, nebulizator siateczkowy, nebulizator ultradźwiękowy, ostre zapalenie krtani, POChP, polipy nosa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zapalenie zatok, pseudokrup, salbutamol, terbutalina, zaostrzenie choroby, zawiesina do nebulizacji - Leksykon substancji czynnych
Tymol – Przeciwwskazania stosowania
Tymol, jako substancja czynna w różnych preparatach leczniczych, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na tymol lub inne składniki preparatu. W przypadku preparatów zawierających wyciągi roślinne z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae), takich jak Bronchosol czy Syrop tymiankowy złożony, istotna jest również nadwrażliwość na te rośliny. Wiek pacjenta stanowi ważne ograniczenie: Afronis i Sonol nie są zalecane u dzieci poniżej 12 lat, Rub-Arom u dzieci poniżej 7 lat, a Bronchosol jest przeciwwskazany u dzieci z ostrym krupowym zapaleniem krtani w wywiadzie. Ponadto, preparaty te nie powinny być stosowane u pacjentów z astmą oskrzelową (Bronchosol, Vicks VapoRub) oraz u osób z nadwrażliwością dróg oddechowych (Vicks VapoRub).
astma, choroby układu oddechowego, drgawki, kamfora, korzeń pierwiosnka, krupowe zapalenie krtani, kwas borowy, kwas salicylowy, łuszczyca, mentol, nadwrażliwość na tymol, nadwrażliwość oddechowa, olejek cedrowy, olejek eukaliptusowy, olejek terpentynowy, ostre zapalenie krtani, rana otwarta, rezorcynol, rośliny jasnotowate, wyciąg z tymianku, zmiany złuszczające