periorbitopatia analogu prostaglandyn

Periorbitopatia analogu prostaglandyn (PAP) to zespół objawów ocznych występujących u pacjentów stosujących miejscowe analogi prostaglandyn w leczeniu jaskry. Stan ten charakteryzuje się głębszym osadzeniem gałki ocznej (enoftalmos), pogłębieniem bruzdy powieki górnej, zwężeniem szpary powiekowej, obniżeniem brwi oraz zanikiem tkanki tłuszczowej okołooczodołowej.

Mechanizm powstawania periorbitopatii wiąże się z oddziaływaniem analogów prostaglandyn na receptory prostaglandynowe, co prowadzi do degradacji kolagenu i zmniejszenia objętości tkanki tłuszczowej wokół oka. Najczęściej obserwuje się ją przy stosowaniu bimatoprostu, latanoprostu i trawoprostu. Zmiany te są zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia, choć mogą utrzymywać się przez kilka miesięcy.

Rozpoznanie periorbitopatii analogu prostaglandyn opiera się na wywiadzie dotyczącym stosowania leków przeciwjaskrowych oraz charakterystycznym obrazie klinicznym. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić inne przyczyny zapadnięcia gałki ocznej, jak zanik tkanki tłuszczowej związany z wiekiem czy choroby ogólnoustrojowe. Dokumentacja fotograficzna przed rozpoczęciem leczenia może być pomocna w monitorowaniu ewentualnych zmian.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl