wtórna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego
Wtórna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego to schorzenie, które rozwija się u pacjentów po wcześniejszym prawidłowym funkcjonowaniu dróg łzowych. Jest to stan patologiczny polegający na zablokowaniu drożności przewodu łączącego woreczek łzowy z przewodem nosowym, co uniemożliwia prawidłowy odpływ łez z oka do jamy nosowej.
Przyczyny wtórnej nabytej niedrożności są różnorodne i obejmują: stany zapalne, urazy (zwłaszcza złamania środkowej części twarzy obejmujące kości nosowe), nowotwory w obrębie zatok przynosowych lub jamy nosowej, powikłania po zabiegach chirurgicznych (szczególnie po operacjach endoskopowych zatok lub po dakryocystorinostomii), a także zmiany związane z wiekiem i procesami autoimunologicznymi.
Charakterystycznymi objawami są: łzawienie (epifora), nawracające zapalenia woreczka łzowego, ropna wydzielina przy ucisku okolicy przyśrodkowego kąta oka oraz dyskomfort w okolicy woreczka łzowego. Diagnostyka obejmuje badanie przepływu dróg łzowych (test zanikania fluoresceiny, płukanie dróg łzowych), dakryocystografię oraz badania obrazowe (TK, MRI) w celu oceny anatomii i wykluczenia zmian nowotworowych.
Leczenie wtórnej nabytej niedrożności przewodu nosowo-łzowego zależy od przyczyny i stopnia zaawansowania schorzenia. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze, metodą z wyboru jest zabieg dakryocystorinostomii (DCR), który można przeprowadzić metodą zewnętrzną lub endoskopową. Zabieg polega na wytworzeniu nowego połączenia między woreczkiem łzowym a jamą nosową, omijając niedrożny przewód nosowo-łzowy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Patofizjologia i mechanizm
Niedrożność kanalika łzowego (NLDO) to zaburzenie drenażu łez, które może być wrodzone lub nabyte, prowadząc do zastoju łez i zwiększonego ryzyka infekcji oraz stanów zapalnych. Wrodzona NLDO, występująca u 6-20% noworodków, najczęściej wynika z niepełnej kanalizacji przewodu nosowo-łzowego, zwłaszcza nieprzebitej błony w zastawce Hasnera. U dorosłych dominującą przyczyną jest pierwotna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego (PANDO), związana z przewlekłym stanem zapalnym, zwłóknieniem i obrzękiem błony śluzowej. Wtórna nabyta niedrożność (SALDO) może być spowodowana infekcjami, urazami, nowotworami lub mechaniczna blokadą. Patomechanizm różni się w zależności od wieku i etiologii, a przewlekły stan zapalny prowadzi do zmian naczyniowych i zwłóknienia w okolicy woreczka łzowego i przewodu nosowo-łzowego, co utrudnia odpływ łez i sprzyja nawrotom infekcji.
Objawem dominującym jest epiphora, a powikłania obejmują zapalenie woreczka łzowego, zapalenie spojówek, a w ciężkich przypadkach zapalenie tkanek okołogałkowych, posocznicę czy zapalenie opon mózgowych. U dzieci NLDO często ustępuje samoistnie do 8-10 miesiąca życia, natomiast u dorosłych wymaga interwencji ze względu na przewlekły charakter i ryzyko powikłań. Diagnostyka powinna uwzględniać różnorodność przyczyn, w tym wrodzone anomalie, stany zapalne, urazy, nowotwory oraz zmiany inwolucyjne związane z wiekiem. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie są kluczowe dla zapobiegania poważnym konsekwencjom klinicznym i poprawy jakości życia pacjentów.
dacryocystocele, dacryostenosis, kamień łzowy, kanalik łzowy, nadmierne łzawienie, niedrożność kanalika łzowego, niedrożność przewodu nosowo-łzowego, pierwotna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, posocznica, przewód nosowo-łzowy, punkt łzowy, ropień mózgu, torbiel woreczka łzowego, woreczek łzowy, wtórna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie spojówek, zapalenie woreczka łzowego, zapalenie zatok, zastawka Hasnera, zespół Downa, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Epidemiologia
Niedrożność kanalika łzowego (NLDO) jest najczęstszym zaburzeniem układu łzowego, występującym u 6-20% noworodków, z wyższą częstością u wcześniaków (około 16%) oraz u dzieci z zespołem Downa (22-36%). U niemowląt obserwuje się wysokie wskaźniki samoistnego ustępowania – około 70% do 3 miesiąca życia i ponad 90% do 12 miesiąca życia. U dorosłych NLDO jest rzadsza, z częstością około 37 przypadków na 100 000 osób rocznie, i zwykle wymaga interwencji medycznej, gdyż samoistne ustąpienie jest rzadkie. Czynniki ryzyka u dorosłych obejmują wiek 50-70 lat, przewlekłe stany zapalne, urazy, alergie, anomalie czaszkowo-twarzowe oraz leczenie onkologiczne (chemioterapia, radioterapia). U niemowląt i dzieci z grup ryzyka zaleca się obserwację i regularne kontrole okulistyczne, natomiast u dorosłych konieczne jest szybkie rozpoznanie i leczenie pierwotnej przyczyny niedrożności.
anizometropia, dacryocystitis, dacryocystorhinostomia, dacryostenosis, infekcja bakteryjna, jaskra, łzawienie, masaż dróg łzowych, niedrożność kanalika łzowego, niedrożność przewodu nosowo-łzowego, pierwotna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, ropna wydzielina, różnowzroczność, sondowanie dróg łzowych, trisomia 21, wtórna nabyta niedrożność przewodu nosowo-łzowego, zapalenie spojówek, zapalenie zatok przynosowych, zespół CHARGE, zespół Downa, zespół Goldenhara