zator tętnicy mózgowej

Zator tętnicy mózgowej to nagłe zablokowanie przepływu krwi w naczyniu mózgowym przez materiał zatorowy, najczęściej skrzeplinę, która powstała w innym miejscu układu naczyniowego i została przeniesiona z prądem krwi. Jest to jedna z głównych przyczyn udaru niedokrwiennego mózgu, stanowiąca około 15-30% wszystkich przypadków.

Najczęstszym źródłem materiału zatorowego są serce (zatory kardiogenne) – szczególnie w przypadku migotania przedsionków, zawału mięśnia sercowego, wad zastawkowych czy kardiomiopatii. Inne źródła to blaszki miażdżycowe z dużych tętnic (zatory artery-artery) czy zatory paradoksalne poprzez przetrwały otwór owalny.

Objawy zatoru tętnicy mózgowej zależą od lokalizacji i wielkości zajętego naczynia. Typowe manifestacje kliniczne to nagły niedowład połowiczy, zaburzenia mowy (afazja), zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zaburzenia równowagi i koordynacji ruchów. Charakterystyczny jest gwałtowny początek objawów, które osiągają maksymalne nasilenie w ciągu kilku minut.

Diagnostyka obejmuje pilne badania obrazowe mózgu (CT lub MRI), badania naczyniowe (angio-CT, angio-MR, USG Doppler tętnic), badania kardiologiczne (EKG, echokardiografia) oraz badania laboratoryjne. Leczenie w ostrej fazie koncentruje się na przywróceniu przepływu krwi poprzez trombolizę dożylną (w ciągu 4,5 godziny od początku objawów) lub trombektomię mechaniczną (do 24 godzin w wybranych przypadkach).

Profilaktyka wtórna zatoru tętnicy mózgowej obejmuje leczenie przeciwkrzepliwe (w przypadku zatorowości kardiogennej) lub przeciwpłytkowe, a także modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Rokowanie zależy od wielkości i lokalizacji obszaru niedokrwienia, czasu do wdrożenia leczenia reperfuzyjnego oraz wieku i stanu ogólnego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl